🟪 Ingezonden door: Naina
⚜️DE KINDEREN OP ZOLDER⚜️ DEEL 1
———————————
Beste OST lezers, dit verhaal speelt zich af in Nederland.
Mijn tante Raisa woont al jaren in Nederland. Zij ging er als jong meisje heen, en was inmiddels mama geworden van haar 2e kind toen ik als tiener uiteindelijk bij haar op vakantie ging. Voordat ik echt bij haar logeerde wist ik niet dat dit gezin te kampen had met bepaalde problemen.
Raisa zag het als normaal of dacht er misschien niet verder aan, en sprak er nooit met iemand over. Haar baby was nog maar net een paar weekjes oud, en zoals het gebruikelijk is in Nederland sliep de baby in haar eigen slaapkamer. Raisa en haar man sliepen in hun eigen slaapkamer, en ik mocht in de slaapkamer van mijn 4 jarig neefje slapen.
Ik was een aantal maanden in Nederland en logeerde het meest bij Raisa vanwege de baby. Ik was dol op haar en paste graag op haar wanneer haar ouders aan het werk waren. Ik ben van nature geen bang persoon dus vond het helemaal niet eng om alleen thuis te zijn met de baby. Raisa en haar man hadden een eigen zaak, en waren meestal pas tegen 6 of 7 uur thuis. Ik was dan alleen met beide kinderen thuis.
Overdag ging alles goed. Ik bleef meestal beneden met de kinderen. Ze deden hun dutje ook gewoon beneden terwijl ik het een en ander deed. De baby was een lief rustig kindje en ze sliep flink, ik had hierdoor veel tijd over en was veel online op MSN. MSN was toen erg in, maar mijn vrienden uit Suriname waren toen nog niet online vanwege de tijdsverschil. Zelf had ik ook erg veel last van tijdsverschil, waardoor ik nog lang wakker bleef terwijl de anderen al naar bed waren.
Ik vond het s’avonds wel eng om alleen beneden te blijven, en in bed liggen woelen was niks voor mij, dus vroeg ik mijn tante of ik met de laptop naar zolder mocht om op MSN te gaan. Zij vond het geen probleem. Dus elke avond wanneer iedereen al naar bed was ging ik naar de zolder. Er was daar een bureau met een lekkere comfortabele stoel dus ik kon lekker lang MSNnen. Ik nam vaak drinken en snacks mee naar boven.
Al aan het begin viel het mij op dat mijn nichtje elke avond keihard huilde. Wanneer mijn tante ging kijken bleek er niks aan de hand te zijn, ze had geen volle luier of geen honger. Zij werd in slaap gesust en ging weer slapen. Dit gebeurde echt elke avond en ik vond het heel vreemd. Af en toe gilde mijn neefje het ook uit in zijn slaap. Hij ging dan rechtop in bed zitten en keihard huilen. Zoiets had ik nooit eerder meegemaakt en ik begon te kijken wat de reden hiervan kon zijn.
Eerst dacht ik dat de baby teveel overdag sliep en daardoor in de avonduren wakker werd. Maar ze had ook dagen dat ze niet zoveel sliep, en toch werd zij wakker in de avonduren om weer keihard te huilen. Haar huilen was heel vreemd, alsof iemand haar pijn deed, en zij adem te kort kwam. Ik had zo een medelijden met dit kind. Overdag sprak ik vaak tegen haar, alhoewel ze mij nog niet kon antwoorden. Ik vroeg haar wat er aan de hand was, waarom zij zo hard huilde elke avond. Ik had het echt te doen met die kinderen.
Op een avond was ik weer op de zolder druk bezig te chatten met mijn vrienden thuis toen ik voetstappen hoorde die de trap opkwamen. Ik stopte even met chatten en verwachtte anytime mijn tante’s hoofd te zien verschijnen, maar dat gebeurde niet. Ik dacht dat ik mij iets verbeeld had en ging gewoon door. Ineens hoorde ik iemand achter mij rennen, het leken voetstappen van een kind te zijn, en ik draaide mij lachend om, en deed mijn mond al open om mijn neefje te vragen wat hij zo laat uit bed deed. Alleen zag ik hem nergens toen ik mij omgedraaid had.
Er waren een freezer en een wasautomaat die tegen de muur stonden, en een strijkplank tegen een ander muur. Verder was er niks meer op de zolder waarachter mijn neefje zich zou kunnen verschuilen. Ik keek toch nog een keer rond en draaide mij toen weer om. Ik was erg op mijn hoede nu. Ik chatte nog wel door, maar mijn aandacht was achter mij gericht of ik nog iets vreemds zou horen.
Een hele poos hoorde ik niks, maar net toen ik het geen aandacht meer gaf hoorde ik weer voetstappen rennen in de richting van de trap. Ik keek niet om, maar luisterde wel. Ik hoorde duidelijk iemand of iets de trap afgaan, en meteen na een minuut gilde mijn neefje het uit en huilde weer keihard. Ik deed de laptop uit en ging naar de slaapkamer. Mijn tante was inmiddels al daar om hem te kalmeren en toen hij weer rustig was ging zij weg en ging ik bij hem liggen.
Ik vertelde hem nog een verhaaltje voordat hij sliep. De volgende ochtend toen wij alleen thuis waren vroeg ik hem waarom hij zo hard gegild had, en waarom hij huilde. Hij zei dat een kleine jongen hem elke keer lastig valt wanneer hij slaapt, en hij wilt elke keer spelen, en wanneer mijn neefje niet wakker wilt worden dan wordt hij boos en slaat hij hem of maakt hij hem bang, vandaar dat hij huilt. Ik vroeg of hij dit nooit aan zijn mama had verteld, en hij zei van niet.
Ik besloot dit te bespreken met Raisa, maar wist niet hoe te beginnen, ik wist ook niet hoe zij of haar man ertegenover stonden, dus wilde niet gewoon met de deur in huis vallen. Raisa en haar man kwamen ook elke dag samen thuis, dus ik was nauwelijks alleen met haar. Uiteindelijk op een zaterdag besloot zij langer op te blijven om samen met mij naar een nieuwe film te kijken.
Ik maakte lekkere koffie voor ons en wij zaten voor de t.v. Haar man en de kinderen waren al naar bed. Voorzichtig begon ik over de vorige avond toen haar zoon Rich zo hard huilde. Ik vroeg of dit vaker voorkwam en zij zei van wel. Sinds zijn geboorte huilde hij bijna elke avond zonder dat hij honger of een volle luier had, en zij zag hetzelfde patroon nu ook bij haar dochter Sade. En sinds Sade er is huilt hij niet meer elke avond, maar af en toe, maar nu huilde Sade wel elke avond. Eerder sliep Rich in die kamer, maar sinds de geboorte van mijn Sade is hij verhuisd naar de andere slaapkamer.
Ik vroeg Raisa of zij dit geen vreemd geval vond. Ze zei van wel. Ik vroeg haar waarom zij er nooit iets aan gedaan heeft. Dit is dus al 4 jaren gaande, is zij van plan om dit precies zo te laten? Ze zei dat 1 keer per avond huilen niet zo erg was, trouwens wist zij ook niet wat te doen, ze kende niemand die haar kon helpen en haar man Max geloofde helemaal niet in het paranormale, dus ze dacht er niet aan om iets te doen. Nu begon ik te twijfelen of ik haar moest vertellen wat ik de vorige avond op zolder meegemaakt had.
Ik vroeg haar of zij zelf nooit iets vreemds meegemaakt had. Ze zei van niet. En of Max iets meegemaakt had zou hij er niks over zeggen want hij gelooft er niet in. Ik besloot om nu even niks te zeggen en proberen of ik zelf kon ontdekken wat er mis was.
🌺VOOR VERVOLG:
( LEES DEEL 2 )
⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is.
Reactie plaatsen
Reacties