STORY 339: ZE VIEL GEWOON IN HET ZAND

🟥 Ingezonden door: Shasha Cherry

             ⚜️ZE VIEL GEWOON IN HET ZAND⚜️
—————————

Hallo allemaal van OST, ik had mijn ervaring al eens geshared hier in de groep maar aangezien vele verhalen kwijtgeraakt zijn stuur ik het nog eens.

Ik woon al bijkans 42+ jaren in een bepaalde buurt. Ik was iets ouder dan 30 jaar toen ik een nieuwe buurvrouw kreeg, genaamd Helianthe. Ze kwam er wonen met haar 26 jarige dochter Sita.

Deze twee mensen waren heel erg rustig en bleven meer in hun huis. Ze leefden een teruggetrokken leven en niemand had eigenlijk last van ze. Ze hadden een hond en die hoorde je dan de hele godganse avond/ nacht huilen, dat beest stopte gewoon niet. Het was gewoon vreselijk om dit aldoor aan te horen. Je weet hoe honden huilen als ze vreemde dingen zien?! Precies zo deed deze hond alsof hij vreemde dingen zag en bang was.

Het viel me op dat ik tegen die periode vreselijk veel last had van Asema beten op mijn lijf. Hele grote blauw paarse vlekken en duidelijk gaatjes van tandjes waar te zien was dat iets me gebeten/ gezogen had. Deze plekken had ik aan mijn rug, bovenarm en dijen. Die beten waren zodanig paars-rood, waardoor ik me behoorlijk schaamde want ze leken op zuigvlekken. Nog erbij zaten die vlekken op zichtbare plekken. Ik moest steeds mijn best doen om die plekken te verhullen zodat niemand ze zag.

Steeds weer kwam dat ‘ding’ mij zuigen .... soms zo erg dat mijn beddengoed vol met bloedvlekken zat als die Asema mij gezogen had.

Ik heb toen een ‘bigi sma’ erover gesproken en die gaf me aan dat de asema heel dichtbij moet zitten. “Het is iemand die niet ver van je af woont, degene moet in je omgeving wonen. Asema’s zuigen gebruikelijk mensen van hun eigen buurt” zei de persoon tegen me. Dus mijn vermoeden ging meteen uit naar de buurvrouw of haar dochter. Ze zagen er beiden heel eng uit. Helianthe leek op een junk, ze dronk en rookte veel en ze had bijna geen tanden meer in haar mond. De weinige tanden die ze nog had leken vieze verrotte scherpe stompjes.

Haar dochter, Sita, werd op gegeven moment heel erg ziek. Ze ging ziekenhuis in en ziekenhuis uit. Ze begon er steeds slechter uit te zien en op den duur was ze vel over been, graatmager, haar huid was heel erg donker en dof geworden. Ze leek gewoon op een lijk hoe uitgemergeld ze was. Op een gegeven moment kon ze ook niet meer lopen hoe mager ze was. Haar situatie was echt alarmerend. Ze werd met spoed opgenomen in het ziekenhuis. Geruchten in de omgeving deden de ronde dat ze besmet was, in suriname blijft zoiets helaas nooit lang geheim.

Een middag was ik op mijn erf bezig de plantjes water te geven toen ik Sita’s stem hoorde in hun woning. Ik zei nog tegen mijn zoon “luister eens, Sita is al thuis volgens mij, ze is al ontslagen, hopelijk gaat het nu een beetje beter met haar gezondheid”. Hij zei “neen, mama, u vergist zich, er is niemand thuis”. Ik dacht “hmmmmm vreemd, ik heb haar daarnet toch echt een hele tijd horen praten, daarna begon ze te huilen en te schreeuwen. Hele tijd hoorde ik haar jammeren en gillen van de pijn”.

Mijn zoon bleef erbij dat er niemand thuis was want hij had ze uit huis zien vertrekken, ze waren gepakt en gezakt dus hoogstwaarschijnlijk werd Sita weer opgenomen in het ziekenhuis. Ik vond dit hartstikke vreemd want ik heb me echt niet vergist en wist zeker wat ik gehoord had in die woning.

En inderdaad, zo bleek later, niemand was thuis bij hun op dat moment. Want pas na 3 dagen kwamen ze thuis aan, het huis was aldoor pikkedonker gebleven. Ik wist niet waar ze al die tijd waren. Misschien was Helianthe aldoor bij haar dochter in het ziekenhuis, ik heb geen idee .:: maar feit is wel dat ze niet thuis waren. Maar goed, ik zag ze uiteindelijk arriveren bij de woning en Sita kon, zoals ik al vertelde, helemaal niet op zichzelf lopen. Haar magere zwakke beentjes konden haar lijf niet dragen. Ik zag Helianthe haar best doen haar dochter te ondersteunen en naar de poort te sjouwen maar dit lukte haar niet zo goed.

Sita viel in het zand voor de poort, omdat Helianthe het gewicht van haar dochter echt niet kon dragen. Uiteindelijk met heel veel moeite lukte het om Sita binnen te krijgen.

Enkele dagen verstreken en het was een zondag ochtend toen ik ineens opgeschrikt werd door een luid gegil en gehuil. Ik rende naar mijn balkon om te kijken wat er gaande was. Ik zag een lijkenwagen bij de buren, bleek dat Sita overleden was. Ze brachten het lijk weg en een week later werd ze begraven.

Ondanks er niet echt close contact was met deze nieuwe buren, vond ik dit erg zielig want nu zou Helianthe helemaal alleen moeten blijven. Ik zag ook nooit familie bij ze langskomen. Je eigen kind verliezen is het ergste wat een moeder kan overkomen dus had ik echt met de buurvrouw te doen. Anderzijds had ik verwacht dat de Asema beten nu wel zouden stoppen, aangezien de vermoedelijke dader overleden was.

Maar helaas had ik zelf na Sita’s dood nog steeds enorm veel last van die Asema beten, mijn lichaam zat er vol van op regelmatige basis. Helianthe woonde er alleen met haar hond, die nog steeds elke avond en nacht stoorde met zijn honden klaagzang. Ik ben er nooit achter gekomen waarom die hond dit deed, maar hij zal wel zijn redenen gehad hebben. Alleen moesten wij als buren het ontgelden met onze oren en slaapgebrek. Soms huilde hij zelf ook overdag, maar merendeels in de avond en nacht.

Twee jaren verstreken en daarna overleed de hond. Niet lang daarna overleed ook Helianthe.

Vreemdgenoeg, stopten ook gelijktijdig de asema- beetjes en blauwe plekken. De overlast die ik had van die Asema was abrupt gestopt en ik was natuurlijk hartstikke blij. Maar de blijdschap was van korte duur, omdat de plek waar ze woonden nu schijnt te spoken. Wij horen steeds onzichtbare dingen daar rondlopen, maar als je kijkt zie je niks en niemand daar. De woning waar ze in gewoond hebben is inmiddels afgebroken, maar je kan de negatieve energie daar gewoon nog steeds voelen.

Je weet wanneer je lichaam je waarschuwingen geeft en jij voelt alsof iets niet goed is? Nou, zo voel ik mij ook, er is gewoon iets daar op het erf.

En ik vergis me duidelijk niet, want mijn hond zit elke dag vreemd te kijken richting het erf en zit gefocust naar ‘iets’ of meerdere dingen te kijken en blaft agressief. Het is duidelijk dat honden meer kunnen waarnemen dan ons mensen. Hij ziet dingen, reageert ook daarop. Want soms huilt hij ineens en andere momenten blaft hij agressief alsof hij ons wil beschermen tegen iets. Zijn haren staan dan rechtop alsof hij klaar is om aan te vallen en tegelijkertijd bang is. Zijn ogen zijn dan altijd gericht naar het erf van de voormalige buurvrouw. Er is gewoon iets gaande daar op het perceel dat niet goed is. Ik voel het gewoon.

Ik hoop dat de nieuwe eigenaar die er zal komen wonen het ook door zal hebben en iets eraan zal doen....

Dat was mijn persoonlijk Asema verhaal, ik ben blij dat ik nu geen last meer heb. Een fijne ochtend verder toegewenst aan de lezers.

⚠️ Asema = De surinaamse naam voor een soort van vampier die er overdag uitziet als een bejaarde man of vrouw, die s’nachts zijn of haar huid uittrekt alsof het een bodysuit is, verbergt zodat niemand de huid kan vinden en vervolgens op zoek gaat naar bloed. In andere landen is de Asema bekend onder andere namen, de soucouyant of soucriant in Dominica, St. Lucian, Trinidad, Guadeloupean folklore, Louisiana, Grenada en elders in het Caribisch gebied of Ole-Higue in Guyana, Belize en Jamaica of op de Bahama's en Barbados staat deze bekend als Hag. Het is een soort bloedzuigende heks

⭐️⭐️= Het verhaal is 60% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton