🟩 Ingezonden door: K.G
⚜️RAKEN JULLIE NIKS AAN ⚜️
———————
Hallo Iedereen binnen OST, na zoveel ervaringen van anderen gelezen te hebben wil ik ook mijn eigen ervaring kwijt.
De namen zal ik vervangen met fictionele namen, omdat ik geen ruzie wil met mensen.
Zo, dit gebeurde 6 jaren geleden... Ik zat in de 2e klas van de MULO school. Op een donderdag hadden we van onze Biologie leerkracht een opdracht gekregen, omtrent planten en bomen. We moesten een opstel schrijven in 500 woorden over 2 verschillende planten of bomen. Hiervoor moesten we naar een bepaalde plaats toe die niet ver van onze school lag. De plek werd uitgekozen door de school. Het was een enorm groot terrein.
Het viel me meteen op dat de plek heel netjes en verzorgd eruit zag. Ik was best onder de indruk van hoe alles georganiseerd was, heel veel verschillende soorten surinaamse bloemen, de lekkerste vruchtbomen die propvol met fruit zaten. Het was gewoon om te watertanden. Alles lag daar gewoon voor het grijpen en er stonden nog erbij rijen en nog eens rijen vol bomen met fruit.
Daar mochten we onze keuzes maken en uitkiezen over welke planten/ bomen we zullen schrijven. Er waren ook mensen daar, die ons zouden begeleiden.
Meneer Armand, de eigenaar van de plek kwam even een praatje met ons maken. Hij verwelkomde ons en drukte ons op het hart om helemaal niks aan te raken, en niks mee te nemen van het terrein. “onthouden jullie dit, gewoon niks aanraken!!!” Zei hij nog alvorens hij weg liep.
Ook moesten we ervoor zorgen dat we tegen 6:00PM al weg van de plek waren. Dit waren de enige regels die wij kregen, voor de rest mochten wij ons vrij voelen en rondom het hele terrein lopen. En geloof me, de plek was zo groot dat we niet eens het volledig terrein bekeken hebben.
En nu komt het….
We waren met een groepje van 30 leerlingen. Er waren 5 groepen met elk 6 mensen. Mijn groep had onderling afgesproken dat we niets zouden aanraken, alleen kijken en foto’s maken. Wij zouden ons netjes aan de regels houden zoals ons opgedragen was. Zo, wij begonnen met ons onderzoek en de rest van de kids ook.
Maar ….
Er was een groepje dat zich niet had gehouden aan de regels. Astrid, een leerling van die groep had uit één van de Cacaobomen een paar cacao geplukt, (zonder dat iemand iets had opgemerkt, want die plaats waar wij allemaal waren, was vrij groot, dus iedereen was verspreid op het terrein) en zij had die vruchten ongemerkt meegenomen naar huis. De volgende dag op school, tijdens de biologie lessen, moesten we al onze informatie bij elkaar te leggen die we verzameld hadden op de plek.
Plotseling voelde Astrid zich niet lekker, ze begon zich vreemd te gedragen. Ze begon in een hele andere taal iets op te zeggen, ze ratelde maar door. Niemand verstond de taal waarin ze sprak. Haar ogen werden rood als bloed en ineens begon ze te rollen over de vloer. Wij zijn behoorlijk geschrokken van dit alles want het begon zomaar, out of nowhere ... Ik kreeg kippenvel. Plotseling begon ze te gillen en met alle stoelen en tafels te gooien. Ze at ook krijt en alles wat ze kon vinden gooide ze op de andere leerlingen en de juf.
Iedereen was bang en de leerlingen renden de klas uit. De hele klas was in een rep en roer door dit gebeuren van Astrid haar vreemde aanval ineens.
Astrid Haar ouders werden direct gebeld door de directeur. Juist op dat moment kwam die eigenaar van die plaats, waar we de vorige dag informatie waren gaan verzamelen. Hij vertelde aan ons Biologie juffrouw (die ook onze klassevoogd is) ,dat er een vrucht is geplukt uit één van die Cacaobomen van zijn perceel. Wij vonden het eerst wel belachelijk dat hij letterlijk een hele plantage had met zoveel verschillende bomen en dat hij toch gierig deed voor 1 kleine vrucht. Wat is daar nu zo erg aan?
Meneer Armand begon uit te leggen dat die koffie -en cacaobomen die op dat perceel staan, eigenlijk niet van hem zijn. Dat perceel, waarop die bomen staan is vervloekt.
En toen vertelde hij...
In de slavenperiode, woonde er een neger meisje van +/- 20 jaar op dat perceel (waar nu die koffie- en cacaobomen staan). Op een dagje werd ze verkracht door 3 blanke jongens, dit gebeurde precies op het perceel, waar nu die mooie cacaobomen staan. Het terrein behoorde toen aan een blanke meester. En het waren zijn zonen die het meisje toen aangerand hebben. Na hun walgelijke daad hebben die blanke jongens haar levend begraven op dat perceel.
Sindsdien lijkt het perceel zwaar vervloekt te zijn. De mensen die het perceel onderhouden, zeggen dat wanneer ze het ander deel van het perceel komen schoonmaken, ze een geluid horen tussen de cacaobomen, alsof iemand luid huilt. Meneer Armand zei ook nog, dat hij soms een negermeisje ziet lopen. Ze kijkt heel kwaad en lijkt niet een vriendelijke geest te zijn. Ze zorgt voor enorm veel problemen op de plek en daarom waarschuwde hij ons uitdrukkelijk niks te plukken en niks aan te raken op de plek.
Toen de juf, de groep van Astrid vroeg, wat voor onderwerp ze hadden gekozen, zeiden ze Cacao bomen en Faya lobie’s.
Astrid werd bij een maulana gebracht, want ze was moslim. Daar hebben ze heel wat rituelen uitgevoerd en uiteindelijk na heel veel gedoe en met heel veel moeite is ze bevrijd van hetgeen haar lastig viel. Tijdens het uitvoeren van de Rituelen, braakte ze de cacao beetje bij beetje weer uit .....
Toen begon ze zich weer normaal te gedragen, alsof ze niet meer bezeten was. Want toen ze cacao nog in haar lichaam zat leek ze totaal de kluts kwijt te zijn. Ze was helemaal iemand anders, een totaal gestoord iemand! Later Bleek, dat Astrid stiekem cacao gegeten had.... en dat neger meisje was daar niet blij mee, ze wilde haar cacao terug hebben. Daarom toen die cacao eruit gebraakt was, toen pas liet ze Astrid met rust.
Maar het was niet zo makkelijk gegaan hoor, de uitdrijving van de geest was enorm moeilijk. Men moest echt vechten met die geest van het slaven meisje, want ze heeft die Maulana het niet makkelijk gemaakt.
Uiteindelijk is het toch allemaal goed gekomen & tot nu toe maakt Astrid het goed. Laat dit een les voor jullie zijn om niks aan te raken wat niet van jou is.
⭐️⭐️= Het Verhaal is 80% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton
Reactie plaatsen
Reacties