🟩 Ingezonden door: L.L
⚜️ZE WERD STEEDS GEMENER⚜️
————————————
Goedemorgen OST leden, zoals ik vertelde in mijn vorige ervaring (zie STORY 338) ben ik werkzaam in de zorg en heb vandaag weer een andere ervaring voor jullie.
Ik heb een keer gewerkt in de nachtdiensten (thuiszorg terminale diensten) bij een Indonesische echtpaar waarbij de man (dhr. Hayato) uitbehandeld & ongeneeslijk ziek was. Hij wilde graag thuis sterven, wel onder begeleiding en zijn wens was een Javaanse verpleegkundige. Als het ook even mogelijk was eentje die de Javaanse taal beheerste. Uit ons team was ik toevallig de enige Javaanse dus kreeg ik deze cliënt toegewezen.
Bij aanvang van mijn dienst maakte ik kennis met het echtpaar (dhr. Hayato & zijn echtgenote). De eerste avonden/nachten was de sfeer tijdens mijn dienst gewoon rustig. Naarmate de gezondheidstoestand van dhr. Hayato slechter ging werd zijn vrouw steeds onaardiger naar mij toe en ook naar haar man. Dit deed ze waarschijnlijk omdat ze zich volgens mijn observatie “buitengesloten“ voelde omdat zij de Javaanse taal niet machtig was. Als ik dan communiceerde met de man in het javaans verstond ze er niks van en dat vond ze duidelijk niet fijn.
Maar er speelden nog veel meer issue’s tussen hun twee. Wij betrokken haar bij alle beslissingen en alles wat er besproken werd vertaalde ik ook meteen voor haar. Zelf dan bleef ze onaardig en deed vervelende uitspraken richting haar man. Dhr. Hayato vond het fijn om de Javaanse taal te spreken omdat dit het verleden bij hem opriep en zoals hij altijd zei ; “het doet me denken aan mijn familie in Indonesië die er niet meer zijn en die ik elke dag nog enorm mis”.
Ik kon zien dat hij intens genoot van het spreken van zijn ‘eigen’ taal. Hij vertelde van alles over zichzelf, zijn geheel leven en maakte graag grapjes in het Javaans. Hij bloeide er helemaal van op en de blijdschap was van de oude man zijn gezicht af te lezen. Familie had hij niet meer, omdat deze in Indonesië tijdens de oorlog zijn vermoord, dit vertelde hij mij en dat hij helaas als enige uit zijn familie overbleef. Uit zijn verhaal begreep ik dat ze allemaal werden onthoofd en hij naar dit allemaal had moeten meemaken, hij moest toekijken hoe dit met zijn familieleden gebeurde dat ze 1 voor 1 werden afgeslacht als stukken vlees, wat enorm traumatiserend geweest was.
Tijdens mijn eerste nachten bij hun thuis gebeurde er weinig. Beiden sliepen goed. De nachten verliepen rustig. Maar toen zijn gezondheid snel achteruit ging veranderde de sfeer in huis ook drastisch. Mr. Hayato vertrouwde mij toe dat wanneer de verpleging overdag niet aanwezig was, zijn vrouw erg onaardig, gemeen en lelijk tegen hem deed en dit werd met de dag erger. Zij betrok de namen van zijn overleden familie erbij, ze schold ze uit en ze zei alleen lelijke dingen over hen en vernederde hem.
“Goed dat je familieleden vermoord zijn” zei ze in haar kwade buien. Waarom ze dit soort uitspraken deed is mij onduidelijk, maar het was zeer pijnlijk voor de oude man, het maakte hem intens verdrietig omdat zijn familie erg belangrijk geweest was voor hem. Hij werd op een gegeven moment erg angstig om alleen achter te blijven met zijn vrouw. Ik heb dit toen bespreekbaar gemaakt met z’n vrouw, maar het leek alsof ze veel wrok gevoelens had jegens haar man.
Dhr. Hayato zijn gezondheid toestand ging met de dag steeds slechter. De sfeer in het huis voelde niet meer prettig aan. De ruimte waar dhr. Hayato sliep voelde erg beladen en er waren schimmen die ik vluchtig voorbij zag gaan, ze leken meer op “wolkjes” die aanwezig waren om zijn bed. Zijn vrouw zag steeds “mensen” (gedaanten) lopen richting de slaapkamer waar dhr. Hayato lag te slapen. Ik hoorde haar hierover klagen dat ze er niks van begreep.
In de nacht hoorde ik aldoor voetstappen in het huis, terwijl het normaal muisstil was. Ik wist dat er behalve ons drieën niemand anders in de woning aanwezig waren. Mijn cliënt dhr. Hayato begon in zijn slaap hele lange verhalen te vertellen in het Javaans en hij voerde tot diep in de nacht breedvoerige gesprekken in slaaptoestand. Soms leek hij ineens wakker te liggen en hij ‘keek’ dan naast zijn bed alsof er daar iemand stond. Hij was dan altijd druk in gesprek met ‘degene’ die ik niet kon zien.
In de eerste instantie dacht ik “misschien nachtmerries, die zullen eventueel wel vanzelf overgaan”. Maar daarna dacht ik ook gelijk “zeker bezoek van de andere kant. Hij werd waarschijnlijk al opgewacht door zijn familieleden”. Ik deed mijn controle en keek als hij wakker was. Ik liep zijn kamer binnen en zag overduidelijk 3 schimmen naast zijn bed en aan het voeteneind staan. Ik schrok wel even, maar ben toch bij hem gaan kijken of alles goed ging. Ondanks de rillingen die ik over mijn rug kreeg en een stevige knoop in mijn maag, ben ik dichterbij gegaan om hem te checken.
Ik kon die aanwezige entiteiten gewoon ruiken, ze lieten weten dat ze er waren. Het was geen rotte geur dus ging ik ervan uit dat het verder in orde was. Ik stond naast het bed van dhr. Hayato maar deze was in een hele diepe slaap. Ik liep naar de woonkamer en ging op de bank zitten en dacht bij mezelf “wow, het is weer eens zover. Dit gaat niet meer lang duren dat deze meneer komt te overlijden”.
De ochtend brak aan, en ik vertrok om 7 uur naar mijn huis.
De volgende avond kwam ik terug en begroette dhr. Hayato en die was zo enthousiast en vertelde mij dat hij over zijn gestorven familie droomde en hun aanwezigheid intens voelde. Hij had er vrede mee als hij snel gaat (dus naar de andere kant bij zijn familie). Het enige wat ik zei was “wat fijn voor u, dat u ze even in uw dromen hebt mogen zien”. Ik Heb hem toen verder geholpen met de dagelijkse bezigheden en ook klaargemaakt voor de nacht. Zijn vrouw was nog wakker, na een tijdje zei ze “zuster ik ga ook maar naar bed”.
Maar voordat zij naar bed ging nam ze de tijd om voor haar kaptafel te zitten en haar gezicht uitgebreid te reinigen en te creamen.
Uit het niets hoorde ik haar heel hard gillen “zuster …zuster, ik zie heel veel schimmen langs mijn deur lopen, richting de slaapkamer van mijn man”. Ze keek erg geschrokken en raakte zo wat in paniek. Maar het was niet alleen richting zijn slaap kamer dat ik schimmen voorbij zag gaan, maar ook bij de woonkamer waar ik zat zag ik eentje bij de deur. Het bleef daar zwevend ‘hangen’ in de lucht.
Dhr. Hayato begon weer hele gesprekken te voeren in zijn diepe slaap en ik ging weer naar zijn slaapruimte om te kijken als alles goed ging. Daar zag ik niet 3 zoals vorige keer, maar veel meer van die schimmen staan. De man zijn slaapkamer voelde zo zwaar beladen aan en de knoop in mijn maag werd alleen maar strakker dat ik er zelf kotsmisselijk van werd. Er stonden heel wat donkere schimmen om zijn bed heen. Ze waren nu duidelijker dan voorheen te zien en waren niet meer te missen.
Om 3:45AM signaleerde ik dat hij, door zijn snelle achteruitgang heel snel zou komen te overlijden. Hij ging de Stervensfase in. Zijn vrouw heb ik wakker gemaakt en gezegd dat ze maar beter afscheid van haar man kon nemen, omdat het niet meer zolang zou duren.
Tegen 4 uur in de ochtend was dhr. Hayato overleden en hij lag er vredig bij. Ik heb hem afgelegd, gewassen en netjes gelegd tot de begrafenis ondernemer hem kwam ophalen. Hopelijk is hij nu met zijn familieleden die hij een leven lang had moeten missen.
🌺 Bedankt voor het willen lezen.
⭐️⭐️= Het stuk is 40% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties