STORY 336: TOUT LUI FAUT: NIEMAND BLEEF LANG

🟧 Ingezonden door: G.J

         ⚜️TOUT LUI FAUT: NIEMAND BLEEF LANG⚜️
————————

Beste Mevr. Yvanna Hilton & OST leden, na het verhaal gelezen te hebben over Tout Lui Faut kanaalweg, wilde ik ook dolgraag mijn persoonlijke ervaring delen.

Jaren geleden, ongeveer 25 jaar geleden, toen ik nog een tiener was moesten wij verhuizen vanuit de stad richting zuid waar mijn zus een huurhuis had gevonden, hoofdweg aan de Tout lui faut kanaalweg.

Het was een groot perceel, met daarop een klein houten huisje met 3 slaapkamers, maar bad en toilet waren buiten. Best ouderwets dus, maar wij namen er genoegen mee want wij hadden dringend woonruimte nodig. Onze eerste dag toen wij daar ingetrokken waren, was al moeilijk voor me omdat de woning heel eng eruit zag en ik voelde me aldoor bekeken. De woning was duister, onaangenaam, angstwekkend en koud. Alsof dat niet erg genoeg was, kregen we van de buren te horen dat er enorm veel plaatsgevonden had in onze ‘nieuwe’ woning. De vorige huurders hadden ervoor gezorgd dat de woning geen mooi verleden had.

1. Volgens hun zeggen had een man daar eens zijn eigen vrouw vermoord.
2. Een vrouw had haar kindje begraven op het erf, men wist niet als ze het kind vermoord had of als het overleden is aan een ziekte. Maar wat men wel zeker wist is dat ze het kind begraven heeft op het erf.
3. Een vrouw heeft zich opgehangen aan een boom op het terrein van de woning.
4. De huisbaas heeft zijn familie begraven op het achtererf.

Wij hoorden dit van verschillende mensen uit de buurt en volgens hun kon niemand lang in deze woning blijven. Mijn ouders waren gelovige mensen, gingen elke zondag braaf naar de kerk en geloofden helemaal niet in zulke dingen. Ze zeiden tegen de buren dat zij alleen in God geloofden en niks anders zou hun geloof kunnen verstoren. Wij trokken dus gewoon in en niks kon mijn ouders tegen houden.

Als kind moest ik heel vroeg baden. 18:00 uur moest ik al netjes gedouched en binnen in de woning zijn. De eerste dag toen ik in mijn kamer lag hoorde ik heel wat vreemde geluiden naast het huis, maar kon niet ontdekken vanwaar die geluiden kwamen. En onze 2 honden waren aldoor aan het huilen en janken, alsof ze ergens bang voor waren of iets zagen wat wij niet zagen. Het was merkbaar dat ze zich sinds het begin niet thuis voelden in deze woning. Ze waren aldoor schichtig, zenuwachtig en bang en zo waren onze honden voorheen niet.

Er was een gedeelte buiten de woning op het terrein waar wij de vaat gebruikelijk deden. Een avond moest ik naar buiten om daar een thee kopje te gaan halen bij dit gedeelte waar we de vaat deden. Ik was ontzettend bang en rende er snel heen, mijn ogen vielen plotseling op een bebost gedeelte waar die boom stond waar die vrouw zichzelf had opgehangen had.

Mensen, kot’ mi ie neh sjie broedoe ….. op dat moment zag ik werkelijk iemand aan een touw bengelen in die boom. Gewoon overduidelijk heb ik dit kunnen meemaken hoe dit zich toonde aan mij.

Gillend, overstuur en getraumatiseerd rende ik naar binnen en zei tegen mijn ouders wat ik gezien had. Ze zagen hoe ik beefde en angstig was, ze stelden mij gerust en zeiden dat ik met ze moest bidden. Dit hebben we op dat moment ook gedaan om samen te bidden voor mijn bescherming en dat ik dit soort dingen niet meer zou meemaken. Gelukkig ontkenden mijn ouders niet dat er iets mis was met de woning, want ik had gedacht dat ze mij wijs zouden maken dat er niks aan de hand was, aangezien ze de buren niet geloofden toen wij introkken.

De tijd verstreek & maanden gingen voorbij ….
Ondertussen hoorden wij vaker een baby huilen. Ja wij allemaal hoorden het. Ook dat er mensen rondom de woning liepen en als we keken was er gewoon niemand.

Mijn vader besloot een dag het erf te wieden (schoonmaken) en terwijl hij bezig was op het achtererf kwam hij twee grafjes tegen die precies naast elkaar waren. Toen hij klaar met erf schoonmaken was, keerde hij terug naar voren en vertelde het ons. We konden op dat moment nergens heen, want wij hadden er het geld niet voor en zo snel een andere woning vinden was echt onmogelijk. Noodgewongen bleven wij daar wonen ondanks wij allen in ons hart wisten dat dit geen goede woning was. Het voelde gewoon fout aan om daar te vertoeven, maar wij hadden geen andere keus.

Wij maakten aldoor vreemde dingen mee, maar omdat we wisten dat we geen uitweg hadden probeerde je sommige dingen gewoon te negeren en doen alsof je het niet gezien of gehoord had. Het was gewoon echt een ellendige ervaring om daar te wonen, het leek alsof al onze vreugde weggenomen was sinds wij daar woonden. Een jaar nadat we ingetrokken waren, werd mijn vader zonder reden ineens verschrikkelijk ziek, was verlamd en is kort daarna overleden.

Dezelfde dag van zijn overlijden hoorden we in de avond een vrouw heel hard gillen uit het bos op het terrein. Ook hoorden we voetstappen naast de woning lopen, en alsof een er meerdere mensen langs de woning liepen. De baby begon ook te huilen en dit was op regelmatige basis. Maar als je dan keek naar buiten dan zag je helemaal niemand. Mijn zus kweekte papegaaien, en het vreemde was dat die op de zelfde dag van mijn vader zijn overlijden dood gegaan zijn. Ook onze twee honden waren die dag ineens dood zonder noemenswaardige reden.

Intussen had mijn zus een huis kunnen kopen en zijn wij met alle spoed verhuist. Het huis was in dezelfde omgeving maar een paar straten naar voren.

Jaren gingen voorbij ……

Het voormalige huurhuisje is precies zo gebleven, en huurders kwamen en gingen. Niemand bleef lang in de woning. Tot we een dag hoorden van de buren dat de huiseigenaar overleden was. De erfenis van de woning was een slepende boedel zaak, en uiteindelijk hebben die familieleden of zijn kinderen het enorm groot perceel verkaveld en verkocht. Het is nu een project geworden, ….. het oud huisje die aan de voorzijde van het perceel gestaan had, hebben ze afgebroken en er een ander huis voor in de plaats gebouwd.

Maar zoals ik gezien heb, is het tot heden zo dat mensen gaan en komen, want nog steeds kan niemand lang in dat huis wonen.

Zelf die grote boom langs de weg daar spookt vreselijk, mensen die er lang wonen kunnen ervan mee praten. En elk jaar aan het eind van het jaar, ziet men daar een mysterieuze vrouw staan langs de weg in het wit gekleed onder de boom. Sommige mensen kunnen haar zien en sommige niet. Bigi sma’s zeiden altijd “te mofo jari doro ding sang ey waka waka!”.

🌺 Dit was mijn ervaring voor deze keer, ik heb veel meer meegemaakt dus mochten jullie dit willen horen dan lees ik dat in de commentjes. Fijne ochtend verder.

⭐️⭐️= het verhaal is 90% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton.