⬛️ Ingezonden door: L.S
⚜️HIJ STOND INEENS NAAST MIJ⚜️
———————
Hey iedereen van OST, ik wil graag mijn persoonlijke ervaring met jullie delen. Het is eerlijk gezegd zeer emotioneel voor mij, velen zullen misschien denken dat dit soort dingen niet bestaan.... maar dat maakt mij niks uit, want ik weet wat ik meegemaakt heb.
Mijn ouders huurden, tegen de tijd dat dit zich afspeelde, een huis op maretraite in een zijstraat van mijndoelmanstraat. Op dat moment was ik 9 jaar oud, ik was heel wijs voor mijn leeftijd en was mijn vader zijn oogappeltje. Ik mocht alles van hem, was zijn lieveling en kon niks fout doen in zijn ogen.
Als ik soms verdrietige momenten had, zocht hij altijd naar manieren om me op te beuren en me blij te maken. Hij bracht me dan naar mijn grootouders (zijn ouders) op Lelydorp of gewoon ergens om te wandelen, omdat hij wist dat hij me daarmee blij maakte. Mijn vader was iemand die altijd een hardwerkende man geweest is en hij was nooit te lui om zijn handen uit de mouwen te steken.
Hij zat ook enkele jaren in het leger. Nadat hij uit het leger ging zocht hij een baan als security guard bij een bewakingsbedrijf.
Verder deed hij ook aan verschillende extra jobs, hij maaide voor mense tegen betaling. Als hij ging maaien bij klanten, bracht hij me vaak mee omdat hij wist dat ik dit leuk vond. Een middag toen hij van het werk kwam, was hij bezig het erf schoon te maken, hij was merendeels bezig met z'n brush schutter. Ik liep naar me vader toe, ik stond op een veilige afstand naar hem te kijken hoe hij aan het werken was. Plotseling kreeg ik een soort gevoel dat iemand naar ons keek.
Ik keerde me om en zag vlak naast mij ineens een opa staan. Hij had helemaal wit aan en hij droeg een pet, hij begon tegen mij te praten in het nederlands en zei “jou papa zal er niet meer zijn voor zijn 38ste verjaardag”. Ik was daar verbaasd over en als kind begreep ik er niet veel van. Waar zou mijn vader dan heengaan? Zou hij weggaan en mij in de steek laten?
Mijn hartje ging tekeer. Ik draaide me meteen richting me vader en gilde luid “paaaaaa... heb je gehoord wat die opa tegen me zei?”. Mijn vader die bezig was met zijn werk, focuste zich ook alleen daarop en zei tegen mij “ach, laat die opa mang, luister niet naar hem”.
Blijkbaar dacht hij dat ik zomaar wat zei. Kinderen hebben nu eenmaal veel fantasie, dus dacht hij dat het wel weer zo een geval moest zijn. Ik draaide meteen mijn hoofd richting die opa om hem de boodschap van mijn vader door te geven, maarrrrr...... die opa was nergens meer te vinden. Hij was gewoon ineens verdwenen. Precies hoe hij ineens gekomen was, was hij ineens weer verdwenen.
Ik weet niet vanwaar hij kwam, want ik kende hem niet en had hem nooit eerder gezien. Ik schrok wel dat hij ineens in een fractie van enkele seconden weg was, dus rende ik gauw het huis binnen.
“waarom ren je zo? Straks glijdt je uit en krijg je een ongeluk” Vroeg me moeder, toen ze me het huis binnen zag rennen. Dat was ze anders niet gewend van mij. Ik zei dat er niks aan de hand was, maar zat wel te denken aan wat die opa me gezegd had. Wat zou er met mijn papa gebeuren? Zou hij me verlaten? Maar goed, de maanden gingen voorbij. Mijn vader besloot ineens op een blauwe dag, dat we op Lelydorp zouden gaan wonen, we zouden intrekken bij mijn oma en opa ( ouders van mijn vader ).
Ik was natuurlijk super blij want ik vond het altijd gezellig om mijn grootouders te bezoeken. En nu mochten wij daar gewoon wonen, dat was echt is een avontuur voor mij. Wij trokken dus bij mijn grootouders in.
Enkele maanden gingen voorbij....
Mijn vader kocht enkele marmotten voor me. Ik was datgene wat die vreemde opa mij verteld had al helemaal vergeten en dacht er geheel niet meer aan. Het was zo gezellig bij mijn grootouders dat ik gewoon geen tijd had over die vreemde man na te denken.
Op een dag was mijn vader bezig een lange broek voor mij te strijken, hij vroeg mij “lissss, vraag opa even om je even te helpen om je mooiste kleren uit te zoeken, dan kan ik het even netjes voor je strijken”. Hij zei ook tegen me “je weet dat papa heel veel van je houdt, en dat ik heel trots op je ben. Ik zal altijd alles doen in mijn vermogen om jou gelukkig te maken, je goed te verzorgen en zekerheid geven dat jij niks tekort komt. Maar je wil je mij iets beloven?”.
Ik zei volmondig “ja natuurlijk papa, wat is het?”. Hij zei “doe altijd je best op school, je moet altijd overgaan... dan maak je mij trots en ontzettend gelukkig. Beloof je me dat te doen?”. Ik kreeg ineens een angstig gevoel over mij heen, waarom wilde mijn vader ineens dat ik dit beloofde? Ik had een raar onderbuik gevoel alsof iets niet pluis was. Maar ik zei er niks van. Mijn vader was intussen klaar met die lange broek strijken. We zijn daarna een beetje gaan wandelen in de omgeving.
Een jaar ging voorbij ......
Het was de maand November.
Om precies te zijn, het was 24 November, het was mijn jaardag, ik werd 10 jaar. Er was een mooi feestje georganiseerd, ik heb het echt naar mijn zin gehad .... een groot feest was het niet, alles was klein gehouden maar gezellig was het wel. Mijn vader had mijn birthday party voor me georganiseerd en dat had me wel verrast, ik was er zeer tevreden mee.
Ik kan me nog herinneren dat middenin mijn feestje ineens de electriciteit uitgevallen was, dus moesten we overal kaarsjes aandoen. Het was echt een aparte ervaring ...
Kort na mijn verjaardag besloot mijn vader ineens om die marmotjes te verkopen. “papa, waarom ga je mijn diertjes verkopen?” Vroeg ik. Hij zei “ik moet ze wel verkopen, want er zal niemand zijn die ze zal kunnen verzorgen”. Ik begreep er niks van, maar zei niks tegen mijn vader. Hij zal wel weten wat hij doet, dacht ik. Ik was tenslotte niet degene die ze verzorgde, op die leeftijd was ik nog niet zo verantwoordelijk om voor dieren te zorgen.
Er gingen 2 jaartjes voorbij...
Ik was toen 12 jaar oud, het was Mei 2008. Mijn vader werd ineens vreselijk ziek. Mijn moeder maakte zich enorm zorgen en wilde hem naar de dokter brengen, maar hij weigerde en wilde de dokter niet bezoeken. Ik kon het niet meer aanzien hoe me vader zo aan het lijden was, want hij zag er vreselijk slecht uit en ik zag hem aldoor slijm spuugen. Ik vroeg hem toen “ papa, ga dan naar de dokter, laat mama je brengen?! Het gaat niet goed met je”.
Ook mij weigerde hij aan te horen, hij wilde gewoon niet naar de dokter. Mijn vader is niet iemand die rookte, maar toch leek het alsof hij moeilijk ademde. Vooral de volgende ochtend toen ik naar school moest, kon ik echt horen dat hij moeite met ademen had. Ik hoorde luid gerochel alsof hij long problemen had en bijna aan het stikken was.
Mijn andere oma (Mijn mama’s moeder) zei tegen mijn moeder “we gaan hem toch naar de dokter brengen, als hij dat nu wil of niet”. Me vader zei tegen mij “ lis, ga me zwarte schoenen voor me halen”. Ik rende braafjes zo snel ik maar kon, om die schoenen voor hem te halen. Ik trok ze voor hem aan, met weer zo een raar onderbuik gevoel, dat dit allemaal zo verkeerd en niet goed aanvoelde. Dit hele moment voelde onprettig aan voor me. Ik weet niet waarom.
Ik had niet veel tijd om over mijn vervelend onderbuik gevoel na te denken, want intussen was het al echt hoogtijd om uit huis te gaan. Ik moest naar school, ...gelukkig was dat niet al te ver van ons huis. De school was op loopafstand van onze woning.
Éénmaal op school aangekomen voelde ik me zo verdrietig en kon nauwelijks de lessen volgen, want mijn hoofd was constant bij mijn vader. Ik maakte me zo een zorgen om hem. Toen de school eenmaal uit was, rende ik zo hard ik maar kon naar huis. Ik hoorde van mijn moeder, dat mijn vader opgenomen was in AZP. Ik was enorm van slag, het was zo anders en stil zonder paps in huis. Ik had niet eens eetlust, mijn moeder vroeg me aldoor als ik echt niks wilde eten en ik weigerde steeds. Ik heb die dag niks gegeten...
Het was 19 Mei 2008....
Het was al in de middag, ongeveer 5:30PM ... toen ineens de telefoon rinkelde in huis. Mijn moeder nam op en ik hoorde haar kort daarna heel luid gillen en huilen.
Ze was helemaal overstuur en huilde aldoor, ik kon met moeite uit haar praten, meer hysterisch gillen en huilen, begrijpen dat mijn vader overleden was. Toen die woorden over haar lippen kwamen, schoten ineens die woorden van die vreemde opa mijn hoofd weer binnen. “owhhhhhhh, dus dit bedoelde die opa, dat mijn vader voor zijn 38ste jaardag er niet meer zou zijn” dacht ik.
Maar wie die oude man precies was, wist ik echt niet en het bleef een groot vraagteken voor me. Want nu bleek dat hetgeen hij gezegd had, uitgekomen was.
Ik herinner me dat mijn vader nooit vuurwerk kocht op oud op nieuw, dat was gewoon zijn ding niet. Maar ineens het jaar voordat hij stierf had hij wel heel veel vuurwerk gekocht. Dit was uitzonderlijk en apart gedrag voor hem. Hij had het vuurwerk ook zelf afgestoken, tot grote verbazing van mijn moeder. Mijn vader was dit anders echt nooit gewend te doen.
Naderhand bekeken, waren het dit soort vreemde handelingen die erop leken te wijzen dat hij wist dat hij dood zou gaan.
Nadat mijn vader begraven was, hoorde ik in de ochtend uren heel duidelijk dat iemand een brushcutter aan het starten was. Ik keek meteen naar buiten, maar zag helemaal niemand met een brushcutter. Ik maakte het raam weer dicht en ging liggen, en viel vrijwel meteen weer in slaap.
Ik kreeg mijn vader te zien in mijn droom. Alles was wit en helder verlicht in die droom... mijn vader stond bij een hele mooie grote gouden deur. Ik liep naar hem toe, maar nog net voordat ik hem naderde ging hij die deur binnen. Ik probeerde ook naar binnen te gaan, maar die deuren gingen precies voor mijn neus dicht.
Ik schrok wakker....
Ik begon meteen te huilen, want die droom had me wel overstuur gemaakt. Ik heb mijn moeder niet over die droom verteld, ik weet zelf niet waarom. Pas op mijn 15e vertelde ik haar over mijn droom en ze was bijzonder kwaad, dat ik het haar niet eerder verteld had. Waarom ze dat eerder wilde weten, is mij niet duidelijk. Maar dit hele gebeuren van mijn vader is best zwaar en traumatisch geweest voor me, dus wilde ik er ook niet over praten.
Wie die opa ook precies was, daar ben ik nooit achter gekomen en dat wil ik ook nog graag weten. Want wat hij gezegd had tegen mij is precies zo uitgekomen. Mijn vader is inderdaad precies voor zijn 38ste jaardag overleden.
Met mij gaat het inmiddels wel redelijk, ik ben overgegaan naar de 6e, ik ben ook geslaagd. Ik ben kort daarna op de 3e plaats gekomen van het kinderboeken zong festival. Heb verder altijd mijn best gedaan op school, dus mijn vader zal wel trots op me zijn, waar hij ook mag zijn.
🌺 Ter afsluiting wil ik nog even zeggen: ik zie dingen die andere mensen niet kunnen zien. Zo denk ik ook, dat ik die opa alleen gezien heb en anderen hem niet konden zien.
⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton
Reactie plaatsen
Reacties