🟩 Ingezonden door: ANNA
⚜️HET IS MIJN KLEINDOCHTER⚜️
————————
Dag OST leden, een paar maanden geleden was ik uitgenodigd voor een familiefeestje.
Ik ging er zoals gewoonlijk met mijn man daarheen. Mijn kids hebben nooit zin met ons mee te komen dus gaan we lekker alleen. We wisten vooraf dat het geen korte rit zou worden, want ze wonen best afgelegen en zeker niet dichtbij van ons. Maar de rit was geen probleem voor ons want mijn man en ik hadden onderweg voldoende om over te babbelen.
Wij waren rond half acht op plaats van bestemming. Het was al enorm druk en we moesten op de hoek parkeren, vanwege teveel auto’s en de smalle weg. Het was ongeveer 10 minuten lopen voordat we op het feest aan zouden komen. Mijn man en ik liepen de donkere straat in en spraken ondertussen, genietend van de rustige avond. We moesten voorzichtig lopen, want de straat zat vol met plassen water. Tijdens het lopen zagen we plotseling iets heel snel voorbij ons rennen. Mijn man en ik schrokken behoorlijk, omdat we wisten dat wij alleen in de straat waren.
Ondanks de zenuwen/ schrik liepen we gewoon door alsof er niets gebeurd was. Na een poos voelde ik me raar. Ik kreeg rillingen over mijn lichaam, ik had het ineens extreem koud. Ik keek om me heen maar zag niemand. We stoorden ons er niet aan en liepen gewoon verder.
Op het feestje aangekomen aten en dronken we en hadden het gezellig met de familie. We spraken over herinneringen van vroeger en lachten over de stomme dingen die we samen gedaan hebben. Ik was die hele gebeurtenis vergeten wat er op straat gebeurde in die straat. De familie van mijn geadopteerde ouders weten helemaal niet dat ik mij bezig hield op spiritueel vlak. Door de jaren heen zijn enkele van ze het wel te weten gekomen via derden.
Maar goed, Ik was op een bepaald moment alleen in de keuken op het feest bezig een beetje dawet te drinken, toen mijn oudere tante (suzette) aan kwam lopen en mij vroeg "Anna, toen je aankwam zag ik een klein meisje achter je aanlopen, wie is ze?". Ik zei meteen lachtend tegen mijn tante “ohhh ja tann, het is één van mijn kleindochters hoor, deze ken je nog niet”.
Tante Suzette nam gelukkig genoegen met dit antwoord en stelde niet nog meer vragen. Ze vroeg me als we voldoende gegeten hadden en zei dat er voldoende was indien ik nog meer wilde.
Ik zei dat ik voorlopig voldoende gegeten en gedronken had en mijn tante ging weer de keuken uit. Ik wist natuurlijk wel dat er al die tijd een mysterieus klein meisje achter me aanliep, sinds we in de donkere straat liepen. Maar ze liet zich pas aan me zien net toen wij de poort van het feest binnen liepen. Zij was degene die vluchtig langs ons rende in een flits, maar ik zag eerst niks omdat de vaart niet normaal was en daarom kreeg ik het ineens koud ….
Toen wij het erf dus opliepen met zoveel feestgangers kwam het meisje achter ons aan. Ik deed alsof er niks aan de hand was en vestigde mijn aandacht niet op haar. Aangezien ik de familie niet wilde laten weten dat ik me op dit gebied bezig hield, vanwege vooroordelen kon ik ook niet gaan communiceren met het meisje. Ik wist dat ze haar niet zouden kunnen zien, want alleen iemand met een gave zou haar kunnen waarnemen. Nou, mijn tante Suzette zag haar dus wel maar had hoogstwaarschijnlijk niet door dat het geen mens was.
Tijdens het zitten op het feest, speelde de geest (het meisje) met mij. Ze trok aan mijn haar, krulde het met haar vingers en speelde met mijn bloes. Ze speelde met mijn armbanden en met mijn schoeisel. Met grote pikzwarte ogen en haar bleek gezicht bewonderde zij de glinsterde armbanden om mijn polsen. Haar handjes voelden ijskoud aan en zolang ze me aanraakte voelde ik een koude bries. We zaten een paar uren met familie, en besloten toen te groeten en naar huis te gaan.
Vervolgens liepen we terug naar de auto. Terwijl we in die straat aan het lopen waren, wees het meisje mij waar ze bleef.
Ik had nu eindelijk wat privacy om met de geest van het meisje te communiceren. Ik vroeg haar wie ze was en waarom ze mij achtervolgde. Haar naam was Oniko, zij was inheems en was de weg kwijt zei ze. Ze liet weten vaak mee te lopen met mensen die langs liepen op de plek waar ze zich ophield ergens in een donker gedeelte van de straat. “Maar ik kom steeds nergens en ik kom niet bij mijn huis aan, ik wil dit niet meer en wil geholpen worden. Niemand kan me zien, maar jij ziet me wel, en je bent aardig tegen me. Kun je me misschien helpen?”.
Ik voelde inderdaad dat er in de omgeving een indiaansdorp geweest was, maar dat was heel lang geleden. En de geest van dit klein meisje was hier achter gebleven. Op de plek waar eens een groot dorp was, was nu helemaal overwoekerd met bos. Je zou nooit denken dat er daar eens een druk inheems dorp gestaan had. Ik kreeg flitsen door mijn hoofd van hoe het dorp er toen uitgezien moet hebben, maar ben niet verder gaan mediteren om uit te vinden waarom het dorp er nu niet meer bestond.
Het meisje wilde duidelijk rust hebben en wilde naar het licht gestuurd worden. Ik heb voor haar gebeden begeleidde haar naar het licht en ze was heel snel weg …. Zij was duidelijk al moe van nutteloos ronddwalen op aarde. Ze stribbelde niet tegen, zoals heel veel geesten vaak doen omdat ze juist bang zijn voor het licht omdat ze niet weten wat ze daarvan kunnen verwachten. Maar dit meisje was gelukkig niet moeilijk en zij was degene die me voor hulp vroeg.
Tijdens het begeleiden in de spirituele wereld zag ik haar een witte opening van licht naderen, toen keerde ze zich om en ze was weer in haar originele staat, niet meer bleek en dood … ze was weer het mooi klein inheems meisje met een stralende lach en mooi lang stijl haar. Ze keek me aan en bedankte mij. Vrolijk zwaaiend liep ze door de tunnel van het licht, ik hoorde een kinderstemmetje die lachend in de verte verdween ….. en toen ineens FLOEPS! Weg was ze, het was muisstil.
Ik weet niet waarom, maar ik was ontzettend emotioneel en stond met tranen in mijn ogen daar. Mijn man legde een arm om me heen en wij liepen verder naar de auto. “Ondanks ik haar niet kende greep dit me toch behoorlijk aan. Het maakte me zo verdrietig te weten dat ze al zo lang moederziel alleen rond zit te dwalen op zoek naar haar familie en haar ouders. Ik voelde gewoon haar droefheid en eenzaamheid toen ze me aanraakte” zei ik tegen mijn man terwijl de tranen rolden over mijn gezicht.
“Jij hebt haar nu naar het licht begeleid schat, nu zal ze vast haar mensen terug gevonden hebben. Wees trots op je zelf dat je dit voor mekaar gekregen hebt, nu heeft ze rust” zei hij.
———
Heeft u hulp nodig?
Bel Anna:
☎️ +597 8500385
———
⭐️⭐️= Het verhaal is 95% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton
Reactie plaatsen
Reacties