🟫 Ingezonden door: D.A
⚜️RK ZIEKENHUIS: IK VOELDE ME BEKEKEN⚜️
————————
Lieve leden van OST, ik wil een ervaring delen die ik jaren geleden meegemaakt heb.
Als tienermeisje werd ik in het ziekenhuis opgenomen voor een kleine ingreep. Ik voelde al meteen bij het binnenkomen dat er iets mis was in de zaal waar ik zou komen te liggen. Ik voelde me heel erg bekeken, ondanks ik niemand kon ontdekken die naar mij keek. Ik lag met twee andere dames op een kamer, beide dames waren enorm aardig, heel erg rustig en stukken ouder dan mij. Zoals ik later begreep waren ze boven de 40 en ze spraken niet veel.
Het viel me op dat ze er verdrietig uit zagen, maar ik wist niet wat de reden was en verder probeerde ik me er niet op te focussen. Misschien hadden ze gewoon pijn van een operatie ofzo. Nadat de verpleegster mij een bed toegewezen had, liep ik naar het groot balkon. Vanuit het balkon had ik een goed uitzicht op de ingang van het ziekenhuis. Ik verveelde me, had niks te doen dus begon ik maar rond te wandelen op de gang. Ging tussendoor naar de wc, en ook daar kreeg ik weer het vreemd gevoel alsof ik bekeken werd. Uit vrees liet ik de deur steeds open als ik moest plassen.
De avond brak aan en ik moest vanaf middernacht nuchter zijn, dus toen ik bij het avondeten te eten kreeg, at ik ook niet echt veel. Ik ben vroeg naar bed gegaan om goed uitgerust te zijn.
Het was net na middernacht, toen ik ruw aan mijn armen en benen vastgepakt werd. Ik voelde enorm veel handen die me vast pakten en mij het bed in duwden waardoor ik nauwelijks kon bewegen. Ik keek verward en paniekerig om me heen en zag dat rondom mijn bed vol met vreemde mensen was die allemaal in het wit gekleed waren. De kleding leek op dat van verpleegsters en artsen, maar hun gedrag was gewoon vreemd. Als het werkelijk artsen en verpleegsters waren zouden ze me niet zo met zijn allen het bed in drukken. Ook de blik in hun ogen was ijskoud en zonder gevoel, gewoon angstwekkend.
De handen die me vasthielden waren ijskoud, ik gilde en gilde, zo luid als ik maar kon. Één van de oudere vrouwen in mijn kamer had op de Schel gedrukt om hulp te vragen van de verpleegkundigen.
Twee verpleegsters kwamen aangerend en ze probeerden mij te kalmeren. Ik probeerde ze uit te leggen wat mij overkomen was en ze deden hun uiterste best mij weer op mijn gemak te stellen. Ik denk dat ze ook wisten dat er rare dingen gebeuren in het ziekenhuis, want ze hebben geen moment gezegd dat zoiets niet kan. Integendeel zeiden ze dat als het weer mocht gebeuren ze er voor me zijn en ik alleen maar moet schellen.
Dezelfde ochtend ben ik in mijn eentje naar het toilet geweest en weer kreeg ik dat gevoel dat ik bekeken werd. Ik zag in de wc ruimte een verpleegster bij de wasbak staan, ik weet niet waarmee ze bezig was, maar dat duurde naar mijn mening een beetje te lang omdat ik langs haar moest lopen om naar buiten te gaan. Ze stond zodanig dat ik niet om haar heen kon lopen, dus vroeg ik “sorry, mag ik hier heel even langs”.
Je zal het niet willen geloven ….. precies voor mijn gezicht verdween ze, alsof daar nooit iemand gestaan had. Ik wist niet hoe snel ik die ruimte moest verlaten, rennend ging ik naar mijn kamer. Na mijn operatie heb ik uit vrees de badkamer niet meer gebruikt .
Dat was mijn ervaring, natuurlijk was het niet zo eenvoudig afgelopen zoals ik verteld heb, maar ik wilde het verhaal niet te lang maken.
🌺 Graag mijn naam niet erbij vermelden!
⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties