STORY 358: DE VROUW IN DE DEUR OPENING

🟨 Ingezonden door: C.C

               ⚜️DE VROUW IN DE DEUR OPENING⚜️
————————

Lieve OST leden, Als jong koppel met een baby besloten mijn vriend en ik zelfstandig te gaan wonen.

We kregen een appartement te Charlesburg geadviseerd van een vriendin, die ook op het zelfde appartementen complex woonde. Alvorens daar te vestigen hebben we gevraagd hoe het precies is daar te wonen. Niets vreemd. Alles was lekker rustig volgens haar. Ze woonde ook net een half jaar daar. Maar ze gaf aan goed contact te hebben met de andere bewoners.

We moesten wachten op vertrek van een echtpaar die er nog woonde. Op bezoek bij mijn vriendin kregen we al een indruk hoe het er was. Alles verliep goed in het begin. We trokken in en bouwden langzaam op. We hadden weinig spullen, maar waren heel trots eindelijk alleen en zelfstandig te zijn. We hebben de boel opgeknapt en zowat ingericht. De eerste spanningen kwamen toen mn vriend vond dat die vriendin van mij te vaak over de vloer komt en ook vaker dingen wil bepalen. Ik zag het in en trok een beetje terug.

Het viel mij ook op dat je alles kon horen van de omliggende appartementen. Zo merkte ik vaker op dat er ruzies waren. En dat de buren vaker aanhaalden naar ander woonruimte te zoeken. Een gezin was zelf al bezig te bouwen en kon niet wachten om te verhuizen.

Op een bepaald moment kreeg ik ook ruzie met mijn vriendin. Ze vond dat zij alle recht had te bemoeien, omdat ze ons aan het appartementje had geholpen. Nog meer redenen om uit haar buurt te blijven. Die zelfde vriendin kreeg ook ruzie met de andere buren. Achteraf bleek dat ze ook teveel bemoeide en de mensen hun leven wilde bepalen.

Mijn dochter werd ouder en ik besloot weer te werken. Ze kon al lopen en ook babbelen kwam op gang. In de tussentijd hebben wij kleine rare dingen opgemerkt, maar niet echt aandacht aan geschonken. Bijvoorbeeld het snel verzuren van eten. Wij dachten dat het aan de hitte lag of iets dergelijks. Vaker ruzies tussen ons die later helemaal niet nodig bleken te zijn. Wat ik ook niet meteen doorhad was de donkere sfeer en benauwdheid in huis. Er waren ramen, maar de plek was toch donker.

De lichten moesten gewoon de hele dag aanblijven.
Toen ik vanwege mijn werk nachten moest draaien begonnen de vreemde dingen. Als ik uit de nacht kwam was ik alleen thuis. Mijn vriend ging naar het werk en bracht onze dochter naar de opvang.
Vaak sliep ik vast smorgens totdat ik plotseling wakker schrok, omdat ik iemand mij voelde schudden en hoorde roepen. Dat ging een poos door omdat ik een verklaring zocht elke keer. Er waren immers meer mensen op het erf.

Het kwam voor dat ik soms dacht dat ik droomde en een dame in de deuropening van mijn slaapkamer zag. Als ik mijn ogen opende was de verschijning weg, maar de deur precies als in mn droom. Soms helemaal open en soms een kiertje.
Ik dacht, ach is maar een droom. Kan wel oververmoeidheid zijn. Ik stond een middag met mijn buurvrouw te praten en die vertelde mij dat ze de avond te voren 'achterop', bij ons een lange slanke hindoestaanse dame zag.

Ik zei dat we geen bezoek hadden die avond. Misschien één van die anderen zei ik toen. Ze zei nee hoor. Ik kwam laat thuis tegen half twee. Het was eng en ik kreeg meteen kippenvel zei ze.
Ik dacht meteen aan die droom, maar vergat het gauw weer. Vervolgens vertelde mijn vriend mij ook zijn vreemde ervaring. Hij zei dat hij voor de derde keer iets droomde maar dat hij die ochtend het toppunt meemaakte. Hij had mij aan het werk gezet en besloot nog even te slapen voordat hij naar het werk ging.

Hij lag de eerste keer op de bank in de woonkamer toen hij droomde dat een dame naar hem stond te kijken. Schrok wakker en er was niemand te zien.
De volgende keer lag hij in de slaapkamer en hetzelfde gebeurde. Een dame in de deuropening. Als hij zijn ogen opende was er dan niemand. Let wel: Ik heb hem nooit verteld over mijn dromen. Ik zag het immers als niets serieus.

Zijn derde ervaring was bijna als de eerste. Hij lag weer in de woonkamer op de bank en droomde dat de persoon in de opening van de voordeur stond. Hij schrok wakker en de voordeur stond helemaal open. Ik vond het allemaal raar, maar niet echt beangstigend. Totdat onze dochter aan de beurt kwam.

Onze dochter werd ziek. Griep, koorts, diarree, braken, noem maar op. Wij dachten aan de door komende tandjes dus niet meteen vreemde gedachten. Het vervelende begon toen ze steeds huilend wakker schrok. En echt gillend alsof ze was gevallen. Ik rende dan haastig de slaapkamer in. Ik nam haar dan mee naar de woonkamer tot wij samen naar bed gingen.

Ik viel ook vaker in de woonkamer in slaap. En schrok dan wakker als ik haar hoorde gillen.
Mijn vriend zei na de derde keer dat er iets niet goed was. We keken of er niets op het bed was. Geen mieren, naald of speld enzovoorts. Dit hield een poosje op totdat ze een beetje kon praten. Verstaanbaar voor ons en de familie. Inmiddels wilde zij ook niet meer alleen in de kamer. Op een avond toen wij naar tv keken was het weer raak. Ze gilde en ik voelde mij meteen misselijk en bang.

Haar vader en ik sprongen tegelijkertijd op en renden de kamer in. Ze hield haar gezicht vast en huilde. Ze zei duidelijk verstaanbaar "Ze heeft me geslagen mama". We vroegen beide automatisch "WIE?!". Ze gaf als antwoord "Die vrouw bij die deur" en keek angstig naar die deuropening. We keken, maar zagen niets. We namen haar mee naar de woonkamer en troosten haar. Na enkele ogenblikken zagen we dat haar wang rood was. Ik werd bang en boos.

Ik bleef voortaan niet alleen thuis en we begonnen naar andere woonruimte te zoeken. Nu was het meer dan duidelijk dat iets niet klopte. Het werd daardoor heftiger. S'nachts voelde ik iemand op mijn borst drukken of zitten. Ik kon bijna niet ademen. Ik hoorde dan alles om mij heen, maar kon me dan niet bewegen. Zelf mijn vriend roepen of wenken lukte niet. Het stopte vanzelf. Ik voelde nu echt dat wij niet alleen waren. Mijn vriend kreeg steeds vreemde dromen en aan het werk ging het ook vaker mis.

Heftige ruzies tussen ons waren nu meer regel dan uitzondering. Wij hadden ook nog geen betaalbare woning gevonden. Ik moest het dus nog even verdragen. Ik sprak ook met iemand over die 'wurgingen' en die vertelde over sleep paralysis. Ik las erover en dacht misschien is dat het. Maar hoe staat het onze dochter en de dromen. Mijn vriend begon latere werkuren te maken waardoor ik weer vaker alleen was. Ik werkte ook extra uren om niet alleen thuis te hoeven zijn. Mijn dochter bleef toen ook vaker bij mijn schoonouders.

Als je lang genoeg met iemand samen bent begin je bepaalde dingen (gewoonten) te herkennen. Bijvoorbeeld voetstappen, geur enzovoorts. Zo kende ik dus mijn vriend zijn manier van kloppen en natuurlijk zijn stem. Ik maakte twee nachten mee dat ik hem hoorde kloppen, maar als ik open wilde doen was er niemand. Ik belde en hij was dan helemaal niet in de buurt. Hij drukte me op het hart niet open te doen, omdat het ook dieven kunnen zijn zei hij.

De mensen op het terrein verhuisden één voor één. Er bleven toen twee gezinnen over. Ik was helemaal achterop het terrein en het ander gezin aan de straatzijde. Bij ons werd nu behoorlijk donker en rustig. Het gebeurde weer. De drie speciale tikken op het glas van de deur en mijn roepnaam. Ik hoorde het heel duidelijk ondanks ik op de bank sluimerde. In die slaap roes deed ik de deur open en liep het balkon op. De voordeur sloeg hard dicht en mijn dochter werd wakker. Ik liep scheldend op mezelf weer naar binnen. Ik was meteen goed wakker en vroeg me af wat mij bezielde naar buiten te gaan.

Ik keek op de klok en het was kwart over twaalf. Ik zocht boos naar mijn mobiel om mijn vriend te vragen waar hij bleef. Ik herinnerde mij dat ik met mijn mobiel in mijn hand in slaap viel op de bank. Toch kon ik het nergens vinden. Inmiddels sliep mijn dochter weer en ik zocht overal naar mijn mobiel. Toen liep ik weer naar de woonkamer en mijn mobiel lag gewoon daar op de bank. Ik werd weer bang en probeerde mijn vriend te bellen. Geen bereik. Ik zag wel Wi-Fi bereik, maar geen enkele app werd afgeleverd.

Ik probeerde mijn moeder te bellen, maar nog steeds geen bereik. Ik maakte mijn mobiel uit en haalde de batterij eruit. Plaatste het weer, maar nog steeds niets. Ik ben toen bij mijn dochtertje gaan zitten en begon te praten. Ik zei gewoon in het kort dat ik niet voor problemen hier ben. Onderdak zocht ik tijdelijk en niets meer. Ik val niets en niemand lastig en wens dat ook niet. Dat alles in sranang tongo. Kort daarna hoorde ik app berichten binnenkomen. Ik belde meteen mijn vriend en die zei me dat hij mij al een poos belde en mij niet kon bereiken.

Mijn vriend vertelde dat hij mij uren probeert te bereiken en zelf mijn moeder gebeld had. Ze hadden mij niet kunnen bereiken en ik gaf aan wat er geeurd was. Mijn schoonmoeder was gevallen en ze zaten bij de SEH. Hij gaf aan gauw te komen, want zijn moeder kwam al uit de behandelkamer.
Ik belde mijn moeder en legde het uit.

Ik bleef met haar praten tot dat mijn beltegoed op was. Ik werd de daaropvolgende dagen vaker moe en ik sliep veel. Ik had geen zin buiten te gaan. Ik voelde me echt lustoos en belabberd. Ik lag liever in bed met alle gordijnen dicht. Ik ging naar de dokter. En er was volgens de dokter niets aan de hand. De buurvrouw waar ik het eerder over had werd n na een paar dagen aangereden. Ze was op de brom op weg naar het werk.

Ze hield er schaafwonden aan over en kon een paar dagen niet goed lopen. Ik dacht aan de vreemde gebeurtenissen. Toen een buurman ook werd aangereden wilde ik echt weg. Hij woonde wel op een ander erf. Bij hem waren de wonden erger en lopen kon hij helemaal niet. De veroorzaker reed door. Als ik alleen thuis was voelde ik iemand naar me kijken. Soms wuifde ik het weg en dacht dat mijn fantasie een rol speelde. Tot ik een avond boos buiten ging zitten na een heftige ruzie.
Ik wilde even buiten afkoelen en nadenken.

Ik nam een tuinstoel en zat op het balkon aan de rand. Ik hoorde plotseling een roggelende hoest. Net als wanneer een oudje zou hoesten. Ik schrok heel even, maar dacht aan de buren. Ik zat weer rustig. Toen weer die hoest. Luider en dichterbij. Alsof de persoon langzaam naast het huis naar voren kwam. Ik had kippenvel en voelde zelf 'mijn hoofd groeien'. Toen plotseling een luide stem in mijn hoofd: "Go na insey! Go hesi! " Ik was even in shock en kon niet meteen opstaan.

En toen luider die hoest alsof degene erin zou stikken. En weer de stem: "Go now now na insey". Ik kreeg het koud. Ik stond op en wilde die stoel oppakken maar mijn gevoel zei laat die stoel en ga. Nauwelijks binnen en de deur op slot of ik hoorde de honden naast tekeer gaan. Toen werd het stil. En plotseling die drie tikjes op de deur. Precies zoals mijn vriend klopte. Dezelfde ritme. Ik liep snel naar de kamer om hem te roepen, maar hij sliep. Ik kreeg hem met moeite wakker.

En het eerste wat hij vroeg, nog half in slaap: "Waar is die vrouw? ". Hij werd toen goed wakker en ik vertelde hem alles. Hij vroeg als die voordeur op slot was en ik bevestigde dat. Een week daarna verhuisde mijn buurman. Niet lang daarna volgde de buurvrouw en gezin. Wij waren er alleen. Een opmerkelijk ding was soms een bepaalde stank. Ik keek overal maar kon niks vinden. Je kon het op verschillende plaatsen in huis ruiken, maar vaker in de slaapkamer. Na te dweilen en alles afvegen, rook ik het gewoon weer.

De dagen daarop kwamen nieuwe mensen de huisjes bezichtigen. Toen mijn dochter heel erg ziek werd dat ze werd opgenomen ging ik overdag naar mijn moeder. We bleven nauwelijks thuis. Soms bleven wij ook slapen bij mijn schoonouders.
Een avond begon mijn vriend te vechten in zijn slaap. Toen hij wakker werd herinnerde hij zich niets meer. Er werd ook nog eens bij ons ingebroken terwijl wij net daar waren, maar waren te diep in slaap en hebben niks gehoord.

De eigenaar van het complex kwam naar Suriname. De tweede dag op bezoek begon ze te bidden op het erf. Ze stak een kaars in de grond en had een bak met bloemen. Voor ze verder ging vroeg ik wat ze deed en gaf aan dat wij hier genoeg problemen hadden. Ze zei ze gaat hier baden en moet eerst voorbereidingen treffen. Ze ging rustig door met haar rituelen. Mijn vriend kwam op dat moment thuis en liep naar haar toe. Hij vertelde in grote lijnen wat we meemaken en vroeg haar rekening te houden. Het is wel haar perceel, maar er wonen er andere mensen.

Ze gaf aan dat ze de dingen vaker hoorde en daarom was gekomen. Het kwade zou dus komen van haar familie die rondom woont. Eén of ander familie ruzie.De broer van mijn vriend was er ook bij en we zaten op het balkon. Wij verstonden niets, maar de broer zei plotseling: " A vrouw e ley jongu. Gaan jullie van hier en snel". Hij verstond de taal en legde uit dat ze voor rijkdom en gezondheid bad en vergiffenis vroeg aan een overleden zus.

Wij vonden een huis ergens anders. En verhuisden niet lang daarna. Zelf op de dag van verhuizing gebeurden er enkele vreemde dingen waaronder een aanrijding. De klep van de verhuiswagen brak en we raakten spullen kwijt. Ruzie om misverstanden. De beheerder gaf ons de borg niet terug en kwam ook niet om sleutels op te halen.

🌺Het ander huis werd vooraf gereinigd en ook wij deden het nodige. Het gaat nu stukken beter met ons

⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is.