🟫 Ingezonden door: K.K
⚜️ERVARING VAN EEN TAXI CHAUFFEUSE⚜️
—————————
Lieve OST leden, Ik ben een jongedame van 24 jaar die naast m’n studie ook nog taxi rijdt voor een bekend taxibedrijf in Paramaribo.
Ik ben Jane en doe m’n werk met heel veel liefde. Mensen die ooit met mij gereden hebben zullen me wel kennen. Weet je… soms heb je van die momenten in het leven waar je dingen mee maakt die gewoon niet te verklaren zijn. Ik had zo een ervaring en volgens mij maken veel collega taxichauffeurs zulks ook mee.
Ik las een tijdje geleden een verhaal hier in OST over een zekere meneer Willy en het heeft me echt diep geraakt. Ik deel daarom mijn ervaring als vrouwelijke taxichauffeur met jullie.
Ik had op een regenachtige middag een rit vanuit de stad naar Albina voor een mevrouw op leeftijd. En je weet, als het regent in de middag, wordt het al gauw donker. Het was een fijne rit en ik heb leuke gesprekken kunnen voeren met de oude mevrouw. Ik zette haar af en zou gelijk aan mijn terugreis beginnen. Dit zou tevens mijn laatste rit zijn, want ik was al de hele dag over straat.
Ik keek naar mijn horloge en zag dat het zo zoetjes aan al half 7 was. Ik begon te rijden en tegen kwart voor 7 was het al best wel donker geworden.
Ik was nog geen 10 minuten verder of ik zag in de verte een uitgestrekte hand die me wenkte te stoppen. Ik zette mijn koplampen op bright om te kunnen zien wie het was en ik zag dat het een gezinnetje was. Man, vrouw en ze hield iets in haar armen, dus een baby. Ze stonden in de motregen, een beetje hulpeloos uit hun ogen te kijken. Ik stopte en de man kwam voor mijn raam staan en vroeg naar een rit naar de stad. Hij voegde eraan toe dat zijn auto defect is geraakt en dat hij niet weet hoe hij het moet oplossen.
“Jullie kunnen instappen”, zei ik vol medelijden. Ik keek toen even in het rond om te kijken in welke omgeving ik was, maar ik kon het niet echt plaatsen.
Toen ik begon te rijden zag ik wel de naam van een bekend project, ik wist toen waar we waren. Opeens begon het heel hard te regenen en rekening houdende met het feit dat de weg glad was en dat ik mensen aan het vervoeren was, deed ik het heel rustig over de weg. Ik wilde wel graag thuis aankomen, want was moe en had honger, maar anderzijds erg blij dat ik dit gezinnetje niet heb laten staan in de regen.
“Waar gaat u naartoe?”, vroeg ik aan de familie. “Feestje van mijn schoonvader”, zei hij. Het viel me op dat de mevrouw een beetje stil was en continu naar buiten keek.
Ik kan me voorstellen als je plotseling autopech hebt zo ver van de stad dat je gefrustreerd bent, dus ik voelde met haar mee. Ik sprak zo af en toe met de meneer en vroeg hem intussen op welk adres ik hun zou mogen afzetten en het lag gelukkig binnen mijn route naar huis. Ik stelde de straatnaam in op de GPS en zette wat muziek op en daar gingen we verder totdat al over de brug waren. De mevrouw was de hele weg stil en ook de baby gaf geen kik.
Ik reed de omgeving in en merkte op dat dit een nieuwe plek is waar ik niet eerder geweest was. Ik reed de weg in en stopte voor de inrit van het huis waar ze moesten zijn.
Ik keek door mijn voorruit naar buiten en zag een paar heren op het balkon zitten van het huis. Ik keek even in de achteruitkijkspiegel en zag dat de mevrouw me in mijn ogen aankeek en lachte. Ze was blij. De meneer vroeg me hoeveel hij zou moeten betalen, maar ik dacht bij mezelf dat het toch maar dezelfde route is dus liet ik hem niet betalen. “’t Is goed zo”, zei ik met een smile. Ik voelde dat hij me een schouderklopje gaf op mijn linkerschouder en bedankte me heel hartelijk.
Ik wenste ze een fijne avond toe en keek even weer naar het balkon waar nu 1 van de mannen opstond en vreemd naar me keek. Hij ging het huis binnen en volgens mij zou hij de poort opendoen voor de mensen. Ik toeterde nog even en reed toen weg.
Ik ging naar huis en nam een flink bad en ben direct gaan slapen, want ik was verschrikkelijk moe. Ik heb niet eens meer gegeten. Ik had een vrij onrustige nachtrust achter de rug en toen ik wakker werd voelde ik me nog lomerig en moe. Mijn ogen en benen deden me verschrikkelijk pijn en aan mijn linkerschouder had ik een grote roodblauwe vlek. Als ik het aanraakte deed het echt pijn. Ik kon me niet herinneren dat ik me schouder ergens tegenaan had geslagen ofzo.
Ik zette thee en maakte mijn ontbijt, maar mijn lichaam werd pijnlijker, had een barstende hoofdpijn. Ik kon mijn lijf bijna niet meer bewegen en op een gegeven moment besloot ik om een cito bezoek te brengen aan mijn huisarts.
Ik zou net in mijn auto stappen toen ik op de vloer van de achterbank een speen zag liggen. “Oh sh*t, die baby heeft z’n fopper laten vallen”, zei ik. Misschien dat ze al een andere hebben gekocht, maar ik weet hoe een baby kan zijn als ze gewend zijn aan hun fopper. Ik ging op de achterbank en pikte het op van de vloer.
Het zat onder het zand en zag er een beetje gelig en verweerd uit. Ik zal mijn auto vandaag moeten brengen naar de wasserij, want ik zag het zand op de matten. Ik besloot toen eerst de fopper te brengen voor de mensen en daarna naar de dokter te gaan. Ik ben het snel gaan wassen aan de buiten kraan en wikkelde het in tissue. Ik startte mijn auto en ging naar het adres toe.
Dezelfde man die op het balkon stond de avond daarvoor, kwam naar buiten toen ik toeterde. Ik begroette hem beleefd en hij zei direct: “Ik zag je gisteravond al hier, ik zou naar je toe komen om te vragen als ik je ergens mee kon helpen? Als je iemand zocht ofzo, want mensen verdwalen nogal vaak in deze omgeving”.
Ik zei toen: “Uhm, ja ik had uw dochter en schoonzoon gisteravond hier voor de poort afgezet. Daarnet toen ik uit wilde rijden en zag ik deze fopper van die baby achter in mijn auto liggen. Het moet tijdens het uitstappen gevallen zijn. Die baby zal het wel missen. Zou u het aub voor me aan ze kunnen geven alstublieft?”
Wel… de man zijn vriendelijk gezicht veranderde ineens in dat van een geshockeerde man. Hij vroeg me daarna “waar heeft u het gezinnetje dan opgehaald gisteravond?”. Ik noemde toen de naam van het project en zei dat ik op de terug weg was van Albina naar Paramaribo. Hij schudde zijn hoofd en er begonnen tranen te rollen over zijn wangen. “U speelt geen spelletje hier met mij toch mevrouw?”, vroeg hij.
Ik wist niet wat hij bedoelde en ik wees hem die fopper. “Mijn dochter, haar man en hun kind zijn jaren terug overleden in een auto-ongeluk dichtbij dat project. Het was glad op de weg die avond, omdat het regende. Mijn schoonzoon raakte controle over het stuur kwijt en ging over de kop”, zei hij bedroefd.
Ik voelde me direct ongemakkelijk en ik begon heel veel medelijden te krijgen met de oude man, maar tegelijkertijd was ik nu echt van streek omdat ik nu doorhad dat ik geen mensen had vervoerd. “We weten wel dat er een huis is op dat project waar niemand in kan wonen en we weten dat zij hun rust niet hadden, maar wat we ook geprobeerd hebben, ze schenen niet weg te kunnen van het huis. Maar nu heb je ze gebracht naar hier. Ik kon ze echt voelen gisteravond. Maar ik dacht dat het gewoon een idee van mij was”, zei hij op een bedenkelijke toon.
“Toen ik was gaan slapen voelde ik dat ze er waren, want gisteren was ik jarig. Toen ik voor de poort stond gisteren, zat ik met enkele van de laatste bezoekers, vrienden van mij, op het terras nog wat te drinken”, zei hij nog half geshockeerd. Stotterend vertelde ik hem de pijnen die ik sinds vanmorgen begon te krijgen en hij bood aan om even te zitten met hem zodat hij me wat kon geven ertegen. “Hij heeft je aangeraakt he?”, vroeg hij.
Ik vertelde die meneer dat zijn schoonzoon me inderdaad een schouderklopje had gegeven toen ik hem had gezegd dat hij niets hoefde te betalen. Ik ben toen met de oudere heer naar binnen gelopen en hij liet me zitten op een stoel onder het huis.
Hij kwam terug met een vijzel en stampte een paar bladsoorten erin en zei “wrijf dit op jouw oogleden. Het zal je verlichting geven”. Ik deed zoals hij me gezegd had. “Je hebt ze gezien en het waren geen normale mensen, dus je zal je ook vervelend gevoeld hebben naderhand, pijnlijk lijf en pijnlijke ogen, ja toch?!” Vroeg hij. Ik knikte en bevestigde dit, want ik heb zo slecht geslapen en alles aan mijn lijf deed me pijn. Daarom zou ik ook naar de dokter gaan.
“Jou ogen deden pijn omdat jouw geestesoog, … jouw derde oog waarmee jij de spirituele wereld waar kan nemen, zich uit alle macht probeerde te sluiten op die avond toen jij ‘t gezinnetje tegen kwam. Hij wilde je beschermen door dicht te gaan, maar tegelijkertijd kon hij dit ook niet, want als je ‘hen’ niet gezien had en hun die lift niet aangeboden had zou het verkeerd aflopen” zei de meneer mij nog eens.
Ik weet niet wat die man me gegeven had, maar de pijn verdween als sneeuw voor de zon.
Ik bedankte hem hartelijk en liet de fopper voor hem achter. Hij was er blij mee en ik zag hem opfleuren. Toen ik in de auto stapte zei hij nog tegen me: “bedankt dat jij gestopt bent voor mijn dochter en haar man, ik zou het jammer vinden als ze een onschuldige dame als jij iets aangedaan zouden hebben. Ik ben u zeer dankbaar. Rijdt u straks rustig naar huis”.
Ik hoefde niet eens meer naar de dokter, want ik voelde me op één of ander manier kiplekker. Dus wat die man me gegeven had om te smeren had letterlijk wonderen gedaan. Weer een teken voor mij dat het culturele geen onzin is. Sommige ziektes zijn echt geen dokters ziektes.
Mensen, dit was mijn persoonlijke ervaring.
Ik doe nog steeds mijn werk met liefde en mocht ik u een keer hebben in de auto, dan kunnen we hierover praten in alle details. Je weet, “het aanbod is veel, maar de keus blijft geel”.
⭐️⭐️= Het verhaal is 40% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties