STORY 373: DE ENIGE DIE IK VERTROUW BEN JIJ

🟥 Ingezonden door: S.D

            ⚜️DE ENIGE DIE IK VERTROUW BEN JIJ⚜️
—————————

Hey Yvanna, Ik ben een lid van Original Spuku tori en lees elke ochtend jouw verhalen.

Ik wil een ervaring van mijn oom delen met de leden, iets dat hij in zijn jongere jaren heeft meegemaakt. Ik wil graag anoniem blijven, aangezien ik niet weet als ik dit verhaal mag delen. Ik zag dat familieleden van mij ook in de groep zitten dus ben ik even voorzichtig.

Ramon, mijn oom was sinds kleins af heldervoelend en helderziend, spiritueel erg gevoelig dus. Hij kon meteen aanvoelen als er verkeerde entiteiten in de buurt waren en zo ook als een plek een postieve energie had. Van zijn ouders mocht hij nooit naar Djaran kepang feesten, maar er werd nooit verteld waarom dit niet mocht.

Toen hij een tiener was, 13 of 14 was hij destijds, zou er een avond een feest zijn. Al zijn vrienden spraken er de hele middag over dat ze erheen gingen. Ramon wilde natuurlijk mee naar dit feest want de gezelligheid wilde hij ook eens mee maken. De jongens van de buurt vonden uiteraard dat hij het niet kon maken om niet mee te komen. Hij moest gewoon mee, dus ze kwamen met allerlei plannen hoe hij het huis uit moest sluipen zonder dat zijn ouders er wat van zouden merken.

Hij wachtte tot de avond viel, toen zijn vader en moeder in slaap vielen, ging hij stiekempjes vanuit zijn raam naar buiten.

Ramon nam zijn fiets en reed naar de afgesproken plek, iets verder in de straat waar alle vrienden zouden verzamelen. Alle jongens waren daar al aanwezig en ze vertrokken op hun fietsen in een groep naar de plek van bestemming. Daar aangekomen hoorde hij de muziek van de Djaran kepang al spelen. Hij voelde alsof hij in een trans ging, hij kon dit niet verklaren … hij werd licht in zijn hoofd, maar ergens was hij toch gewoon bij zinnen. De muziek voerde hem mee, hij keek om zich heen en iedereen had gezichten die leken op de wajang poppen.

Hij werd bang want dit had hij nog nooit eerder meegemaakt. Niemand had meer een normaal gezicht, overal zag hij alleen de wajang gezichten.

Ramon raakte in paniek, vliegensvlug nam hij zijn fiets en racete richting huis. Thuis aangekomen ging hij gelijk bij zijn moeder in de kamer, daar zag hij zijn ouders nog vredig slapen. Zijn vader had ook zo een wajang gezicht, maar alleen bij zijn moeder zag hij het wajang gezicht niet. Zij was gewoon normaal te zien, hij begreep er helemaal niks van. Hij wilde eigenlijk zijn moeder wakker maken om haar dit alles te vertellen, hij had haar troost en advies nodig. Maar hij durfde het niet omdat hij ongehoorzaam geweest was.

Hij zei dus niks over het voorval en is naast haar gaan liggen. De volgende ochtend tegen 6:00AM werd hij wakker en zijn moeder was inmiddels al opgestaan.

Hij rook de heerlijke geur van vers gekookt eten, wat dus aangaf dat zijn moeder aan het koken was. Ze stond gebruikelijk altijd heel vroeg in de ochtend op om te koken voor het gezin. Hij zag in de deuropening een zwarte gedaan naar hem kijken. Deze wenkte hem mee te lopen. Hij wist niet wat hij hiervan moest denken, maar hij voelde geen dreiging bij dit vreemde wezen dus achtervolgde hij het ‘zwarte ding’.

Anderzijds voelde het ook alsof hij niet kon weigeren, hij moest gewoon meelopen. Ramon’s vader die nog in bed lag, zag zijn zoon opstaan uit bed alsof hij in trans was, terwijl hij de slaapkamer uit liep. Ramon had het niet eens door dat zijn vader hem bekeek. ‘Hij is zeker nog slaperig’ dacht de vader en besteedde er verder geen aandacht aan.

Dat ‘zwarte ding’ liep door in het bos en Ramon liep achter hem aan. Vroeger was het zo dat de toiletten in het bos waren zodat niemand last van de geur zou hebben. En het leek alsof dit wezen die richting op liep waar de toiletten waren. Ze liepen dieper en dieper het bos in. Maar toen ze de wc’s naderden, zag hij dat het ding gewoon verder het bos in wilde lopen.

Maar ineens a kies’ ing srefie, alsof hij uit die trans kwam waarmee het ding hem mee voerde. Hij rende toen snel naar één van de oude houten Wc’s en verschool zich daar. Zijn oudere zus Angelique van 16, die hem weg zag lopen en een eindje achter hem aan liep om te zien waar hij ging, zag hem nog net rennen naar de WC. Ze liep naar hem toe en zei tegen hem om naar buiten te komen en naar huis te gaan.

Samen liepen ze richting huis ….
Hij vertelde niet wat hem overkomen was en wie hij aan het achtervolgen was. Angelique kon namelijk niet zien wat hij gezien had. Zij had de spirituele gave niet.

Toen ze weer thuis aangekomen waren, zag hij die zelfde zwarte gedaante onder de bank. Hij raakte in paniek en begon te schreeuwen. Door het paniekerig en angstig gedrag wist zijn moeder meteen dat er iets mis was. Ze zag hem steeds rondom zich kijken alsof hij dingen zag, die zij niet waar kon nemen. Ze wist dat hij spiritueel gevoelig was en de gave bezat. Maar dat hij nu ineens last had van ‘onzichtbare dingen’ kon maar 1 ding betekenen. Ramon was zeker geweest naar een plek waar hij niet mocht.

Zijn moeder heeft toen een paar rituelen gedaan, want ze had verstand van de javaanse culturele gebruiken. En met enige moeite heeft ze het “ding”, dat haar zoon achtervolgd heeft naar huis en lastig viel kunnen verdrijven.

Oom Ramon vertelde mij altijd dat zijn ouders veel weet hadden van culturele gebruiken en het spirituele leven. Ondanks zijn ouders veel kinderen hadden, was hij ergens hun lieveling omdat ze wisten van zijn gave. Hij verdiende extra aandacht en bescherming, omdat ze aldoor bezorgd over hem waren dat hij vanwege zijn gave in problemen zou komen. Als je spiritueel begaafd ben, ben je een magneet voor allerlei entiteiten en geesten die je dan boodschappen willen geven of lastig willen vallen omdat ze weten dat je ze kunt zien.

Ramon’s ouders wisten wel dat hij het heel ver zou schoppen in het leven, dat hebben ze hem altijd gezegd. Hij begreep toen niet echt wat ze bedoelden, maar hij geloofde wel dat ze beter wisten dus het zou allemaal wel kloppen wat ze zeiden. Toen zijn moeder erg ziek were en op sterven lag, gaf ze hem een heel oud boek. Het was een enorm dik boek. Zijn moeder zei dat dit boek een verboden boek was in indonesië, als je betrapt werd daar met het boek in jou bezig kon je rekenen op forse gevangenisstraffen.

Het boek was een boek zoals de hindoes er ook eentje hebben die ze inderjaal noemen. Maar dit boek was er zo eentje speciaal voor de mensen van indonesische afkomst.

“Dit is voor jou mijn zoon. Met dit boek kan je heel veel, je kan goed en slecht ermee doen, maar het ligt aan jou waarvoor je het zal gaan gebruiken. Ik hoop dat je het goede pad op gaat en er alleen maar positieve dingen mee doet als ik er niet meer ben. Ik vertrouw erop dat jij de juiste keuzes maakt. Jouw vader en ik hebben dit boek al heel lang in onze handen, we hebben hem veilig opgeborgen omdat hij niet in verkeerde handen mag vallen. Het is een enorm machtig boek, waarmee je veel kan verwezenlijken die men anders nooit voor mogelijk zou houden. Van rijkdommen verkrijgen tot mensen d0den in een wip en een zucht. De enige persoon op deze aarde die ik vertrouw met mijn boek ben jij” zei Ramon’s moeder tegen hem.

Hij wist waarom zijn moeder hem uitgekozen had om dit boek te houden. Hij was niet zoals zijn andere broertjes en zusjes, dat hij hebzuchtig, zelfzuchtig en asociaal was. Zijn ouders vertrouwden hem, omdat ze hem nooit dit soort gedrag zagen vertonen. Hij was altijd iemand geweest die beschermend was naar zijn gezinsleden. Hij was positief ingesteld en wilde het beste voor een ieder. Totaal het tegenpool van de rest van zijn broers en zussen.

Ramon nam het boek, wat zijn moeder hem gegeven had en hij had niet echt plannen het te gebruiken. Hij borg hem veilig weg in een klerenkast onder zijn kleren.

Enkele jaren later, kwam Rilliano, een verre oom van zijn moeder’s zijde op bezoek en hij vroeg naar het boek. Het was immers bekend bij de gehele familie dat hij het boek gehad heeft van zijn moeder. Rilliano gaf aan dat hij dringend enkele zaken wilde regelen en hij had het boek daarom nodig. Aangezien Ramon wist dat hij het boek nooit zelf zou gaan gebruiken (want krachten gebruiken op anderen wil zeggen dat het consequenties met zich meebrengt), gaf hij het boek aan zijn oom.

Wat Rilliano precies met het boek gedaan heeft, en waarvoor hij het gebruikt heeft, is niet bekend.

Maar wat wel bekend is, is dat Rilliano enkele maanden nadat hij het boek in bezit kreeg ineens gek geworden is. Hij zag overal waar hij keek vreemde entiteiten die hem achtervolgden. Hij was aldoor bang, gilde tegen onzichtbare dingen, rende paniekerig weg terwijl hij steeds om zich keek … niemand zag de dingen die hij zag. Op den duur had hij zijn eigen woning in brand gestoken omdat hij die ‘dingen’ die hem lastig vielen dood wilde maken.

Achteraf zei hij “die dingen blijven tegen me praten en laten me gewoon niet met rust. Zelf mijn vrouw van wie ik zoveel hield heeft mij verlaten. Alles dat ik lief had ben ik kwijt”.

Rilliano is nooit meer de oude geworden. Blijkbaar heeft hij het boek verkeerd gebruikt, de rituelen fout/ onvolledig of volgens verkeerde volgorde uitgevoerd, want het boek kan juist heel veel mogelijk maken als je de stappen correct uitvoert.

Of ….. een andere mogelijkheid is dat de moeder van Ramon niet wilde dat het kostbare boek door iemand anders dan haar eigen zoon gebruikt werd. Het boek moest niet bij derden terecht komen, dat had de moeder wel uitdrukkelijk gezegd.

⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST beheerder Yvanna Hilton.