🟦 Ingezonden door: G.L
⚜️WIE NIET HOREN WIL⚜️
—————————
Goede morgen OST leden, toen ik veel jonger was .... dus voordat ik millitair werd, bleven wij (mijn vader, moeder, zusters en broertje) op Flora te Paramaribo- Suriname.
Mijn vader was bewaker van een bekende begraafplaats op Flora. Wij woonden in een huis vlak daar op het terrein van de begraafplaats. Mijn jongere broer en ik gingen s’nachts stiekem naar de film, want tegen die tijd hadden we het niet breed en een televisie hadden we thuis niet. Dit vonden we zo spannend dus deden we het regelmatig om het huis uit te sluipen als onze ouders sliepen.
Als we naar de film gingen, liet ik altijd het raam open, zodat ik makkelijk naar binnen kon na de film.
Ik woonde vanaf mijn geboorte daar op het terrein van de begraafplaats, de plek was dus niet vreemd of eng voor mij. Ik wist niet beter en daar voelde gewoon vertrouwd voor me aan. Ik heb daar ook nooit wat vreemd gehoord of gezien, dus geloofde niet in al die dingen die men zei over begraafplaatsen.
Een avond kwamen we van de film en het was weer reuze gezellig geweest. Mijn broertje Henk en ik waren vergezeld van Fredje en Willy, twee vrienden van ons. We waren druk in gesprek over details van die film en al babbelend liepen we door de verlaten straten. Het was rond 3:00AM, want die film was tegen 2:30AM afgelopen en we moesten een heel eindje lopen.
Henk en ik zouden afslaan naar rechts, dan waren we aan de achterkant van de begraafplaats. We zouden zoals gewoonlijk rustig naar voren lopen. We groetten elkaar netjes en gingen de ander kant op, Fred en Willy moesten nog een eind door lopen.
We splitsten dus en we gingen elk onze eigen weg. We spraken over de film, toen ik achter mij iemand duidelijk hoorde roepen “Glenn Glenn Glenn”, ik schrok en ik keek om me heen wie me riep. Ik zag nergens iemand die mij riep. “Hoorde je dat ook?” vroeg ik aan mijn broertje. “Ja … jjjaaa!!!” zei hij, terwijl hij met een bevende vinger wees in een bepaalde richting. Paniekerig begon hij ineens weg te rennen, zo hard als hij maar kon.
Zonder te kijken of ook maar na te denken, probeerde ik hem achterna te gaan, maar iets hield mij stevig vast aan mijn hemd. Er ging van alles in me om op dat moment ..... ik was zo angstig, ik plaste zelf in mijn broek. Na lang worstelen met ‘iets’ dat ik niet kon zien, kwam ik vrij. Op een behoorlijke afstand zag ik mijn broertje naar me kijken en ik rende hem tegemoet. Ik kwam hijgend bij hem aan en hij keek me vragend aan.
“ie sjie a mang ?” vroeg hij me..... “soort mang ?” vroeg ik. “Mie bing sjie wang mang, a langa moro joe, Glenn” zei hij.
Als kind van 17 jaar was ik de langste in mijn familie, namelijk 1.98m. Het was dus vreemd dat hij beweerde iemand gezien te hebben die veel langer dan mij was. “Ik heb niemand gezien, waarover heb je het? Iets hield me vast, ik kon niet weg rennen. Het hield me aan mijn hemd vast en ik deed mijn best los te komen maar het ging gewoon niet. Er was daar echt iets mis, ik weet niet wat. Ik heb rondom me heen geslagen, want ik wilde dat ding niet tonen dat ik bang was, maar Mi beh frede jongu” zei ik.
Ik had zo hard gevochten en geschopt, dat ik op dat moment niet eens doorhad dat ik mijn voet keihard geslagen had. Pas toen de adrenaline in mijn lijf een beetje minder werd, voelde ik de enorme pijn aan mijn voet. Ik kon nauwelijks lopen, en Henk moest me ondersteunen terwijl we onze weg naar huis vervolgden. We gingen via het raam maar binnen en ik ging zonder iets te zeggen liggen.
Ik voelde mijn lichaam opblazen als een balon, ik werd heet alsof ik hevig koorts had. Ik viel met bijzonder veel moeite in slaap.
S’morgens probeerde ik zo normaal mogelijk te doen, maar het lukte niet. Ik zei aan mijn moeder “Dada, ik heb koorts”. “ tjee mie boi, mi bo go badminton .... maar mo bor wang soepoe gi fos mi gwe”. (awwhhh wat zielig mijn jongen, ik zou net een beetje badminton gaan spelen, maar voordat ik vertrek maak ik even een soepje voor je)
Er gingen dagen voorbij en mijn ziekte werd erger, ik werd bijna wit en me broertje was bang. Hij vertelde mijn vader wat er was gebeurd was. Mijn vader belde op zijn beurt mijn oma en ze kwam gelijk naar ons huis toe. Ze veegde me gezicht met iets dat ik niet kon zien, me vader tilde me op en zette me buiten op een papaja (gevlochten mat) op de vloer.
Mijn oma maakte de “prasara sibi” (ouderwetse bezem) nat, ze zei een paar dingen en begon me ermee te zwepen. In het begin was mijn lichaam zo slap en gevoelloos ... ik voelde letterlijk niks, maar langzamerhand kwam mijn gevoel terug, later sprong ik op want ik begon gewoon alles te voelen.
“ A gwe” (Het is weg) zei mijn oma, ze droeg mijn kleren omgekeerd voor me en ik moest met mijn rug naar binnen lopen.
“Je was er bijna niet meer Glenn, a yorka bo kier joe if oe no bo doe notie” (je zou dit bijna niet overleven, die geest zou je dood maken als we dit niet gauw aangepakt hadden) zei ze kwaad tegen me.
Later kregen Henk en ik alsnog behoorlijk pakslaag van mijn vader en a no ptjieng so......
⭐️⭐️= Het verhaal is 85% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties