STORY 334: S’LANDS HOSPITAAL: ZEUREND GEHUIL

🟨 Ingezonden door: J.J

         ⚜️S’LANDS HOSPITAAL: ZEUREND GEHUIL⚜️
—————————

Goedemorgen iedereen binnen OST, ik wil meerdere ervaringen met jullie delen die mij persoonlijk overkomen zijn in het s’lands ziekenhuis te Paramaribo.

Voor vandaag deel ik alvast mijn eerste gedeelte van mijn ervaringen:

Ongeveer 2.5 jaar geleden lag ik op de kraamafdeling in de 1e kamer dichtbij de Verloskamer, kamer 8 als ik me correct herinner. Ik heb daar twee weken gelegen in afwachting van mijn bevalling. Ik hoorde van mijn kamergenoten allerlei verhalen over vreemde ervaringen die ze gehad hebben in het ziekenhuis. Terwijl ik daar lag heb ik zelf ook veel mogen zien, horen en voelen. Gaandeweg in dit verhaal zal ik jullie uitleggen wat ik bedoel.

Sinds kinds af had ik al op jonge leeftijd door dat ik anders was dan andere kinderen, omdat ik schimmen, vreemde figuren en geesten kon zien die anderen niet zagen. Ook hoorde ik geluiden die anderen niet waar konden nemen, kreeg visioenen van bepaalde gebeurtenissen die later waarheid werden. Het gebeurde altijd onverwacht en willekeurig dat ik boodschappen door kreeg. Naarmate ik ouder werd leken mijn paranormale gaven sterker te worden.

Maar goed, ik lag dus in het ziekenhuis en sinds het begin hoorde ik aldoor een baby heel erg zeurend huilen op de gang. Ik noem het zeurend, omdat het zo lang aan bleef houden en het was enorm luid. Ik vroeg me af waarom niemand het kind ging sussen of voeding gaf zodat het stil kon zijn. Het bleef maar doorgaan zonder einde … die baby huilde en huilde, ik kon er niet meer tegen en stond toen op van mijn bed.

Ik liep naar de gang om te kijken waarom het kind zo huilde. Toen ik daar kwam was het gehuil ineens abrupt gestopt en ik zag nergens een baby. Ik wist dat dit geen normaal iets was, de manier hoe het meteen stopte. Ik heb dit gebeuren in het begin niet aan mijn kamergenoten verteld of gevraagd als ze dit ook meegemaakt hebben of konden horen wat ik gehoord had. Ik wilde niemand onnodig ongerust maken.

Gedurende die tijd dat ik daar lag heb ik heel wat kamergenoten zien gaan en komen, want bij de meesten was hun baby al geboren en ze mochten richting huis. En sommigen gingen weg want ze maakten vreemde dingen mee en ze durfden daar gewoon niet meer te blijven. Ik had niet door waarom sommigen mensen ineens weggingen zonder dat ze bevallen waren, ze spraken er niet altijd over.

Op een dag kwam er een nieuweling als kamergenoot. Mind you, ik was de jongste op de zaal. De dames met wie ik lag, waren dames van mijn moeders leeftijd. Met Jane, 1 van die dames was ik een beetje closer dan de rest van de kamergenoten. Jane was een schat van een mens en zij was de eerste persoon die mij in vertrouwen nam om haar vreemde ervaringen in het ziekenhuis met me te delen. Ik schrok natuurlijk, omdat mijn vermoedens bevestigd werden dat er rare dingen gaande waren in onze zaal.

Ik had voor de korte periode dat ik er lag, zoveel dames zien komen en gaan. De meesten gingen al weg voordat ze bevallen waren. Ze gingen met de hoogste spoed weer naar huis, allemaal erg geheimzinnig ging dat en Jane gaf me de bevestiging hierover, dat ik niet de enige was die dit opgemerkt had. Ik had een bere-tetey (soort touwtje voor culturele doeleinden & bescherming) om mijn middel en sinds ik in het ziekenhuis lag, ging het vreemd genoeg elke keer los. Dit was voorheen nooit het geval en toch gebeurde dit aldoor in het ziekenhuis.

Elke keer voelde ik letterlijk een ruk aan die bere-tetey alsof het door onzichtbare handen losgemaakt werd. Er waren ook momenten dat ik niks voelde en als ik keek zag ik dat het ineens weer los was. Andere keren stond ik op van mijn bed, en dan viel het ineens van mijn lijf. Ik raapte het dan snel op en bond het weer om mijn middel. Toen het steeds los bleef gaan heb ik besloten mijn ondergoed eroverheen te plaatsen zodat het tenminste beschermd zat. Ookal zou het los gaan, dan was het op zijn minst nog tegen mijn lichaam aangedrukt.

Ondertussen hoorde ik de irritant huilende baby nog elke avond. Het was gewoon oorverdovend luid, en ik moest me echt concentreren op andere dingen om te proberen het gehuil niet te horen. Wat uiteraard niet echt lukte want het was zo luid. Niemand anders leek het te horen of last ervan te hebben. Ik kreeg steeds de neiging naar de gang te lopen om weer eens poolshoogte te gaan nemen, maar dat had ik vaker gedaan en steeds was er niemand daar.

Ik besloot een keer gewoon een wandeling te maken om rond te kijken als ik wat meer zou kunnen ontdekken. Misschien was er wel een simpele oorzaak van het gehuil en vergis ik me dat er iets vreemd aan de hand was. Ik kon nergens een baby vinden en geen logische verklaring vinden voor het feit dat het gehuil altijd in de avond en de nacht begon. En zodra ik rende naar de gang om te kijken, zag ik helemaal niks en het gehuil stopte soms tijdelijk … soms ook geheel.

Ik keek steeds om me heen als de andere dames op de zaal ook last hadden en zoals altijd leek niemand anders het gehuil te horen. Terwijl het zo luid was dat het was alsof iemand een grote audio installatie buiten geplaatst had en dan een baby keihard had laten huilen. Dan kunt u zich voorstellen hoe gekmakend dit voor mij was als de baby huilde. Helaas kon ik er niks aan doen, dus moest ik maar ermee leren leven op dat moment.

Een nacht lag ik vrolijk te babbelen met mijn baby daddy over ditjes en datjes, met mijn gezicht richting de toiletten. Zoals ik al zei, lag ik in de kamer het dichtst bij de verloskamer dus er was een doodlopend einde aan die kant waar ze de lege bedden zetten. Terwijl ik zo aan het praten was zag ik iets heel snel voorbij lopen met hele witte vreemde pootjes. Ik dacht dat het een poes was en ben zelf ook dol op poezen, dus stond ik snel op om te kijken waar het heenging. Vond het grappig, dat als het een poes was, dat hij zo parmantig in het ziekenhuis rond liep.

Dus in een fractie van seconden, tussen het zien van de witte pootjes en opstaan en rennen naar de gang, was er helemaal niks te zien daar. Er was geen mogelijkheid en geen enkele plek waar de poes heengegaan kon zijn. Tenminste als het een poes was …. Eerlijk gezegd denk ik dat het alles behalve een poes was hoor! Maar dat besefte ik pas later. Ik heb voor de zekerheid dat hele stukje gelopen en nergens was er iets te bekennen.

Ik vroeg Jane als ze die poes ook gezien had en ze gaf aan niks gezien te hebben. Ik zei er verder niks over en we zijn maar gaan slapen.

In de nacht werd ik wakker omdat ik dringend moest plassen, maar ik kreeg een heel naar gevoel alsof iets niet ‘goed’ was op dat moment. Mijn onderbuik gevoel zei me om niet richting het toilet te gaan dus ben ik gewoon maar in de zaal gebleven, want de andere dames sliepen allemaal en ik durfde niet alleen te gaan plassen. Ik dacht ook aan die ‘poes’ die op onverklaarbare wijze verdwenen was, terwijl er geen enkele kant was waar hij opgerend zou kunnen zijn. Laat me maar rustig blijven liggen, ik zal later gaan plassen, dacht ik. Ik drukte mijn ogen dicht, bleef muisstil liggen tot ik weer in slaap dommelde.

De volgende ochtend toen we aan het ontbijten waren sprak ik met die dames van mijn zaal over die poes. Jane, kwam geïnteresseerd erbij zitten en wilde er het fijne van weten.

“Ai meisje, wat is er gaande met die poes tori? Gisteren vroeg je me toch als ik er eentje gezien had? Heb je werkelijk eentje gezien? Ik zag nergens iets!”zei ze. Ik bevestigde dat ik duidelijk iets zag lopen met witte pootjes of witte voetjes, het was te snel om duidelijk waar te nemen van wie die pootjes waren. Ik wist wel zeker dat iets daar langs gegaan was. Het was naïef van mij om meteen aan te nemen dat het een poes was natuurlijk.

“Maarrrr .. nadat je me die vraag stelde over die poes en wij daarna zijn gaan slapen, heb ik wel een zeer vervelende ervaring gehad. Jullie allemaal waren al in diepe rust, toen ik voelde dat er iemand naast mij in bed lag. Ik had het eerst niet door omdat ik zoals jullie ook gewoon sliep, maar toen ik iemand naast me voelde bewegen maakte ik mijn ogen open. Wat ik zag is niet te beschrijven, ik was zo angstig … ik wilde gillen en schreeuwen naar jullie maar dat lukte me gewoon niet om mijn mond open te maken. Het ding was compleet zwart, had een enorm groot hoofd met veel haar. Ik weet niet als het uit paniek of uit self-defense was hoor, maar aangezien ik me lijf niet kon bewegen en mijn hoofd wel, heb ik dat ding dat zo dicht naast me lag met alle kracht aan zijn oor gebeten. Ik weet niet vanwaar ik die kracht haalde maar ik zette met al mijn kracht mijn tanden erin. Je zou verwachten dat het zou gillen of gevoel zou hebben, maar neehhh hoor … het keek me met een enge smile aan, compleet geen pijn van mijn beet en hij zei iets dat me nog steeds kippenvel geeft…” zei Jane met een verontrustende blik op haar gezicht.

“Maar wat zei hij dan? Vertel op!!!” Zeiden we allemaal in een koor.

“Vanavond slaap ik met jou, ook al wat je doet zal de situatie niet veranderen want ik blijf hier …. Bij jou!!! Niemand kan je horen dus niemand kan je helpen. Ik blijf je gezelschap houden, precies naast jou blijf ik” dat zei hij tegen me, vertelde Jane.

We keken haar allemaal met open mond aan en we kregen allemaal kippenvel over ons geheel lijf bij het horen van dit verhaal. Jane, vertelde verder dat ze begon te bidden terwijl het ‘ding’ haar in de ogen aan zat te kijken. Op den duur kon hij er niet meer tegen dat ze aldoor gebeden zat te herhalen. Ondanks ze dit in zichzelf deed, leek het hem ontzettend te storen dus zakte hij van het bed en sprong uit het raam. Jane haar bed was vlakbij het raam aan de kant van de verloskamer, dus aan die kant sprong hij eruit.

“Ik weet niet als ik me gesterkt voelde door god en het gebed, want ik zag dat het hem stoorde en dat hij er niet tegen kon, rende ik van mijn bed en trok de gordijnen open om naar buiten te kijken. Ik wilde zien waar dat lelijk zwarte ding naartoe zou rennen. Maar het eerste wat ik zag toen ik het gordijn opzij trok, was een hele mooie witte fluffy poes die me geschrokken aankeek. Het rende toen heel snel weg tot hij de gang uit was. Ik dook gauw mijn bed weer in en deed de dekens over mijn hoofd. Ik heb zo urenlang gelegen in angst tot ik in slaap gevallen ben” vertelde Jane verder.

“Tussendoor was ik wel even wakker geworden want ik moest dringend plassen, maar mijn onderbuik gevoel zei me om echt niet richting de Wc te gaan dus heb ik het volgehouden. Het was geen fijn gevoel met een volle blaas, maar ik heb me ingehouden en ben zo gebleven tot in weer in slaap gevallen ben” zei ik tegen Jane.

Ze zei dat ze mij wakker wilde maken maar toen ze rond keek in de kamer en ons allemaal zo rustig en vredig zag slapen, wilde zij ons niet storen. Wij waren allemaal onder de indruk van Jane’s verhaal en tegelijkertijd bang van hetgeen we gehoord hadden. We vroegen ons allemaal af, want dit ziekenhuis voor ons in petto had?!!

Ik wist dat die poes iets vreemd en geheimzinnig had, want toen ik hem nergens kon vinden op een plek waar er geen uitwegen waren voelde ik al dat er iets niet klopte. En nu wederom een bevestiging dat ik niet gek was want mijn kamergenoot had nu dit engs meegemaakt.

Maar goed ….

Zoals ik jullie al vertelde was er een nieuwe dame op onze zaal komen liggen. Deze dag was het misschien haar 2e of 3e dag, ik weet het niet precies meer. Maar het viel me op dat die vrouw me aldoor aan zat te kijken en ik werd er ongemakkelijk van. Wat scheelde haar eigenlijk? Wat wilde ze van me en waarom keek ze? Ik vertelde Jane erover dat ik het echt niet begreep waarom die dame me aldoor aan zat te kijken alsof ze me iets wil zeggen of iets aan me ziet.

Die nieuwe dame zat op afstand te luisteren terwijl we over die tori van die poes spraken. Jane wenkte me dat die vrouw weer naar me keek.

Ik besloot mijn stoute schoentjes aan te trekken en ging naar haar toe. Ik vroeg haar beleefd als er een reden was waarom ze me altijd zo vreemd aankeek. Ze knikte en zei “ja ik keek zo naar je, want ik was hier nog maar net komen liggen op deze zaal toen ik over je begon te dromen. Je kwam in mijn droom naar me toe en zei dat er hier in het ziekenhuis een luitenant rondloopt in zijn uniform. Je zei dat je verschillende mensen hierover vertelde maar niemand wilde je serieus nemen, ze geloofden er niks van vandaar dat je naar mij kwam. Ik ben daarna wakker geschrokken nadat je mij dit vertelde. Ik deed mijn ogen open, kon geen vin verroeren, kon bijna niet ademen, mijn lichaam was stijf, het was alsof ik genageld was aan mijn bed, kon alleen mijn ogen bewegen en rondom me kijken. Ik wilde rondom me slaan en gillen, hetgeen mij niet lukte, en raakte in paniek van wat ik toen zag”.

Ik keek haar vragend aan, want begreep het niet. Ik zag haar slikken en toen vertelde ze verder.

“Precies naast mijn bed stond er iemand!! Een vrouwelijk persoon in een militair uniform, die me zei dat ze werkelijk aanwezig was in de omgeving en dat ik jou mocht geloven. Verder zei die luitenant niet veel en ze verdween even snel als ze gekomen was. Ze had geen boodschap ofzo, misschien wilde ze alleen even duidelijk maken dat ze er was, ik heb geen idee. Maar ik vond het vreemd dat ze over jou sprak terwijl jij en ik elkaar niet kennen. Ik begreep ook niet waarom jij in mijn droom was. Daarom keek ik steeds naar je, ik probeerde het te begrijpen en wist niet hoe ik hierover moest beginnen tegen jou” zei Mylene, de nieuwe dame.

Mylene loog niet, want een andere dame die bij ons op de kamer lag bevestigde later dat ze inderdaad gezien had dat Mylene één van die nachten heftig aan het vechten was met ‘iets’ onzichtbaar. Ondanks ik dit niet fijn vond wat ik allemaal gehoord had over de plek, was ik toch blij dat Mylene me eindelijk gezegd had waarom ze steeds zo naar mij keek.

Ik heb eigenlijk veel meer meegemaakt tijdens mijn verblijf in het ziekenhuis, maar het verhaal is nu al veel te lang dus als jullie interesse hebben, deel ik het een andere keer.

Ik wens uw allen een fijne ochtend verder & bedankt voor het willen lezen.

⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton