🟨 Ingezonden door: ANNA
⚜️IK BEN EVEN GAAN OOGSTEN⚜️
———————
Lieve OST lezers, ik kan jullie vertellen dat niks emotioneler aanvoelt dan wanneer je na lange tijd weer in jouw ouderlijk huis bent. De woning waar je opgegroeid bent en zoveel waardevolle herinneringen gemaakt hebt.
Heel lang geleden toen dit verhaal zich afspeelde, was ik na jaren weer bij mijn ouderlijk huis. Mijn zussen en broers zouden gezamelijk het huis opknappen, dus waren we voor enkele dagen daar aanwezig. Mijn ouders waren tegen die tijd allang niet meer in leven. Het huis was best groot, een ieder had genoeg plek om te slapen.
In de avond zaten we allemaal gezellig in de woonkamer naar tv te kijken, kaarten spelen, torie praten etc. Ik kon me nog heugen dat ik op één van de avonden dringend moest plassen. Maar vroeger waren die wc's buiten, dus zo ook bij deze woning. Ik was niet bang, dus ik ging er zelf naar toe. Met een zaklantaarn in mijn hand liep ik nu richting de wc. Enkele familieleden sliepen al en enkele zaten nog buiten torie te praten.
De wc was ongeveer 20 meter verwijdert van de achterkant van het huis. Zelf aan de achterkant van het huis hoorde hoe die anderen zo luid aan het lachen waren. De sfeer was echt aanwezig. Ik liep rustig en heel voorzichtig want de grond was ongelijk, zacht door de regen en hobbelig. De achterkant van het huis had maar een klein lampje dat voor een deel scheen en voor de rest was het pikdonker. Het huis was geheel omringd door bos. Vijfhonderd meters was dit huis verwijderd van het eerstvolgende huis.
Ik deed wat ik moest doen, deed mijn behoefte en liep richting de achterdeur van het huis. Mijn oog viel toen op iets. Iets balvormig, 't gaf vuur. Ik was nieuwsgierig en bleef nog een poosje staan. Het kwam dichterbij en dichterbij. Nu zag je duidelijk dat het vuur gaf. Ik wist toen dat het niet iets goed was, die ingeving kreeg ik meteen door vanuit de spiriuele wereld, maar ik bleef gewoon staan. Ik werd stijf, ik kon toen niet meer bewegen. Ik kreeg kippenvel over mijn hele lichaam.
Het ‘ding’ landde 2 meters verder van mij. En vlak voor mijn oog veranderde het. Nee het was geen asema! Het was iets anders en ik kon niet uitmaken wat dit precies was, maar ik had er weleens van gehoord. Nu zag ik het voor het eerst in levende lijfe .. alleen kon ik niet zo goed uitleggen wat het precies was. Het leek gewoon op een vuurbal, een beetje gelijkend op een asema alleen was dit ietsje anders.
Toen ik nog jong was, vertelde mijn biologische vader mij vaak paranormale verhalen, wat ik moet doen als ik zoiets zie etc. Ik begon te zweten, want wist niet wat ik hiervan moest verwachten. Toen dat ding aan het transformeren was maakte ik enkele stappen naar voren. Ik liep stapvoets richting het bos. De vuurbal transformeerde zich in een soort vrouwelijk figuur. Ze had een vieze witte jurk aan, die erg vuil eruit zag. Haar haar zag er heel erg kroes, ongekamd, onverzorgd, groot uit.
Met haar bleek gezicht en haar handen uitgestrekt naar mij liep ze mijn richting op. Ik begon toen paniekerig te worden.
Ik rende het bos in .... niet te diep, maar gewoon aan de rand van het bos om uit haar zicht te blijven en probeerde via het bos de voorkant van het huis te bereiken. Ze volgde me nog steeds met langzame stappen alsof ze dwars door het bos heen kon kijken, dit maakte mij alleen nog maar banger. Ik prevelde enkele gebeden en vroeg de natuur en mijn bescherm engelen om hulp om mij uit deze benarde situatie te helpen.
Op een gegeven moment probeerde ze achter me aan te komen, maar haar grote bos onverzorgde haren bleven vast zitten aan de takken! Het bos was dichtbegroeid en zelf ik kreeg allerlei taken in mijn gezicht tijdens het rennen. Dus beetje logisch dat zij bleef haken met haar haren. Ik hoorde haar allerlei vreemde enge geluiden maken alsof een dier vast zat.
Ik stopte een heel eind verder om te kijken als ze nog achter me aanzat, maar zag dat ze nog aan het gillen was en dat ze niet verder gekomen was. Ze zat dus nog vast .. het was veel te donker dus veel kon ik niet uitmaken. Haar witte jurk, gaf haar weg … door het maanlicht was ze niet te missen in het donkere bos. Ik zag haar wild met haar klauwen (daarop leek het) om zich heen slaan om los te komen. Maar dit gelukte haar niet, wat ik erg vreemd vond want ik was precies daar langs gerend maar ik bleef niet vast zitten.
Ik bleef niet wachten om te zien als ze los kwam of niet, rende vliegensvlug het bos uit. De anderen die nog druk bezig waren lol te hebben, zagen me gehaast aankomen. Ze vroegen me wat ik daar deed en vol zenuwen met trillende stem, zei ik “ik ben even gaan oogsten”. Natuurlijk zei ik dat op een grappende manier om geen angst te zaaien. Ze wisten dat ze soms niet teveel moesten vragen voor hun eigen bestwil, aangezien ze afwisten van mijn gave en ik niet altijd alles vertel, maar wel het beste met ze voorheb.
Ze begonnen allemaal keihard te lachen, want ze wisten dat het ‘iets’ anders was.
Ik ging de woning binnen en heb nog even enkele rituelen gedaan en heb uitgebreid gebeden voor de bescherming van een ieder in de woning. Niemand anders mocht last hebben van dit ‘ding’ dat zich zomaar aan kwam melden. Wat de bedoeling was om daar neer te strijken is me onduidelijk omdat ik me niet erin ben gaan verdiepen. Ik voelde wel meteen dat dit geen zuivere koffie was, dus me enige doel op dat moment was om ons te beschermen ertegen.
De volgende dag heb ik ze alles verteld. Niet alleen ik, maar mijn wijlenvader die daar ook aanwezig was, bleek haar ook gezien te hebben die avond.
Gelukkig is er tijdens ons verblijf daar niks bijzonders gebeurd dat me zorgen baarde, we hebben een fijne tijd doorgebracht met de familie.
———
Heeft u hulp nodig?
Bel Anna:
☎️ +597 8500385
———
⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton
Reactie plaatsen
Reacties