STORY 374: ZIEKENHUIS: NU WIL IK HET WEL DELEN

🟫 Ingezonden door: Ngatini Ali

        ⚜️ZIEKENHUIS: NU WIL IK DIT WEL DELEN⚜️
————————

Frisse middag ieder in OST, bij deze wil ik een verhaal delen over Sharon, een kennis.

Deze ervaring gaat over een bekend houten ziekenhuis in de binnenstad van Paramaribo. Het houten ziekenhuis wordt nu nog steeds gebruikt.

Sharon, is er na haar persoonlijke ervaring gehad te hebben in het bewuste ziekenhuis tot de dag van vandaag enorm bang naar deze plek te gaan. Eigenlijk wilde ze niet over haar ervaring praten, maar aangezien ze hoorde dat meerdere mensen daar bijzonder vreemde dingen meegemaakt hebben, is ze nu bereid haar eigen verhaal te delen.

Ongeveer 10 jaren geleden moest Sharon bevallen van haar zoontje. Aangezien haar bloeddruk wat hoog was moest ze opgenomen worden. Ze lag met 3 andere dames in de zaal. Allemaal hadden ze last van hun bloeddruk. De eerste avond viel ze al om 9 uur in slaap. Om half 1 werd ze wakker omdat ze naar het toilet moest.

Ze liep naar het toilet, maar omdat ze al 38 weken zwanger was kon ze niet snel lopen. Ze duizelde even, maar gelukkig hoorde ze iemand achter haar lopen. Ze keerde zich om en wilde wat zeggen, maar zag niemand. Ook de voetstappen die luid klonken verstomden. Als er iemand op de houten vloer liep hoorde je het duidelijk. Ze fronste haar wenkbrauwen en liep verder. Ze hoorde alleen haar voetstappen nu, maar ze voelde hoe blikken op haar gericht waren.

Elke keer wilde ze naar achteren kijken, maar ergens was ze bang voor wat ze zou zien. Ze bereikte de toiletten en deed haar behoefte. Ze spitste haar oren. Ze hoorde weer wat. Iemand liep schuifelend voor de WC deur. Slepende geluiden. Ze stopte met ademen om te luisteren. Ze stond op en drukte haar linkeroor tegen de deur. Ze hoorde gefluister. Gelukkig. Ze zuchtte en deed de deur open. Ze verwachtte een paar mensen te zien, maar het was compleet leeg. En ook muisstil alsof daar nooit iemand gesproken had. Sharon kreeg het ineens koud en kippenvel liep van haar stuit naar haar rug.

Zo snel als ze kon liep ze naar haar zaal. De anderen waren waarschijnlijk al in diepe rust, want ze bewogen niet. Ze trok haar deken op en bedekte haar heel lichaam. Zelfs haar gezicht kwam eronder. Ze probeerde te slapen, maar was te zenuwachtig en angstig om in slaap te vallen. Elke keer als ze in slaap wilde vallen hoorde ze wat. Dan de voetstappen op de houten vloer. Dan weer gesnuif. Dan gefluister. En elke keer als ze piepte zag ze niemand.

Pas in de ochtend uren toen het licht begon te worden en ze de vogeltjes hoorde fluiten buiten, viel ze in slaap.

“Mevrouw…..mevrouw….” Hoorde ze iemand haar roepen. Ze werd wakker en keek in het gezicht van een verpleegster die kwam melden dat haar familie in aantocht was. Hoogstwaarschijnlijk had zij ze zien aankomen in de verte. Heel vriendelijk glimlachte ze. Sharon voelde zich doodmoe. De gebeurtenissen van gisteravond spookten door haar hoofd. Ze kreeg bezoek van haar familie, maar ze deed zich flink voor. Nadat haar bloeddruk werd gemeten, werd haar medegedeeld dat ze nog moest blijven. Haar bloeddruk is juist omhoog geschoten. Maar dat was toch niet zo verwonderlijk. Ze was bang en ze had gebrek aan slaap.

Na de bezoektijd van de middag keek ze op de klok. Het begon al donker te worden. Ze werd bang. Hopelijk gebeurt er niks vanavond, dacht ze.

Om 9 uur viel ze weer in slaap. Ze droomde van kinderen die speelden bij haar op de zaal. Kinderen met donkere kringen onder de ogen. Ze speelden, maar waren graatmager en heel schaars gekleed. Of was hun kleding gescheurd? Je zag de ribben. Je kon ze tellen. Ineens stopte ze met spelen en zij keek naar de deur. Een forsgebouwde man kwam de zaal binnen. De kinderen keken hem bang aan. “Naar buiten!” De 6 kinderen renden weg. Keken niet eens naar achteren.

Toen keek de man haar aan. Hij was kaal. Zeker 2 meters lang. Hij was een rode neger, hij zag er enorm sterk uit. Hij liep naar haar toe. Ze durfde niks te doen of te zeggen. Hij keek haar echt in de ogen aan en zijn hand ging langzaam naar haar buik. Ijskoud voelde zijn hand aan. En toen werd ze wakker.

Als je dat wakker kon noemen tenminste. Ze kon haar ogen niet opendoen. En ze kon niet bewegen, maar ze voelde nog steeds die hand. Of was het zijn hand niet … ze voelde wel duidelijk iets kouds op haar buik. Ze begon te bidden. ”Onze vader……”, begon ze, ze hoefde niet eens verder te bidden want ineens konden haar ogen open. En ze veerde rechtop. Ze was nat van het zweet. Ze zat daar en keek naar de anderen. Iedereen scheen te slapen.

Ze hoorde toen weer voetstappen op de gang. Bam. Bam. Bam. Luide voetstappen als iemand die met agressie liep. Ze stopten voor de deuropening van haar zaal. Ze hoorde alleen haar ademhaling. De voetstappen waren nu in de slaapzaal te horen. Ze stopten nu voor haar bed, maar ze zag niets of niemand. Ze werd hard tegen het bed geslingerd.

Het leek alsof een kussen tegen haar kwam waardoor ze weer in lighouding kwam. Ze probeerde nu wel te gillen, zodat iemand haar zou horen, maar er kwam geen geluid uit haar mond. Haar handen werden tegen het bed gehouden. Het leek alsof er klemmen eromheen waren. Haar ademhaling ging sneller. Nu voelde ze iemand haar betasten. Twee grote handen betastten haar borsten. Er werd eraan getrokken. En beide werden gekneed. Ze barstte in tranen uit en vocht om los te komen, maar voelde intussen de handen naar beneden gaan. Ze werd vol gegrepen in haar kruis.

Er werd naar hartelust ermee gespeeld en ze schaamde zich dat ze zich opgewonden begon te voelen. Ineens voelde ze iemand op haar liggen. Degene was zo zwaar en ze kon moeilijk te ademen.

Daarna voelde ze de penetratie. Ze bleef kalm. Het duurde waarschijnlijk 20 minuten voordat ze plots kon bewegen. Ineens was het onzichtbare ding weg. Ze voelde ook geen aanwezigheid meer. Ze vroeg zich af als het nog zin had om iemand te roepen of iemand te vertellen wat er is gebeurd. Ze schaamde zich ook. Ze liep naar de badkamer, waar ze een verpleegster zag. Zij beweerde dat ze regelmatig haar ronde deed, maar Sharon geloofde er niets van. Ze nam een bad en dook in haar bed. Ze viel meteen in slaap.

Ze bleef nog 5 dagen, maar er gebeurde niets bijzonders meer. Ze werd ontslagen, maar vertelde niemand over wat er is gebeurd. Na een week beviel ze van een gezonde baby. In een ander ziekenhuis.

Een week geleden ontmoette ze één van de dames die ook in haar zaal was. Ze dronken wat in de binnenstad van Paramaribo en toen begon die dame over dat ziekenhuis. Het bleek dat ook zij die dingen had meegemaakt en dat ze ook op de zelfde wijze misbruikt is. Zij heeft, behalve met Sharon, ook met niemand erover gesproken.

De twee dames zijn ervan overtuigd dat zij niet de enigen zijn die dit meegemaakt hebben, maar uit schaamte zullen niet veel vrouwen dit durven toe te geven en te delen met anderen.

🌺 Mocht U dus zoiets ervaren hebben.
     Weet dan dat u niet de enige bent.

⭐️⭐️= Het verhaal is 50% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton.