STORY 359: IK ZAL ER ALTIJD VOOR JE ZIJN

🟥 Ingezonden door: M.E

                ⚜️IK ZAL ER ALTIJD VOOR JE ZIJN⚜️
————————

Geachte OST lezers, ik heb een persoonlijke ervaring die ik met jullie delen wil. Het gaat over mijn vrouw en ik.

Mijn vrouw Monica die intussen niet meer leeft, is gestorven aan kanker. De kanker werd veel te laat geconstateerd en ze was al in het laatste stadium toen ze dat ontdekten. Ergens geef ik de laksheid van surinaamse artsen de schuld van haar dood, want Monica klaagde jarenlang over vreselijke pijnen en dit werd altijd afgedaan door de artsen als stress en vermoeidheid.

Ze gaven alleen paracetamol en ze moest rust nemen. Ondanks aandringen van ons, hebben ze nooit eens dieper onderzoek gedaan naar de oorzaak van de pijnen. Het was allemaal onschuldig vonden ze en zomaar maakten we ons druk volgens hun.

En juist toen het al te laat was, omdat ze meer levend dan dood was, besloten de de artsen wel onderzoeken te doen. Maar toen was het al te laat voor mijn mooie vrouw Monica. Geen enkele specialist of arts in suriname kon meer iets betekenen voor haar. Ze moest maar gewoon haar dood afwachten, werd er gezegd.

Ik heb mijn uiterste best gedaan haar in deze moeilijke tijden bij te staan. Ik wilde haar resterende tijd op aarde zo mooi mogelijk maken voor haar. Ondanks dit geen mooi einde zou zijn, wilde ik dat ze vrede zou hebben aan het eind van haar leven. Ik was aldoor naast haar, knuffelde haar, zong voor haar, gaf haar te eten. Bediende haar op al haar wenken. Wat ze maar wilde deed ik voor haar, kookte voor haar, ging naar de winkel als ze wat lustte. Ik had zelfs geen tijd meer voor me zelf, ik investeerde alle tijd in haar verzorging. Ik zag eruit als een junkie. Ik had een grote baard, lange haren, ik zag er echt onverzorgd uit!!.

Ik hield heel erg van mijn vrouw, zij betekende alles voor me. Soms als ik terug denk aan onze tijden samen, krijg ik er tranen van in mijn ogen. Ik was degene die van de behandelende arts te horen kreeg, dat mijn vrouw kanker had en dat moest ik aan haar vertellen. De arts zelf deed dat niet, ik moest dus het vreselijke nieuws aan haar overbrengen dat ze niet lang meer te leven had.

Ik had liever gewild dat de arts haar dit nieuws zou vertellen, omdat het te pijnlijk voor mij was en ik wist daarom eerlijk gezegd ook niet, hoe ik haar dit moest vertellen. Uiteindelijk ging ik naar Monica toe, ze wist dat ik een gesprek met de dokter zou hebben en ze vroeg me wat de dokter gezegd had. Ik keek haar gewoon diep in de ogen aan en kon de woorden niet over mijn lippen krijgen.

Ik barstte in tranen uit, maar zei niks. Ik schudde alleen maar met mijn hoofd en mijn lip trilde. “nee.. nee... nee, ik wil je niet kwijt. Ik wil deze woorden gewoon niet uitspreken dat ik mijn vrouw kwijt ben straks. Dit kan gewoon niet, het mag geen werkelijkheid worden”, speelde door mijn hoofd.

Monica begreep dat ik geen goed nieuws gehoord had van de arts, ze had volgens mij ookal zo een gevoel dat het niet goed was met haar gezondheid. Ze begon zachtjes te huilen en zei tegen mij “blijf sterk schat, het is geen goed nieuws he? …. Zucht, ook al wat het mag zijn, ik zal er altijd voor je zijn, ik laat je heus niet alleen, dat beloof ik”. Ik vroeg haar teneergeslagen “beloof je me dat baby?”. Ze knikte bevestigend met haar hoofd en zei zachtjes “ja! Dat beloof ik!”, met tranen in haar ogen.

Monica had mij niet eens verder uitgehoord om te weten wat de dokter mij precies verteld had. Ze wist wel dat het helemaal niet goed was. Ze had ook de energie niet om verder door te vragen wat er precies mis was met haar gezondheid. Enkele dagen na dit gesprek met haar, is ze overleden omdat de kanker al in het eind-stadium was.

Het is intussen bijna 15 jaar geleden dat mijn vrouw overleden is.

Ik mag jullie vertellen dat ik geen makkelijke periode achter de rug gehad heb, nadat Monica overleden is. Ik heb bijzonder veel problemen gehad in de liefdesrelaties die ik na haar dood gehad heb. Bij elke relatie ging het fout, geen enkele relatie hield stand. Mijn nieuwe vriendin Deborah, klaagde vaak dat ze de aanwezigheid voelde van mijn overleden vrouw.

Het vreemde was, dat Deborah niks wist over mijn overleden vrouw en haar nooit gekend heeft. Ik heb haar ook nooit de hele geschiedenis verteld omdat ik nog niet op het punt was om over het verlies te praten. Ik had nog veel te verwerken, maar eventueel zou ik het wel ter sprake brengen verder in onze relatie. Maar het moment was er nog niet om dit aan haar te vertellen. En toch wist Deborah te vertellen dat ze aldoor een sterke aanwezigheid voelde in de woning. Ik stelde haar altijd gerust dat ze zich zomaar zorgen maakte voor niks, maar anderzijds wist ik dat het niet gelogen kon zijn. Waar zou ze anders met zo een verhaal vandaan komen?

Alle spullen van Monica had ik netjes opgeborgen in de opslag ruimte waarvan niemand de sleutel had. Het enige wat ik nog thuis had liggen in mijn woning was een enorme ingelijste foto van Monica, maar ook die was opgesloten in een berghok in mijn garage die altijd op slot bleef. In mijn woning was er niks te vinden van Monica. Ik geloofde Deborah daarom ook meteen toen ze klaagde over een aanwezigheid in de woning. Ik had zelf ook meegemaakt dat ik voelde dat wij niet alleen waren.

Deborah kon er op den duur niet meer tegen dus maakten ze een eind aan de relatie. Ik kreeg daarna weer andere relaties.

Ik maakte dan mee dat wanneer ik weer eens een relatie had, dat mijn overleden vrouw s’nachts tussen ons in bed kwam liggen. Tenminste … dat denk ik, dat het Monica geweest moet zijn die haar aanwezigheid kenbaar maakte. Je voelde gewoon dat het matras inzakte en “iets” tussen ons lag, het was dus onze verbeelding niet. Zo zijn ook al mijn relaties stuk gegaan, omdat niemand elke nacht zo iets engs mee wil maken. Het is gewoon vreselijk eng.

Ik was dus weer een poos single dus ik ging vaak naar clubs, bars en feesten. Op een avond kwam ik van een feestje. Ik was gaan douchen en zat op de rand van mijn bed, ik was in gedachten en keek naar de muur, waar ik de hele grote foto van mijn vrouw opnieuw opgehangen had.

Mind you, die foto’s van Monica haalde ik altijd weg als ik een relatie had. Ik wilde niemand afschrikken en een nieuwe relatie niet in de weg staan. Zodra ik geen relatie had, dan plaatste ik de ingelijste grote foto netjes terug aan de muur.

Maar goed, ik vertel verder ……

Ik zou net gaan liggen, toen ik mijn vrouw ineens de slaapkamer binnen zag lopen. Ik rook een heerlijke parfum geur de kamer binnen stromen, ....het was de Monica’s favoriete parfum geur die ze altijd droeg toen ze nog leefde. Ik raakte eerlijk gezegd in paniek, want ik wist dat mijn vrouw niet meer leefde en ik zag haar zo in flits ineens de kamer binnen komen. Dit was helemaal niet normaal, ik was in shock.

Ik zag haar in een mooie rode jurk, haar gezicht was precies zo mooi als ik het mij herinnerde toen ze nog gezond was. Ze zag er stralend uit, ze keek me glimlachend aan. Het leek alsof ze uit die foto aan de muur gekomen was.... ik weet niet als het een idee van me was, maar precies bij die foto stond ze. En zij was het duidelijk, even mooi als op die foto... ik verroerde geen vin, zo bang was ik.

Ineens keek ze me kwaad aan, ik weet niet waarom... en weg was ze, gewoon als rook verdween ze ineens.

Ik heb natuurlijk de rest van de nacht niet geslapen, ik durfde geen oog dicht te maken. Bang dat mij iets zou overkomen en ik hoopte dat ik gedroomd had, ondanks ik zeker wist dat ik niet aan het slapen was en klaarwakker was. Ik probeerde de hele nacht aan andere dingen te denken, wat me natuurlijk voor geen cent lukte en ik was bang als een klein kind. Gewoon zo ineens staat een geest van een dood persoon in je slaapkamer, dat maakt je echt getraumatiseerd hoor.

Ik was daarom zo blij toen de zon s’morgens opkwam, want het was licht en ik voelde alsof de zon me zou beschermen. Hoe gek dat ook mag klinken, het was echt zo.

Ik was vermoeid, ik had niet geslapen en had de hele avond als een bang kind in de hoek van mijn bed gezeten. Toen het s’morgens was kwam ik mijn slaapkamer uit en zag op de eettafel een bando liggen. Ik ging dichterbij en herkende die bando meteen, deze bando zou ik nooit vergeten want het was mijn vrouw haar favoriete Bando. Ze was er ook mee begraven ….. deze bando had ze op haar hoofd terwijl ze in haar kist lag, dus hoe kon dit ding ineens op mijn eettafel liggen?

Ik raakte wederom in paniek, want dat bevestigde alweer dat Monica die ochtend werkelijk in mijn huis was....alweer!!!!

Ze had die bando met opzet daar neergezet. Ik weet niet waarom, ze maakte me er alleen angstig, ongerust en zeer ongemakkelijk van. Ik voelde aldoor alsof ik niet alleen was, alsof ik bekeken werd, spullen in huis werden steeds van plek verwisseld en sommige dingen verdwenen gewoon. Het was gewoon echt geen fijn gevoel na haar dood.

Er waren dagen dat ik haar gewoon mijn naam hoorde roepen, “ Mitchell... Mitchell...” en als ik zocht vanwaar die stem kwam dan zag ik nooit iemand. Ik heb mijn vrouw na die eerste keer veel vaker gezien in mijn slaapkamer, dat was vooral het geval wanneer ik een nieuwe relatie had. Blijkbaar hadden haar verschijningen als doel om mijn nieuwe relaties kapot te maken en dat lukte mijn ex vrouw ook prima. Want geen enkele dame wilde blijven in zo een relatie, waar je aldoor last had van een geest van een overleden vrouw. Monica liet zich soms gewoon aan die dames zien als haar vorige acties niet voldoende effect hadden.

De ene Relatie na de andere ging stuk, door verstoringen van mijn overleden vrouw.

Ik had dit alles met Rilliano, een matie van me besproken. Hij adviseerde me om een “pratie watra”(ritueel bad om ons te scheiden van elkaar) te nemen. Het moest ook dienen als een soort afscheid van mijn overleden vrouw. Want nu waren wij niet 1 meer. Ik leefde en zij niet, dus konden we niet samen verder op deze wijze. Het was niet gezond voor me.

Daarna moest ik een “smoko oso” (ritueel met uit- roken en uitdrijving van ongewilde spirituele krachten) doen in het huis. Ik volgde het advies op van Rilliano, maar er scheen niks te veranderen aan mijn situatie. Ik had alsnog last van mijn overleden vrouw. Op een gegeven moment besloot ik naar een kerk te gaan. Daar spraken ze met mij en wilden weten wat er aan de hand was.

Ze deden hun uiterste best mij te helpen, dat mag wel gezegd worden. Maar veel konden ze niet doen voor me, omdat ze niet deskundig waren naar mijn gevoel. Ik kreeg het gevoel alsof ze niet wisten wat ze met mij aan moesten, maar er werd wel steeds voor mij gebeden. Misschien waren ze ook onbevoegd in de kerk waar ik op dat moment heen ging.

Maar intussen werd mijn probleem niet opgelost thuis. Het duurde maar voort ....

Enkele maanden daarna kwam ik per toeval in contact met een leuk uitziende 32 jarige dame. Anette was haar naam, zij was lid van een Loge (vrijmetselaars gemeente). Ik werd door haar geholpen middels allerlei rituelen uitgevoerd door Loge en die hebben me uiteindelijk bevrijd van het juk waaronder ik gebukt ging. Zo kreeg ik eindelijk weer controle over mijn eigen leven, geen vreemde dingen meer in mijn woning. Ik was niet bang meer in mijn eigen huis, niet aldoor meer in zenuwen zitten, bang weer iets paranormaals te zien of voelen in mijn bed.

Ik was gewoon bevrijd, ik was Annette echt dankbaar voor datgene wat ze voor me gedaan heeft. Want ik was echt radeloos en wilde zo graag geholpen worden en dat heeft zij voor me kunnen doen. Ik ben nog steeds met Annette, het gaat prima tussen ons... het leven lacht me weer toe.

Mijn advies voor de mensen die nu in een relatie zitten, maak mekaar geen roekeloze beloftes in emotionele situaties. Degene kan deze beloftes erg serieus nemen en je zelf na de dood blijven achtervolgen om zijn/ haar woord na te komen.

In mijn geval had mijn vrouw me beloofd me nooit alleen te laten en dat heeft ze heel erg serieus genomen. Ze was iemand die in haar leven een vrouw van haar woord was, ze kwam altijd haar beloftes na. Toen ze mij dus haar woord gaf, mij nooit in de steek te laten, verwachtte ik ook dat ze mij niet in de steek zou laten. Maar ik bedoelde dat ze niet dood moest en bij me moest blijven. Niet dat ze zelf na haar dood bij me moest blijven, zo was het zeker niet bedoeld.

Dus mensen, wees voorzichtig met bepaalde uitspraken...... het kan jouw nekslag worden. Vooral beloftes die je elkaar maakt op iemands sterfbed zijn bijzonder krachtig, onderschat dit nooit!!!!

Natuurlijk zal ik altijd van Monica houden, ik kan niet wachten haar terug te zien in heaven. Voor nu, zal ik maar af en toe naar haar mooie grote foto kijken die nu weer veilig opgeborgen in het berghok staat.

⭐️⭐️= Het verhaal is 95% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton.