🟨 Ingezonden door: L.L
⚜️DE GROTE ZWARTE POPPEN⚜️
——————————————
Hoi Yvanna, Ik heb in het verleden een paar van mijn persoonlijke verhalen gedeeld hier in OST maar ik kan ze helaas niet terug vinden. Ik stuur vandaag opnieuw één van mijn ervaringen voor je.
Ken je deze nog?
Ik werk in de gezondheidszorg met terminale zieke patiënten aan huis, mensen die thuis het liefst willen sterven in een vertrouwde omgeving soms zijn er familie bij en soms ook niet.
Mijn nieuwe klant was een surinaamse vrouw van 87 jaar die alleen thuis woonde en het liefst ook thuis wil sterven. Zij had kanker. Zij was in haar laatste fase van haar ziekteproces. Om 22:45u kwam ik bij haar aan en haar schoondochter deed de deur open. Op het moment dat ik voor de deur stond wist ik gelijk al dat ik iets mee zou maken deze komende nacht. Voelde een stomp/knoop in mijn maag alsof ik heel even naar adem snakte. Stilletjes deed ik mijn gebedje en stapte de woning binnen.
De ziekte dame haar schoondochter kwam erg onvriendelijk over, was bot en kortaf tegenover mij. Ik bleef vriendelijk en professioneel omdat dit ook een onderdeel van mijn werk is, je hebt soms lieve mensen soms minder aardige mensen. Maar goed, ze gaf mij een korte uitleg over de gang van zaken. Stelde mij voor aan haar schoonmoeder. Mevrouw Ednel (fictieve naam) was de oude dame haar naam.
Na een half uur vertrok de schoondochter naar haar eigen huis en bleef ik alleen met mijn cliënt. Mevr. Ednel had ontzettend veel te vertellen. Over haar leven als verloskundige in Su en Ned. Zij was erg aardig en bleef maar tegen mij zeggen "mi gudu mi schatje kom maar bij me op de kamer, slaap maar bij mij op de slaapbank want heb een bed voor je klaargezet". Maar de Kamer was erg krap. Daarop antwoordde ik “Nee mevr. Ednel, Ik slaap niet want moet wakker blijven tot morgenochtend voor het geval u mij nodig hebt”.
Maar mevr. Ednel bleef maar aandringen. Op een gegeven moment zei ze “ok mi gudu als je moe wordt en toch bij me wil zitten mag dat altijd, goed?”. Waarop ik antwoordde: "ja mevr.Ednel, zal ik doen”.
Vervolgens maakte ik mevrouw klaar voor de nacht . Reikte haar medicatie aan, hielp haar in bed, want ze was ook slecht ter been. Pakte haar kussens en schudde deze zodat ze wat comfortabel in bed lag. Terwijl ik de kussens in mijn hand vasthield, zag ik allerlei dingen onder haar kussens zoals een schaar, kruisjes, kaarten van Moeder Maria en van Jezus Christus en nog veel meer. Ik vroeg haar “waarom hebt u dit allemaal onder uw kussen?”.
Waarop ze antwoordde "ai mi gudu dies’ na fu bescherm mi srefi fu takru sani, om ze weg bij me te houden ". Ik zei “als u in God geloof hoeft u echt niet bang te zijn. Die zal zeker over u waken”.
Het verbaasde mij eerlijk gezegd niet want mijn intuïtie zei al genoeg. Ik kom in veel huizen en heb regelmatig dingen meegemaakt en gezien maar negeer "ze", veel huizen hebben "hun dingen", vandaar dat dit gevoel alsof er iets zou gebeuren niet zo nieuw voor mij was. Ik was alleen erg nieuwsgierig wat voor een nacht het zou worden omdat het al zo ongemakkelijk aanvoelde.
Gauw viel mevr. in een diepe slaap. Ik liep de huiskamer binnen maar al vanaf t eerste moment toen ik het huis binnenstapte kreeg ik constant kippenvel en dat bleef ook zo tot ik het huiskamer binnentrad. Het bleef maar aanhouden. De Huiskamer zat vol met beeldjes, 2 grote zwarte poppen, zo groot als een kind van 10jr. naast de tv, allerlei kaarsjes en ontzettend veel foto's. Het voelde helemaal niet prettig aan. De huiskamer zag er erg stoffig uit.
Ik pakte mevr. haar dossier om deze door te nemen . Deed een controle bij mevr. maar deze lag gelukkig vast te slapen. Besloot de tv aan te zetten en zat op de bank precies tegenover waar de twee zwarte poppen naast elkaar stonden (elk stond aan de weerszijde van de televisie). Terwijl ik daar zat voelde ik me bekeken, kennen jullie het gevoel als iemand naar je kijkt en je kijkt toevallig om en dat blijkt t ook zo te zijn? Nou, precies zo voelde ik me op dat moment.
Het was inmiddels 3:02u toen ik naar een spannende film keek van Steven Seagal. Plots en uit het niets voelde ik een koude wind die door mijn lichaam heen raasde, alsof ik een klap kreeg over m’n hele lichaam. Ik had een klein dekentje op me schoot gelegd, omdat het huis koud aanvoelde, maar deze schoof tot aan mijn voeteneind alsof iemand het van mij wegtrok. Kreeg ineens het gevoel alsof ik verdronk, snakte naar adem en bemerkte aan mezelf dat het leek alsof ik aan het hyperventileren was.
Dit gevoel was nieuw voor mij, ondanks dat was ik helder in mijn hoofd, sloot even mijn ogen en begon mijn gebeden op te zeggen en ook “praten” en “schelden”, ik deed gewoon alles tegelijk. Ik was niet bang, maar meer geschrokken en boos. Ik dacht “hoe durf je mij lastig te vallen tijdens mijn werk". Met veel moeite probeerde ik te staan. Mijn benen voelden zo zwaar aan, het leek alsof een zwaargewicht persoon tegen me aandrukte en duwde alsof ik bakstenen aan mijn lijf had, het voelde gewoon abnormaal zwaar.
Mijn ogen waren half open en probeerde rechtop te zitten en op te staan. Maar wat ik toen ineens voor me zag staan gaf me rillingen over mijn gehele lichaam.
Er stond een zwarte jongen, die precies op de pop leek, bij tv met zijn glanzende ogen naar mij te staren". Hij zweefde. ‘Dat ding’ keek mij zo dreigend en boos aan. Had een wit hemd en een zwarte broek aan en ik zag zijn voeten niet. Ik liep met moeite richting de kamer van mijn client, maar werd steeds terug geduwd en getrokken door dat “ding" (entiteit of hoe je het noemen wil), het leek alsof ik de slaapkamer niet in mocht. Ik kreeg toch de kracht op te staan en liep verder richting kamer, maar dat ‘ding’ stond in de deuropening en duwde me weer weg.
Al biddend liep ik richting slaapkamer van mevr.Ednel terwijl ik op zijn Surinaams begon te schelden van boosheid en zei dat ik niet gekomen ben om hem lastig te vallen en te verstoren. Ik zei luid en zelfverzekerd “al die tijd wist ik dat jij daar huisde, maar ik ben helemaal niet bang voor je". Intussen voelde ik mijn lichaam trillen en zwaar aanvoelen het leek alsof ik door mijn benen kon zakken. Uiteindelijk kwam ik aan in de slaapkamer dat op een hele lange weg leek terwijl het hele gebeuren in totaal maar 1 minuutje heeft geduurd, want ik keek op de klok en het was tussen 3:02- 3:03u.
Bij de deuropening van de slaapkamer van mevr. Ednel stond er een stoel en ging daarop zitten met een telefoon in mijn hand. Ik stuurde met moeite een bericht naar mijn zus met de vraag als ze nog een gebedje wil opsturen en tegelijkertijd samen met mij wil mee bidden, omdat ik mijn gebeden even in mijn hoofd kwijt was en in een vervelende situatie zat. Mijn zus begreep me gelijk ,maar plots ging mijn telefoon uit, het scherm werd zwart.
Mijn telefoon was net gecharged dus aan de accu zou het niet liggen. Ik voelde "dat ding" naast mij staan, maar dit keer was hij onzichtbaar, hij duwde tegen de rechterzij van mijn schouder terwijl ik zat en ik mijn gebeden deed, ik mompelde dat "hij" weg moest en me met rust moest laten. Mijn hoofd voelde wel erg zwaar aan. Na een tijdje zitten op die stoel kwam ik weer tot mezelf. Intussen deed mijn telefoon het ineens weer, gek genoeg.
Na een uurtje kreeg ik een misscall van mijn moeder uit Suriname. Ik berichtte haar dat ze mijn zus moest bellen, omdat ik niet vrij kon praten.
De dag brak aan en werd 7 uur. Ik hoorde de voordeur open gaan en haar schoondochter kwam binnen. Ik stapte de auto in en reed naar huis met een zwaar gevoel in mn maag.
Intussen heeft mijn zus mijn moeder in het kort verteld wat ik ervaren heb in de nacht. Volgende dag belde ik mijn moeder op, aan haar stem kon ik horen dat ze ongerust en geschrokken was niet wetende dat ze op hetzelfde tijdstip ook iets vreemd meemaakte. Zij vertelde dat ze in haar slaap het gevoel kreeg alsof ze vastgebonden werd en geen kant op kon. Ze hoorde verschillende stemmen. Ze probeerde te bidden, maar haar mond werd dichtgesnoerd, ze wilde haar ogen openen maar het lukte niet en uiteindelijk met veel moeite is het haar wel gelukt.
Ik voelde een steek in mijn maag en dacht "dit kan niet waar zijn". Precies op hetzelfde tijdstip, is wel heel toevallig & kan niet normaal zijn toch?! Deze vraag bleef de hele dag hangen in mijn hoofd.
Waarschijnlijk heeft mijn moeder mij gevoeld, een moeders sterke intuïtie misschien? We worden op 1 dag jarig, dus kan zijn dat onze geestelijke band daarom zo sterk is. De onzichtbare sterke draad tussen moeder en kind, waardoor ze alles kan voelen.
Vervolgens belde ik mijn vader en vertelde mijn ervaring over de afgelopen nacht en het enige wat hij zei was "meisje je heb een sterke geest" .
Toen vertelde hij dat sommige mensen poppen ‘vullen ‘ met entiteiten om over hun huis te waken of deze te gebruiken voor bepaalde doeleinden. Hij vroeg mij wat mijn volgende stappen zouden zijn, aangezien ik de komende nacht weer bij die mevr. Etnel zou moeten zijn. Ik zei dat ik terug ga omdat het mijn werk is en niks mij lastig moet vallen, daar ben ik echt niet van gediend. Mijn vader zei dat ik moet doen wat mijn gevoel mij ingeeft en voorzichtig moest zijn.
Die 2e nacht ben ik weer geweest en die schoondochter verwelkomde mij zo enthousiast, naar mijn mening deed ze een beetje te overdreven aardig. Ze zei dat haar schoonmoeder mij erg aardig vindt en alleen mij als nachtzuster wil in de nacht. En dat haar jongste zwager langs zou komen om de nacht door te brengen met de oude dame omdat hij in de ochtend vroeg weg moet.
Vervolgens ging ik naar mevr. Etnel die wachtte op mij in haar kamer en intussen was schoondochter vertrokken. Ik groette heel vrolijk alsof er niks aan de hand was. Zij groette terug "ai mi gudu ie doroh hoe gaat met je etc”. Na onze groet begon mevr Etnel uit haar zelf te zeggen “ai mi gudu ala suma abi ding eigi sani ini ding osoh" (ieder persoon heeft hun eigen ding in huis) hindoestani, jampanesi, chinesie ...
Ik: "sortu sani dang?"
Mevr Etnel: "dingen voor in huis bijv. Voor rijkdom, geluk en om andere dingen aan te trekken"
Ik: "oh ja maar blaka sma ab ding soort sanie dies toe", maar daarop gaf ze mij geen antwoord.
Mevr. Etnel negeerde mijn antwoord en keek naar de grond. Ze vroeg mij gelijk om haar te helpen in bed en vroeg naar haar medicijnen. Toen ik klaar was liep ik de huiskamer binnen en liep regelrecht naar die zwarte pop toe en keek in die ogen.
Ik zei: " Ja! Ik ben er weer, val me niet lastig wat je reden ook mag zijn, ik ben hier voor die mevr. Etnel om te waken. Ik ben niet bang voor je, onthoud dat, maar ik heb geen zin in een gevecht anders bestraf ik je!!”. Voor mij was het raar natuurlijk om tegen een “pop” te praten. Maar ik wist nu dat iets niet klopte in dat huis.
Zo zat ik weer op de bank en heb de hele nacht niks vervelends meegemaakt tot ik afgelost werd door haar schoondochter.
De zorg was plotseling gestopt maar de familie wilde mij persé hebben als de zorg weer gestart zou worden en dit zouden ze doorgeven aan het bureau die mij inhuurde. Ik zei “is goed”, maar toen ze inderdaad alleen naar mij vroegen toen de zorg herstartte heb ik geweigerd omdat dit niet goed voor mij aanvoelde. Mijn gevoel zei als deze mevr. Etnel komt te overlijden dat ‘ding’ wat in die poppen huisde een andere plek zou willen".
Na die nachten van werken bij mevr. Etnel heb ik mij 2 weken erg moe en haast emotioneel gevoeld alsof mijn energie totaal op was.
Mevr Etnel is binnen 2 weken overleden en heb ik heb daarna niks meer gehoord.
Dit verhaal is in Nederland gebeurd. Ik werk zelfstandig, heb mijn eigen onderneming, begeleidt en verpleeg terminale kankerpatiënten in hun laatste dagen, die thuis willen sterven bij hun dierbaren of soms alleen. Mijn ouders en zus wonen in Suriname.
⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is.
Reactie plaatsen
Reacties