STORY 357: ZIEKENHUIS: MIJN SLECHTE COLLEGA

🟫 Ingezonden door: T.V

            ⚜️ZIEKENHUIS: MIJN SLECHTE COLLEGA⚜️
———————

Frisse morgen OST leden, ik wil een ervaring met jullie delen. Ik wens anoniem te blijven.

Ik zal me even snel voorstellen,
Mijn naam is Mariska, 35 jaar, ben een alleenstaande werkende mama, heb een dochter van 9. Ik werk op een bekende poli in Paramaribo als verpleegkundige. Ik zal niet zeggen waar deze poli gevestigd is anders gaan jullie meteen weten waar deze staat. Ik ben iemand die altijd hulpvaardig is en hou van gezelligheid.

Het is zo dat ik plotseling vaak ziek werd, ik kreeg steeds hoofdpijnen en was vaak ontzettend vermoeid, ondanks het soms helemaal niet druk was op de poli. Wanneer ik thuis aankwam kon ik niets meer doen. Enige wat ik kon doen was slapen en alle energie was weg uit mijn lijf. Mijn moeder vroeg me vaak “Mariska, was het zo druk op het werk, dat je altijd uitgeput bent?”. Ik wist niet wat mij scheelde, maar kon er niks aan doen dat ik me zo zwak en uitgeput voelde.

Op mijn werk had ik een collega, genaamd Lena. Ik wist eigenlijk niet dat ze me niet mocht.

Tot zover ik weet, ben ik altijd enorm aardig, hartelijk en collegiaal geweest richting mijn collega’s. Ik was geliefd en maakte met niemand ruzie, ik deed juist mijn best de sfeer altijd prettig en aangenaam te houden onderling. Niemand wil naar het werk als de sfeer niet fijn zou zijn dus ik probeerde het altijd gezellig te maken voor ons allemaal. Ik wist van mijn collega’s dat ze erg gesteld op mij waren.

Het was mij daarom ook echt een raadsel waarom Lena ineens een probleem met me had.

Ik kwam er per toeval erachter dat ze mij niet mocht. We hadden een vergadering op de poli en ze had een hele rij van klachten doorgegeven over mijn persoon aan de leiding. Een hoop leugens had ze verzonnen en toen ik dit hoorde viel mijn mond open van verbazing. Tegelijkertijd was ik ook kwaad, want ik was helemaal niet zoals ze beschreef en zelf mijn andere collega’s schrokken van haar leugens.

Ik had dit mens nooit iets aangedaan dus ik vond deze besmeuring van mijn naam onterecht. Ik besloot haar aan te spreken en vroeg haar waarom ze zoiets laags gedaan had. Ze weigerde antwoord te geven, ik heb haar tot 3 keer toe gevraagd en ze kon mij geen concreet antwoord geven. Toen ik dichterbij haar was gaan staan om antwoorden te eisen, hield een andere collega me tegen. Die was waarschijnlijk bang dat het uit de hand zou lopen.

Ik was zo woedend dat ik ready was om Lena een paar fikse klappen te verkopen. Uiteindelijk ben ik uit de vergaderzaal gegaan alleen om haar gezicht niet te zien. Ik probeerde af te koelen en er niet meer aan te denken. Ik liep naar de poli en meteen bij binnenkomst voelde ik een zwaar gevoel over me heen komen. Ik voelde me misselijk, draaierig en had een flinke hoofdpijn. Ik voelde me enorm rot.

Mijn collega’s zagen dit ook aan me en vroegen me wat eraan scheelde. Ik zei dat ik me de laatste weken altijd zo voelde op het moment dat ik op de poli aankwam. “Een zwaar gevoel komt over me heen, het maakt het moeilijk voor mij om mijn werk te doen op deze manier” zei ik. Eentje zei grappend tegen me “meisje mischien moet je een man nemen, want ala joeroe ji siki”. Ik was single, dus maakten ze vaak zulke schuine grapjes hierover. Volgens hun zou een man me meteen beter maken.

Zolang ik in de buurt van Lena was, kreeg ik een zwaar gevoel in mijn hoofd en schouders. In de werkruimte waarin ze gebruikelijk zat, had ik ook hetzelfde zwaar gevoel. Ik had Deborah, 1 van mijn collega’s, gevraagd als zij het ook voelde als ze in die ruimte van Lena ging en ze bevestigde mijn gevoel. Ze had ook een enorm zwaar vervelend gevoel als ze daar ging.

Deborah zei “a pting dies …. a djers ey doe boeng boeng bigi ogrie”. Ik probeerde me niet teveel te focussen op Lena en ging gewoon altijd netjes naar mijn werk, deed mijn ding en ging daarna weer netjes naar mijn huis. Thuis aangekomen nam ik elke keer een paracetamol 1000mg in en ging dan liggen. De daaropvolgende dagen viel het me op dat mijn buik echt groot werd.

Zal wel aan die vettige hapjes liggen die ik de afgelopen dagen gegeten heb, dacht ik. Zelf mijn dochter van 9 vroeg me als ik zwanger was. Mijn jongere broer stelde me de zelfde vraag, toen hij me zag. Dit betekende dat mijn buik er echt te groot uitzag, want als zelf een kind dat kan zien. Ik belde een vriendin en vroeg haar als ze voor me naar constantine foundation kon gaan om die vet burner drank en gemberslank voor me te kopen. Ik hoopte dat het me zou helpen om van die grote buik af te komen.

Trainen voor een platte buik vind ik echt te zwaar. Ik kreeg een lijst met instructies samen met de drankjes. Ik heb het 2 weken gedronken, echter was er geen enkel resultaat. Ik dach ‘boi ik heb 680SRD uitgeven en geen enkel resultaat?’. Integendeel werd mijn buik juist groter. Ik had geen zin nog meer geld te vergooien aan drankjes die niks deden, dus heb het maar zo gelaten.

Het idee dat ik zwanger zou zijn, daar had ik totaal niet aan gedacht, omdat ik gewoon single was. Ik had met niemand seks, geen enkele man waarmee ik scharrelde. Maar toch had ik een opgeblazen gevoel, zie buik was zo groot, ik kon het niet eens intrekken. Ik gedroeg me ook echt als een zwangere vrouw, ik had aldoor slaap en wilde de vreemdste dingen eten. Maar ik had het zelf niet door. Mijn familie wees me erop, dat het leek alsof ik werkelijk zwanger was.

Het was een donderdag, ik kreeg hevige hoofdpijn op het werk, ik nam weer 2 paracetamol in. Toen ik thuis was aangekomen was ben ik gaan douchen en ben daarna gaan liggen. Na 2 uurtjes nog steeds die vreselijke hoofdpijn. Ik zei aan mijn moeder “ma, ik heb echt een hele erge hoofdpijn, die tabletten helpen niet”.

Mijn moeder zei “je ziet er ook echt ziek uit. Ga in die keuken-kast helemaal aan de linkerkant, je gaat een grote fles zien met inhoud, na dresi, dring wang ptjinso da ji go didong”. Ik denk dat er palm erin zat en wat bladeren en stokjes. Zo gezegt zo gedaan.

In de vroege ochtend ongeveer 2:00AM droomde ik dat ik naar het toilet liep om te gaan urineren. Toen ik zat te plassen, kwam er bloed eruit, vuil bloed, daarna een hoofdje, alleen een hoofd, daarna die romp en 2 pootjes die leken op 2 fijne stokjes. Alles kwam in stukjes eruit. Ik schrok en begon daarna die dingen in een zak te zetten om het weg te gooien, toen kwam er een vrouw en die zei van “tjing no trowe a san drape, ow go verver joe baka, Giem ing mi ow go beri ing na baka sei“, zo gezegd ,zo gedaan.

Toen ik s’morgens wakker werd zag ik dat mijn buik weer normaal plat was. Dat hield me bezig. Hoe kan dat? Toen ik weer naar het werk ging, heb ik een collega toevertrouwd en verteld wat ik heb meegemaakt. Toen zei ze van “Mariska, dat wat je gedroomd hebt is niet iets goeds hor. Ga een loekoe doen”. Ik zei “oke, ik zal kijken wie ik kan vragen om me te brengen naar iemand”.

Maar op het werk merkte ik op dat Lena steeds naar me keek en vooral naar mijn buik. IK had gelijk in gedachten dat zij het mischien geweest kon zijn die bezig met mij was. Ik zei niets en liet het maar zo. Maar het zwaar gevoel bij me schouders had ik nog. Ik vertelde Glenn (een kennis van mij) erover. Hij belde me de dag daarna om te zeggen dat een vriend van hem iemand kende die me misschien zou kunnen helpen. Ik kreeg het telefoon nummer van degene.

Ik belde meteen,
het bleek een dame te zijn die Rhia heet. We hebben meteen een afspraak ingepland.

Ik ben op een woensdag bij haar langs geweest en vertelde Rhia dat ik gewoon een zware last op mijn schouders voelde. Ze zei meteen dat er een ‘takru sani’ met me mee loopt en daarom voelt het ook zo zwaar. Het ‘ding’ zag ze meteen toen ik haar woning binnen liep. “Ik zie het gewoon op je rug zitten, je draagt het aldoor met je mee en daarom ben je zo uitgeput” zei ze. Om mij te verlossen van deze takru sani, heeft Rhia de nodige rituelen gedaan. Toen ze klaar was met alles voelde ik meteen een verlichting.

Een gevoel die ik lang niet meer gehad heb ….
Ik voelde me weer licht als een veertje. Opeens had ik heel veel energie en voelde alsof ik de hele wereld weer aankon.

Rhia vertelde me niet wie die takru sani gestuurd had voor me. Ik vroeg het niet en zij vertelde het mij ook niet. Het kon me eigenlijk niet schelen, want ik had al een vermoeden wie het geweest kon zijn. “Ik ga je een tapoe geven als bescherming, maar dan moet je een andere dag komen om een wasie te nemen, want dat is nodig om die tapoe kracht te geven” zei Rhia.

Zoals geadviseerd was, ging ik binnen enkele dagen weer naar Rhia om die wasie te nemen zodat ik mijn tapoe kon krijgen. Het werd gauw voor me in orde gemaakt en ik heb daarna geen last meer gekregen van die hebie’s van Lena. Ik weet niet als ze nog probeerde ‘wisie’ mijn richting op te sturen hoor. Maar voor geval ze het geprobeerd heeft is het helaas niet gelukt want die tapoe doet prima zijn werk.

Mensen van OST, zoals jullie hebben kunnen lezen, ook al hoe goed, lief en aardig je bent tegen je medemens, er zullen wel altijd mensen zijn die niet van je zullen houden.

Ik ben wel blij dat Rhia mij geen abnormale bedragen gevraagd heeft voor haar hulp. Zelf voor de bescherming heeft ze me nauwelijks geld gevraagd en ik ben haar ontzettend dankbaar.

⭐️⭐️= Het verhaal is 80% Herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton.