🟧 Ingezonden door: S.N
⚜️EENZAAM EN ONBEGREPEN⚜️ DEEL 2
———————————
Ik liep door……. en merkte dat ik ineens een intens verdrietig gevoel kreeg die ik niet verklaren kon.
Hoe dichterbij ik van mijn huis kwam, hoe verdrietiger ik werd, maar ik bleef me zelf pushen om door te blijven lopen hoe pijnlijk dit ook aanvoelde voor me. Ik liep op een gegeven moment voorbij een meneer, die naar mijn inzien een saramaccaans uiterlijk had, dus groette ik hem netjes in de saramaccaanse taal. Hij groette terug maar keek me vreemd aan. Hij zei “als je mij volgende keer ontmoet, spreek nederlands tegen me. Zo hoort het, je bent schoolgaande en je dient netjes te spreken zoals het je aangeleerd is”.
Ik gaf aan dat ik dat begreep & dit ook zou doen, had geen zin in discussie met die onbekende man te gaan, want ik had teveel pijn. Gewoon gelul van mij ook om die man te gaan groeten, want ik voelde me in feite veel te rot om nog vrolijke mientje te gaan spelen. Ik vervolgde zo goed en kwaad als het ging mijn weg naar huis.
Het voelde als een grote zegen aan toen ik eindelijk mijn huis wist te bereiken. Met de eerste stap over de drempel van de woning, leek de pijn alleen maar erger te worden en ik viel kermend op de grond.
Ik barstte gewoon in huilen uit, want ik kon dit echt gewoon niet aan. Kreunend en huilend hield ik mijn buik vast, helemaal radeloos en niet wetend wat te doen met deze pijnen. Ik weet niet hoe lang ik daar gelegen heb, toen mijn moeder uit de badkamer kwam & mij daar zag liggen. Ze snelde naar me toe en knielde naast me neer. “Wat is er toch met je aan de hand?”vroeg ze me geschrokken.
Ik had zoveel pijn dat ik niet eens een goede uitleg kon geven. Enige wat ik met moeite uit kon brengen was “pijn … ik heb zoveel pijn, mijn hart kan dit niet meer aan”. Ze keek me niet begrijpend aan “wat bedoel je nou? Zeg me wat er is?”. Ik begreep zelf ook niet waarom ik zo een onduidelijke wazige uitleg gegeven had, maar op 1 of ander manier lukte het mij niet een betere uitleg te geven. Ondertussen bleef ik maar huilen en kermen en kon mijn moeder niet uitleggen wat er met mij aan de hand was. Ik lag daar maar met mijn uniform op de vloer terwijl mijn moeder allerlei scenario’s aan me voorlegde om zodoende te achterhalen wat met me gebeurd kon zijn. Maar het lukte haar niet te begrijpen waarom ik zo huilde.
Ik herinner mij dat ik het wel probeerde het aan haar uit te leggen, maar de woorden kwamen gewoon niet over mijn lippen. Het was alsof iets me tegen hield om dit aan haar te vertellen. Ik bleef steeds huilen, kreunen en gillen …. en op een gegeven moment raakte ik in trans. Ik was gewoon me zelf niet meer, mijn lijf werd overgenomen door iets anders.
Ik vernam later van mijn moeder:
Terwijl ik in trans was, begon de entiteit in mij ineens te praten & die zei dat men mijn vader wilde vermoorden. Als het niet zou lukken hem te vermoorden, dan zou men ervoor zorgen dat ze 1 van zijn kinderen zouden vermoorden”. Mijn moeder begreep niet wie mijn vader zoiets aan zou willen doen, want hij was niet iemand die problemen veroorzaakte. Bovendien was ze helemaal overstuur dat ik nu ineens in trans was en vreemde dingen begon te praten. Ze nam knoflook en sneed dat ik stukjes en smeerde me daarmee in. Ik gilde het uit van de pijn, ging wilde tekeer alsof ik gek aan het worden was, het wilde bijna erop lijken alsof mijn moeder me in brand gestoken had met benzine.
De manier hoe ik deed baarde mijn mams alleen meer zorgen, dus ze belde een oom van haar ( Oom Imro ) die niet ver van ons woonde om haar te helpen met dit geval van mij. Hij wist veel van het culturele en het leek haar logisch hem te contacten. Oom Imro rende gehaast naar onze woning toe, hij liet er geen gras over groeien. Hij had een fles bij zich met een onbekende inhoud. Hij gooide de onbekende vloeistof uit de fles op mij en ik begon alleen maar luider te schreeuwen en ik herhaalde nog veel krachtiger de woorden “ZE GAAN HEM OF 1 VAN ZIJN KINDEREN VERMOORDEN”.
Zoals ik zei, hoorde ik dit gebeuren allemaal achteraf want ik kan me er niks van herinneren.
Toen ik later weer uit de trans kwam & me zelf werd, zag ik dat ik buiten op het achtererf lag en mijn moeder had de kleren van mijn lichaam weggehaald. Ze baadde me buiten met blauwsel water, ik zag me zelf liggen op een steen en me moeder was me nog verder aan het baden. Later vernam ik van haar dat er heel wat drama gebeurd was, terwijl ik nog in trans was. Terwijl mijn moeder me aan het baden was, had ze niet eens door dat ik niet meer ademde. Ik was volledig gestopt met ademen, alsof ik in feite al dood was.
Toen ze tijdens die wasie ( cultureel bad ) tegen me sprak, maar compleet geen beweging of reactie zag, viel het haar op dat ik compleet stil was, geen geluid, niet bewoog, en ook niet ademende meer. Ze schreeuwde zo luid van angst, paniek en verdriet, waardoor mijn zussen gehaast aan kwamen rennen. Want het geschreeuw ging door merg en been en iedereen op het terrein moet het wel gehoord hebben. Mijn zussen en mijn moeder begonnen te huilen want ze dachten dat ze me al kwijt waren. Ze lieten me loodrecht liggen op het steen en zagen toen dat ik weer een beetje ademde.
Mijn moeder tilde me, zo goed & kwaad als het ging, op en bracht me naar binnen. Ze trokken kleren voor me aan en we vertrokken uit huis om naar iemand te zoeken die me verder kon helpen. Mijn vader was niet in de stad dus het was zeer moeilijk voor mijn moeder om zo snel iemand te vinden. Als mijn vader in de stad geweest was, had hij vast wel voldoende oplossingen want hij kende mensen genoeg.
Uiteindelijk begreep ik dat we geholpen zouden worden door een dame ( Norah), zij was een familielid van de inmiddels overleden Theo. Mevrouw Norah is uiteraard ook familie van onze buren.
Terwijl we in de file vast zaten, onderweg naar Norah, voelde ik me weer vreemd alsof het niet goed met mij ging. Ik vroeg mijn moeder tegen me te praten, zodat ik bij bewustzijn zou blijven. “Okay, is goed ik zal tegen je blijven praten” zei ze. Op den duur begon het erop te lijken alsof ik weer in trans geraakte, ik ging erin en kwam eruit ….. ik raakte helemaal in de war ervan, wist niet wat mij overkwam. Mijn zus begon voor me te bidden en dit bleef ze een hele poos doen. Ik fluisterde zwakjes tegen mijn moeder “breng me gewoon naar de dokter”. Ondanks wij allemaal wisten dat dit geen ziekte was die de dokter kon genezen, reed mijn moeder rechtstreeks naar de dokter.
Wij zijn niet meer bij vrouw Norah geweest & Ik hoef jullie dus niet te zeggen dat de dokter nergens iets mis kon vinden aan mij.
Volgens zijn onderzoeken was ik kerngezond, alhoewel ik er alles behalve gezond uitzag & mij ook niet zo voelde. Enige dat vreemd was, is dat mijn hartslag steeds verschillende waarden aangaf, raar was het zeer zeker maar niet abnormaal. Voor de zekerheid deed de dokter nog enkele onderzoeken en we waren letterlijk urenlang in het ziekenhuis, maar er kon niks gevonden worden. Ik was dus gezond volgens de onderzoeken, maar de praktijk wees weer heel iets anders. Zonder oplossing mochten wij huiswaarts keren.
Maar mijn moeder wilde niet dat ik het terrein op ging waar we wonen, omdat ze het idee had dat er misschien wat verkeerd was op de plek waar we woonden. Toen Theo Overleden was, is er daar op het terrein de dede oso gehouden & ook de nodige rituelen zijn daarvoor gedaan. Dit had blijkbaar een negatief effect op mij, dacht mijn moeder. Zeker wist ze het niet, maar ze nam het zekere voor het onzekere.
Er werd besloten dat we met zijn allen bij Oom Imro thuis zouden overnachten.
Tijdens ons verblijf bij Oom Imro kwam er een andere oom ( David ) die broeder is in een kerk, voor me bidden samen met zijn schoonzoon. Ik mag niet liegen, ze hebben echt hun uiterste best voor me gedaan. Ze zeiden dat het de duivel was die mijn leven probeerde te vernietigen, aangezien hij weet wat Gods plan voor mij is. Ik vond het uiterst vreemd, waarom zou hij speciaal mij uitkiezen om mijn leven te vernietigen? Zo speciaal was ik toch ook weer niet om speciaal de mijne te willen ruïneren?! De uitleg gaf mij in ieder geval geen bevredigend antwoord.
Ik ging in bad en ging toen slapen, niet wetende wat ik moest denken over dit gedoe wat me overkomen was. Ik heb in totaal 2 of 3 weken lang de school niet bezocht en mijn klasgenoten vonden het vreemd, omdat ze niet wisten wat er gaande was. Mijn vrienden spraken telefonisch wel altijd tegen me dus halfjes vertelde ik ze wat er met me aan het gebeuren was, dat ik steeds in trans ging & geen idee had hoe dit kwam. Ze lieten me weten, dat ik niet op moest geven en moest blijven vechten voor bevrijding.
Ik moet eerlijk bekennen; een definitief uitsluitsel is er die periode niet gevonden waarom ik ineens last kreeg, dat mijn leven achteruit begon te gaan & ik steeds in trans ging.
🌺VOOR VERVOLG:
( LEES DEEL 3 )
————————
⚠️ Mensen in dit verhaal :
Wilfred = Onze buurman
Theo = Een familielid van Wilfred ( de overleden man )
Sabrina = Mijn zus, die een relatie heeft met Theo’s zoon
Mireille = Een andere zus van mij
Rinette = Een dochter van Theo
Rowel = Zoon van Theo ( broer van Rinette)
Derrick = Andere zoon van Theo
Jane = overleden kleindochter van Theo
Josta = Een familielid van Theo
Rebecca = Een familielid van Theo
Tessa = Mijn klasgenoot die me rotie gaf
Oom imro = Oom van mijn moeder
Vrouw Norah = Familielid van Theo
David = Een oom van mij
Wilgo = Mijn vader zijn slechte broer
————————
⭐️⭐️= Het verhaal is 75% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton
Reactie plaatsen
Reacties