⬛️ Ingezonden door: G.J
⚜️TOUT LUI FAUT: JE BENT NIET DE EERSTE⚜️
—————————
Geachte OST familie, ik ga verder met vertellen. Zoals ik in mijn vorige ervaring (STORY 336) vertelde was de huurwoning waar ik in mijn tienerjaren woonde geen makkelijke omgeving om in te wonen.
De tijd verstreek ….
Jaren gingen voorbij……
Ik was intussen al wat ouder geworden en ging 17 jaren geleden op me zelf wonen. Ik had een huis gevonden in een zijstraat van de Tout Lui Fautkanaalweg, deze straat grenst ook aan de Kanhai weg. Het is de eerste woning op de hoek naast de winkel. Keep in mind, dit was 17 jaar terug. Maar goed, ….. ik trok dus vol enthousiasme in, in mijn nieuwe huurwoning.
Mijn moeder kwam een tijdje met mij blijven omdat ik pas bevallen was, dus wilde ze een helpende hand bieden. Ze wilde ook dichtbij haar kleinkind zijn en daar de oppas voor doen. De baby was al drie maandjes toen ze introk bij mij, want ik zou weer met werken beginnen. Het was een weekend …. de eerste avond ging heel goed, maar al de tweede avond ging het mis. Ik werkte een shift, terwijl mijn moeder en mijn kindje alleen thuis waren. Nadat ik van mijn werk kwam ben ik gaan slapen.
De volgende dag maakte mijn moeder me wakker en vroeg me als ik alle schone vaat opnieuw in de wasbak gezet had en de lege potten op het gasfornuis geplaatst had. Ik keek mijn moeder verbaasd aan en zei “neen mama, waarom zou ik dat doen? Ik heb niks aangeraakt in de keuken, toen ik thuis aankwam was ik zo uitgeput dus ben precies zo in slaap gevallen nadat ik gedouched had”. Ze keek me bedenkelijk aan en vroeg “hoe laat ben je dan thuis gekomen?”.
“5 uur in de ochtend” zei ik. Ze keek me toen bezorgd aan en zei dat ze tegen half 1 in de ochtend geluiden in de keuken hoorde. Ook had ze iemand horen douchen, de kraan in de badkamer draaide open en het water had ze horen stromen alsof iemand druk bezig met douchen was. Ze had al die tijd aangenomen dat ik thuis gekomen was van mijn werk dus was ze niet opgestaan om te gaan kijken. Maar nu daar ik zei dat ik pas tegen 5:00AM thuis was, schrok ze zich kapot en dat was ook af te lezen van haar gezicht. Ze zei er verder niks over maar wij wisten beiden dat er iets mis was.
Dag 3:
Het was een zondag en mijn moeder zat de hele dag te tobben over het voorval. Ze vertelde de mensen van de kerk alles over het vreemde gebeuren, aangezien ze een fervente kerkganger was, zoals ik eerder al vertelde. Nog die zelfde zondag middag kwamen de mensen van de kerk op bezoek om te bidden in de woning. Tijdens het bidden zei één van hen ineens dat het huis bezeten is door demonen. Ik schrok toen ik het hoorde, eerlijk gezegd. Ik wist dat er iets mis was met die woning maar om het zo overduidelijk te horen van een vreemde deed me wel wat, nog erbij dat het demonisch was.
Na de nachtdiensten gedraaid te hebben, was ik twee dagen vrij dus kon ik ff uitrusten.
Nadat die mensen van de kerk klaar met bidden waren gingen ze naar hun huis. Wij gingen naar bed want we waren uitgeput en diep in de nacht werden we opgeschrikt door vele geluiden tegelijkertijd die op dat moment in de woning gaande waren. Het begon allemaal gelijktijdig.
- De wc spoelde steeds door.
- Geluiden in het plafond alsof allerlei dingen daar tekeer gingen.
- Voetstappen door de woning.
- De kranen gingen allemaal open en we hoorden het water stromen alsof weer iemand aan het douchen was.
- Potten en pannen hoorden we tekeer gaan in de keuken alsof mensen daar alles aan het smijten waren.
Mijn moeder die vlakbij mij lag, greep geschrokken mijn kindje vast en drukte dat tegen zich aan, met haar andere hand hield ze mij stevig vast en begon heeeeeel luid te bidden. Naarmate ze bleef bidden …stopten al die geluiden ineens in 1 keer. Het was toen muisstil …. Alsof nooit iets gebeurd was! Het was een enge stilte, je kon een speld horen vallen. We wisten dat we niet alleen waren en ik geloofde meer dan ooit dat dit huis demonisch bezeten was. Het gebed had de ‘iets’ behoorlijk kwaad gemaakt en dat konden we gewoon voelen.
Maandagochtend in de vroege uurtjes is mijn moeder naar Sharmilla (de vrouwelijke huisbaas) gestapt om rekenschap te vragen voor datgene wat wij meegemaakt hadden in haar woning. “Nooit eerder is er iemand komen klagen hierover. Er is niks aan de hand met die woning, dus wat u mij nu zegt klopt gewoon niet, als jullie niet tevreden zijn over mijn huis mogen jullie een andere woning zoeken en verhuizen. Ik heb daar geen problemen mee, ik ben echt de moeilijkste niet, bevalt het niet?! ga dan weg!!” zei Sharmilla. Ookal hoe mijn moeder haar uitlegde dat de woning echt bezeten was, scheen het haar niet te deren. Zij bleef bij haar punt dat het gewoon een fijne woning was zonder problemen.
Een oude bewoonster van de omgeving die mijn moeder verhit in discussie zag gaan met de huisbaas, benaderde mijn mams achteraf en zei “u bent heus niet de eerste die hier is komen klagen over die woning. Sharmilla weet bliksemsgoed dat haar woning demonisch bezeten is, want zij is degene die daar offert en allerlei dingen dient op het perceel. Natuurlijk zit ze daarom te doen alsof haar neus bloed omdat zij de schuldige is. Geen wonder dat zij zo ongeïnteresseerd, geïrriteerd en cynisch reageerde naar jou toe want dat deed ze precies zo bij al die huurders die kwamen klagen. Er zijn velen voor jullie geweest. Ga gauw uit die woning, dat huis is niet goed. Straks verlies je nog je kleinkind aan dit demonisch huis. Blijf niet wachten tot het te laat is!”.
Huilend, vol zenuwen en overstuur kwam mijn moeder thuis en vertelde het mij, met grote ogen keek ik haar aan en zei “mama, ik wil nu weg van hier. Ik wil hier geen dag langer blijven en het is niet veilig voor ons en al helemaal niet mijn kind!”. Toen zei ze “neen!!! We gaan hiertegen vechten, wij geven niet op, wij zijn mensen, geen enkel schepsel is sterker dan ons … de demonen moeten ons niet overmeesteren. God is machtiger dan elke demoon en niemand speelt ons hier de baas. Niks en niemand gaat ons wegjagen, en we gaan niet vluchten als een dief in de nacht”.
Ze belde de voorganger en die kwam na enkele uren met een hele groep kerkgangers om te bidden en om het huis zalven. De voorganger zei tegen ons “we gaan het huis zalven, we moeten blijven bidden en geloven in God, er is niemand groter dan onze Almachtige God”. Ze hebben hun ding gedaan, er is gezalfd en uitvoerig gebeden en vanaf dat moment lieten we alles in gods handen om over te nemen.
Ik mag niet liegen mensen …..
wij hebben die dag na de zalving heeerlijkkkk geslapen als een baby. Niks heeft ons lastig gevallen, het huis voelde gewoon warm, luchtig, aangenaam en comfortabel aan zoals nooit eerder. De hele sfeer voelde anders aan. Ai boi, dit bewees dat god echt bestaat. Een hele shift van positieve energie was te voelen in mijn woning.
We hebben de dagen daarna ook heel goed en lekker geslapen zonder wat vreemd te zien, voelen, ruiken of horen. Voor het eerst voelde mijn huis als een thuis!
Maaaarrrrrrrr …. Sharmilla kwam plotseling voor de poort uitschelden. Ze was woedend, ging vreselijk tekeer en ze zei tegen ons dat we moesten verhuizen, ze gaf ons een datum waarop we dienden te verhuizen. Ze wilde niets horen, we hoefden niks te zeggen om haar op andere gedachten te brengen, ze wilde alleen dat we gauw vertrokken uit haar huis.
Het was toen precies een week dat het huis gezalfd was, en dit had nare gevolgen voor de huisbaas. Want Sharmilla haar man kwam ineens te overlijden. Blijkbaar door de zalving hebben die ‘demonische wezens’ flink uitgehaald naar hun eigenaars.
Wij hebben nog 1.5 maand daar gewoond in de woning en daarna vonden we gelukkig een ander huurhuis.
⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties