🟦 Ingezonden door: D.A
⚜️LEIDING: NOOIT EERDER ZO GEBEDEN⚜️
———————
Hai mensen van OST, ik zal vandaag een korte ervaring delen.
Toen ik pas in de buurt kwam wonen was de straat nog niet geasfalteerd. De huizen stonden ver van elkaar en de straat was enorm slecht verlicht.
Leiding was echt boitie (platteland) maar wel op het randje van de stad, niet ver van uitvlucht, L’hermitage, Flora en Kasabaolo. In die tijd reden er weinig auto's en er bestond nog geen mobiele telefoon noch internet. Slechts enkele mensen hadden een huistelefoon. Na acht uur s’avonds zag je bijna niemand meer in de weg. De weg was stil zo ook de buurt. Soms hoorde je een auto of bromfietser langs gaan. Ik zat in die tijd op de avond opleiding voor leraren.
Dus je snapt nu ook met welk bang gevoel ik in de donkere verlaten straat reed in de avond uren. Ik had mijn brommertje en woonde aan het eind van de ongeveer 3km lange weg. Hoe verder je de weg inreed hoe meer verlaten, donkerder en hoe smaller de weg ook werd. De percelen waren groot en de huizen waren ver naar binnen gebouwd en meestal waren de erven rijkelijk beplant met grote vruchtbomen zoals manja's , knippa's en noem maar op. De schaduw van deze bomen vielen meestal op de weg en zagen er vaak spookachtig en duister uit.
Zo kwam ik een avond van de opleiding, ik was moe en hongerig. Omdat het die middag hard regende en ik tentamen had, was ik niet met mijn brommer geweest om college te volgen. Ik pakte de schoolbus. Dus was al vroeg in de middag uit huis. Ik liep vanaf de hoofdweg in het leiding project. Het waaide lekker.. een rustige en stille nacht. De meeste huizen waren al potdicht. Ik zag dat ik de enige op straat was. Ik keek om me heen en alles leek vertrouwd, nog enkele minuten dan was ik thuis.
Terwijl ik zo liep en het donkere en stilste gedeelte van de weg naderde, voelde ik me ineens heel erg bekeken. Ik probeerde mezelf moed in te spreken. “Meisje niet bang worden en kijk vooral niet om” zeiden mijn bigisma's altyd. Ik telde de lantaarnpalen en dacht nog “nog 3 palen te gaan, dan ben ik thuis, dus na ongeveer 300 meters dan ben ik er ......”.
En toen hoorde ik ineens een heel scherp geluid, een soort van vreemd gefluit. En dat scherp gefluit kwam uit een verlaten perceel. Mijn adem stokte, leek alsof mijn benen zwaar werden .. mijn nekharen stonden overeind en dan weer voor de tweede keer, hoorde ik dat abnormale scherp gefluit en nu klonk het dichterbij.
Ik dacht dat ik elk moment kon flauwvallen. Ik voelde een enorm sterke koude wind aan mij voorbij gaan.. oooo god ik kan dat gevoel niet beschrijven. Het gevoel in mijn benen verdween ineens, alsof iets niet wilde dat ik bewoog. Ik gilde het uit van angst en zei “Jezus help mij!!! Bescherm mij!!”. In een fractie van seconden begon ik bevend in gebed te gaan precies daar op de weg. Ik ging hiermee door tot ik weer gevoel kreeg in mijn benen. Al biddend liep ik verder. Vraag me niet sa mi begi soh, maar ik heb nog nooit van me leven zo gebeden en bestraft als die dag ...soso fa mi frede, zo snel als ik kon met bevende benen liep ik naar huis.
Na deze dag heb ik nooit meer alleen gelopen in deze weg, vooral niet in de avond en nachtelijke uurtjes. Ik liet mijn zus en mijn zwager me bij de hoofdweg ophalen. Tot de dag van vandaag, weet ik niet wat het precies was, dus als er mensen zijn die weten wat dit gefluit is en wat dat ding was, hoor ik het graag.
⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties