🟨 Ingezonden door: K.T
⚜️GELUKKIG NIET HULPVAARDIG⚜️
——————
Beste OST leden, ik had mijn persoonlijk verhaal 4 jaren geleden al gestuurd voor jullie en het stond ookal in de OST groep, maar ik merk dat jullie duizenden verhalen kwijt geraakt zijn, dus ik stuur hem weer voor de lezers die hem nog niet gelezen hebben.
Laat mij me zelf even kort voorstellen.
Ik ben Randell, hou van gezelligheid, sporten, lachen en met vrienden uitgaan. Bij een ieder sta bij ik bekend als iemand die altijd hulpvaardig en beschermend is. Mijn vrienden komen allemaal bij mij om te praten of hulp te zoeken als ze in de problemen zitten. Ik weet niet waarom maar het is gewoon zo.
En nu mijn verhaal:
Een aantal jaren geleden ging ik naar het binnenland, naar een inheems dorp. Ik was niet alleen hoor, ik was vergezeld van:
- Papa en Mama
- Johan, mijn broer
- Abygail, zijn vriendin
- Ronnie en Gilbert, 2 maties van mij.
Er was een groot feest in het dorp, dus wilden wij erheen gaan. Daar aangekomen hoorde we dat er pas iemand is komen te overlijden en dat er die zelfde avond een ‘dede oso’ werd gehouden.
Ronnie wilde graag naar die dede oso, want hij vondt dit soort culturele gedoe zeer boeiend om te weten. Hij wilde alles erover weten. Wij zijn allemaal inheems van afkomst, dus hij wilde meer leren van onze cultuur. Dus tegen 8:00PM gingen wij met zijn vijven naar die dede oso. Mijn ouders kwamen niet mee, die bleven gewoon in het dorpje in hun woning slapen.
Waar wij logeerden moest je in een smal paadje lopen, over een zwampje. Die mensen hadden enkele houten palen geplaatst over de zwamp heen, naast elkaar, zodanig dat het moest fungeren als een smalle brug. Het was wel onhandig en je moest echt kijken waar je liep zodat je niet in het water en modder viel.
Éénmaal bij die dede oso aangekomen, hebben we plaats genomen en we waren aan het luisteren en bekijken hoe dit er allemaal toe ging bij de inheemsen van het dorp. Na een uur daar gebleven te zijn, voelde ik dat ik dringend naar toilet moest. Ik zei tegen de anderen “ey mo gwa oso eve yere, mi wan gwa toilet. Wie komt mee met me?”. Niemand wilde mee, want ze vonden het veel te spannend daar.
Ik besloot maar alleen terug te lopen, want ik had geen keus. Daar bij de dede oso was er wel een koemakoisi (ouderwetse houten WC), maar die was helemaal verrot en niet in goede staat. Ik wilde echt niet daarin om mijn behoefte te doen want dat ding stonk al van afstand. En het was daar zo donker, ik wist niet welk ongedierte daar allemaal in verschool. Nee ik durfde dit echt niet.
Daarom mijn besluit terug te lopen … nee eigenlijk rennen, want zoals ik al zei, de nood was hoog. Ik kon mijn poep bijna niet meer inhouden. Dus daar ging ik alleen de duistere weg in. Ik kwam bij een grote manja boom aan en ik hoorde een duidelijk gekerm, ik werd een beetje bang. Want het was donker, maar de maan was er wel en die gaf voldoende licht. Ik rende verder en bij een andere boom hoorde ik ineens een soort van geschreeuw.
Ik rende door, liet me door niks afleiden anders zou ik gewoon in mijn broek poepen van de zenuwen. Maar ineens leek het alsof ik compleet in de war was. Ik wist bijna niet meer wie ik was, twijfelde als ik mijn eigen naam nog kende. Mijn hoofd voelde groot aan alsof het aan het opzwellen was, net als een balon die meer en meer lucht erin kreeg. Ik voelde me zo vreemd, maar ik deed er alles aan door te lopen ondanks dit vreemde gevoel .....
Nu kwam ik weer bij dat zwampje aan. Net toen ik wilde oversteken zag ik vanuit het bos “iemand” (of iets) komen. Het ‘ding’ was helemaal wit en het liep abnormaal snel naar mij toe, op een zeer onmenselijke wijze en met rare bewegingen. ‘Dit is duidelijk geen mens’, ging nog door mijn hoofd heen. Ik schrok me door en begon alleen nog harder te rennen.
Het ding rende ook nog sneller mijn richting op. Maar toen het 20m van mij af was, vlakbij dat zogenaamde ‘bruggetje’ viel het als een lappenpop met zijn gezicht in het water. Ik stond verschrikt te kijken wat er nu zou gebeuren. Ik zag het ding liggen in het water, zonder enige beweging. Het deed ook geen moeite op te staan, …. Ik vond het maar een eng gebeuren en liep een stukje verder en keek toen weer om. Ja hoor, dat ding lag nog precies zo met zijn gezicht naar beneden in het water.
Ik heb niet staan wachten tot er meer rare dingen zouden gebeuren, ik rende richting onze logeer adres en klopte op die deur. Mijn moeder maakte open en verder wist ik niets meer. Ik stortte precies daar in, was bewusteloos. Dit werd mij dus later verteld. Ik herinner mij dat ik s’morgens werd in een hut van een hele oude indiaanse man. Ik hoorde hem brabbelen in een taal die ik niet verstaan kon. Hoogstwaarschijnlijk gewoon de taal van het dorp. Ik ben inheems, maar heb nooit de taal geleerd.
De man was dus aan het praten en het leek alsof hij in trans was, want hij scheen niet door te hebben dat ik bij zinnen gekomen was. Hij deed allerlei rituelen terwijl ik daar lag in een hangmat in zijn werk ruimte. De hut had allerlei culturele attributen, dus ik nam aan dat dit gewoon zijn speciale ruimte was om zijn culturele zaken te doen. Toen de oude man weer uit zijn trans was, zag hij mij kijken vanuit de hangmat.
Hij vroeg mij op een bankje te gaan zitten precies tegenover hem. Ik deed braaf wat mij gezegd werd, want ik wist helemaal niet hoe ik daar beland was. Ik was totaal in de war, vroeg me zoveel tegelijkertijd af. Maar ging zitten zoals hij me gevraagd had.
In het surinaams zei hij “yu no moes luku go na loktu, anders yo breni” (*kijk niet naar boven, anders zal je blind worden), daarna vervolgde hij zijn rituelen. Dit duurde nog zeker een uur alvorens de oude man klaar was met mij.
Toen hij de rituelen afgerond had, zei hij tegen mij in het surinaams “je hebt geluk, dat je besloten hebt niet naar de zwamp te gaan om degene te gaan helpen die daar lag. Het was geen mens, het was de geest van de overledene in het dorp. Hij was een slecht mens en hij wilde je met hem mee nemen naar het dodenrijk. Hij zag de kans schoon je lastig te vallen toen je alleen was. Hij achtervolgde je toen je de dede oso verlaten had. Je weet dat de geest van de overleden persoon tijdens dede oso’s altijd nog rond blijft hangen bij familie en vrienden en rondom de plek waar hij/ zij woonde?!!! Tijdens de dede oso was zijn geest daar ook. Zo is het meegekomen met jou. Met opzet liet hij zich vallen in het water en als je hem zou gaan helpen, zou je nu niet meer leven. Hij zou je verzuipen in die zwamp. Je familie zou je terug gevonden hebben die zelfde plek, denkende dat je gevallen was van de brug en verdronken was”.
Ik schrok van deze info en toen ik opgehaald werd door mijn ouders, broer, zijn vriendin en de 2 vrienden waren ze allemaal geschrokken van de informatie die de oude man ze meegaf. “Hij heeft geluk gehad, dat hij nog leeft” herhaalde hij.
Achteraf gezien was ik blij dat ik eindelijk eens een keer niet zo hulpvaardig geweest was als altijd. Want mijn vrienden riepen met altijd ‘helpie papa’, omdat ik altijd degene was die voor anderen klaarstond als ze me nodig hebben. Maar in dit geval heeft het mijn leven gered, dat ik niet ben gaan helpen.
Wel mensen, nog dezelfde middag kwamen we terug naar de stad. Want als meteen de eerste dag dit soort dingen kunnen gebeuren, dan behoorden wij daar echt niet te zijn.
⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton
Reactie plaatsen
Reacties