STORY 143 : IETS HIELD HAAR GEVANGEN

🟩 Ingezonden door: NAINA

                   ⚜️IETS HIELD HAAR GEVANGEN⚜️

———————

Beste OST lezers, voordat ik mijn verhaal vertel wil ik u eerst vertellen over een andere gave die ik bezit. In mijn vorige verhaal had ik verteld hoe ik met overledenen communiceerde. Dit verhaal gaat over uittreding uit ’t lichaam. Maar voordat ik begin heb ik een stuk uit Wikipedia gehaald over uittreding. Ik hoop dat u ook van dit verhaal geniet, want er zijn er meer over uittreding. Veel leesplezier.

UITTREDING:

De term uittreding, ook wel astrale projectie genoemd, wordt gebruikt als term voor een paranormaal verschijnsel waarbij het zogenaamde astraallichaam of ook wel ziel genoemd, uit het lichaam zou treden. De ziel zou het lichaam verlaten en bewust door verschillende aardse en astrale dimensies 'reizen'.

Verwante verschijnselen:

Uittredingen zijn in zekere zin verwant aan lucide dromen, aangezien beide fenomenen gepaard gaan met een sterk bewustzijnsgevoel. Uittredingen behoren echter tot het domein van de niet altijd serieus genomen parapsychologie, terwijl de lucide droom een door de wetenschap aanvaard fenomeen is.

Een bijna-doodervaring (BDE) zou als een uittreding met een tijdelijk karakter begrepen kunnen worden terwijl de dood als een uittreding met permanent karakter verondersteld kan worden.

Omdat ik dit heel vaak heb en de gevaren ervan ken, ben ik wel voorzichtig. Ik kan op elk gewenste plek zijn, soms kies ik er zelf voor om ergens naar toe te gaan, maar in de meeste gevallen laat ik mij leiden.  Enkele jaren terug, toen ik zou trouwen hadden wij groot feest gepland. Er zouden 2 dagenlang gefeest worden. Mijn beste vriendin zegt altijd jullie kunnen niet iets vieren zonder een feest te geven. Ik lach altijd omdat het waar is.

Geluk voor mij, mijn schoonfamilie houdt ook van feesten, dus er is haast wel altijd om ergens naar toe te gaan. Ok, terug naar mijn verhaal. 1 dag voor mijn huwelijk zaten mijn ma, mijn nichten, vriendinnen en ik gezellig bij elkaar. Ik woonde al samen met mijn man dus er waren alleen dames bij mij thuis aanwezig. Mijn man was voor de vorm naar zijn ouders gegaan omdat zij daar ook feest hadden.

Wij maakten ons klaar om naar ons eigen feest te gaan, het werd niet thuis, maar ergens anders gehouden. Mijn telefoon rinkelde ineens en ik dacht dat het mijn pa was om te vragen waar wij bleven. Het zou meer een lady’s night worden met enkele heren waaronder mijn pa en broer. Ik was op dat moment bezig en vroeg mijn ma om de telefoon op te nemen aangezien ik zag dat mijn vader belde. Ik hoorde mijn moeder geschrokken zeggen: “wat?? Hoe? Wanneer? Oh shit!!’’ u begrijpt dat bij zulke uitspraken je meteen schrikt en ik sprong op en gilde: ‘’ ma, wat is er aan de hand?’’.

Mijn ma wenkte mij dat ik even moest wachten en ze sprak nog even met mijn pa voordat zij afbelde. Die enkele momenten leken wel een eeuwigheid. Mijn hart klopte in mijn keel, ik verwachtte slecht nieuws te horen naar aanleiding van de reacties en de tranen van mijn moeder. Uiteindelijk toen zij afbelde gilde ik: ‘’wat is er aan de hand?’’ Ze zei er is slecht nieuws. Tante Kamla is overleden. Ik schrok zo erg. Ik gilde wat!?!?! Ze zei: ‘’ ja het is niet lang terug gebeurd’’. Tante Kamla was een ‘gemaakte/aangenomen’ zus van mijn vader.

Ze waren geen bloedverwanten maar die vrouw hield van ons alsof wij haar bloedeigen familie waren. Niet alleen zij, maar iedereen uit ’t gezin hield van ons. Wij hadden een hele goede band met elkaar. Wij waren ook vaak bij hun over de vloer. Na dat geval met onze tante ( zie mijn vorig verhaal: de overheerlijke doksa ) had zij ons heel goed opgevangen and she made up for everything. Wat waren wij teleurgesteld door dit nieuws. Mijn ma zei verder ook dat mijn pa vanavond niet meer naar het feest zou komen, want hij ging naar het huis van tante Kamla om te kijken waarmee hij kon helpen.

Hij zou morgen wel komen. Ik vond het natuurlijk niet erg. Ze was even belangrijk voor ons als wij voor haar waren. Alhoewel het mij erg pijn deed dat deze lieve vrouw niet meer in ons midden was, zo een dag voor mijn huwelijk is zij heengegaan, probeerde ik om mijn grote dag niet te laten verpesten. We waren wel wat stiller dan normaal, maar bijna niemand merkte iets op. Ik vond het ook erg dat mijn pa mijn feest miste, maar ik troostte mij dat hij er de volgende dag wel bij zou zijn. De volgende dag was immers de grote dag. Alles verliep goed, en eenmaal ’t moment daar was, was ik even alle leed vergeten en genoot met volle teugen van alles.

En week na mijn huwelijk dacht ik eindelijk weer aan mijn tante. Ze was inmiddels al gecremeerd en ik kon door alle drukte niet aanwezig zijn. Ik besloot om nu wel op bezoek te gaan om mijn medeleven te betuigen en troost te bieden aan de overige gezinsleden van mijn tante, maar gelooft u het of niet, elke keer kwam er wat ertussen. Elke keer dat mijn man en ik planden om te gaan kwam er iets ertussen of gebeurde er wat waardoor we het uitstelden. Op den duur zei ik tegen mijn man, weet je wat, we plannen niet meer, maar we gaan gewoon.

Wanneer we een keer op straat zijn dan rij je gewoon naar daartoe. Dezelfde avond ... Ik denk dat ik zelf poolshoogte was gaan nemen bij haar thuis want ik vond het niet normaal dat het mij niet lukte om daar in levenden lijve te gaan. Dus ging ik maar op onderzoek in mijn slaap/ droom. Bij mijn tante aangekomen stond ik in de inrit en ik keek naar het huis. Het was helemaal donker, wat mij normaal leek omdat het avond was. Nu keek ik naast het huis en daar kon ik wel alles zien in het licht van de maan. Ik vond het raar dat ik voorin niets zag, alleen zwart. Ik liep dichterbij en kreeg ineens een rilling over mijn lichaam.

Ik zag nog steeds niets maar voelde de aanwezigheid van iets “groots” en “zwaars”. Ik kreeg een heel slecht en bang gevoel en ik liep weer achteruit. Ik zei nog steeds niks en keek alleen maar. Ineens leek de zwarte massa uit elkaar te schuiven en ik zag tante Kamla middenin staan. Ik gilde het uit. Ze zag er erg verdrietig en hulpeloos uit. Ze stond daar maar naar de grond te staren en het leek alsof zij zich niet kon bewegen. Ze leek zo ongelukkig en het leek alsof ze zelfs niet de kracht bezat om op te kijken. Alhoewel ik haar wilde helpen was ik nog steeds bang voor al het zwart om haar heen.

Ik wilde huilen, maar deed het niet. Mijn hart ging echt uit naar deze lieve vrouw. Nooit had ik ooit eens gehoord dat zij iemand kwaad gedaan had. Ze sprak zelfs nooit kwaad over anderen. Wat gebeurde er nu met haar. Door “wie” of “wat’’ werd zij daar gehouden?!?! Terwijl deze gedachten door mijn hoofd spookten zag ik allemaal handen die tante Kamla aan haar armen vasthielden, ik denk zodat zij niet weg kon gaan. Nu durfde ik beter naar de zwarte massa te kijken en ik zag gedaanten rondom tante Kamla heen, alsof het mensen waren die haar dus vasthielden.

Ze zagen er zwart uit omdat het slechte “geesten” waren denk ik. Nu ik door had dat het allemaal geesten om haar heen waren, was ik minder bang. Ik durfde ze nu wel aan te spreken en gilde heel ruw wie ze waren en waarmee ze bezig waren. Dat eng gelach, en die enge gezichten die ik toen zag kan ik nooit in mijn leven vergeten. Ik werd er super bang van dat ik mijn handen over mijn ogen legde. Na een poos durfde ik weer te kijken, maar ik keek nu alleen naar mijn tante. Ik wilde haar niet alleen laten en zou haar helpen.

Ik zei: ‘’ tante Kamla, wat is er aan de hand? Wie zijn ze? Hoe moet ik u bevrijden van deze dingen?’’ Tante Kamla keek mij weer erg verdrietig aan. Ze zei:’’ deze zijn overleden familie leden. Ze houden mij hier vast en ik kan niet weg’’. Ik zei weer dat ik haar wilde helpen en ze zei weer dat het mij niet zou lukken. Ze zijn te lang hier en ze zijn te sterk.

Ik keerde terug en sliep verder onrustig die nacht. Ik vertel zulke dromen meestal aan niemand, pas als ik niet eruit kan dan. Mijn ouders gingen vaak daar over de vloer en ik vroeg aan mijn ma hoe het daar aanvoelde. Mijn ma die voelt deze dingen echt niet aan, en ze zei dat alles normaal was daar. Ik besloot de proef op de som te nemen en zei tegen m’n man: ‘’ rij naar tante Ada’s huis’’.

Hij keek mij vreemd aan, maar inmiddels wist hij dus dat hij mij geen vragen moest stellen. Dus deed hij wat ik gevraagd had. Deze keer kwam ik wel bij tante Ada’s huis aan. Op zich zag je niets. Maar toen ik dus langer dan een minuut keek voelde ik hetzelfde wat ik de vorige avond gevoeld had. Dezelfde vrees, zag weer de enge gezichten en hoorde weer die enge lach. Ik deed nu in het echt mijn handen voor mijn gezicht en zei tegen hem rijd gauw weer weg van hier. Ik was weer zo bang geworden en voelde me ook zo verdrietig. Ik wist dat wat ik de vorige avond gezien had er echt was.

Ik vond het zielig voor tante Kamla, maar ik kon haar niet helpen. We zijn daarna vele keren daarlangs gereden met de bedoeling op bezoek te gaan, maar elke keer draaide ik gauw mijn gezicht om en zei tegen mijn man om verder te rijden. Mijn oom en de rest van de familie had mij wel kwalijk genomen dat ik geen ene dag bij hun thuis langs geweest was, maar ik zei niets. Ik kon hun moeilijk uitleggen in wat voor benarde situatie mijn tante zich bevond. Ik piekerde af en toe wel hoe zij geholpen kon worden, maar wanneer ik de zwarte massa zo om haar heen zag durfde ik niks meer.

Zo ging er bijna een jaar voorbij en nog steeds was ik niet daar geweest. Ik kon het huis zelfs niet aankijken. En ik werd een dag gebeld door de schoondochter van tante Kamla, ze zei ik heb gemerkt dat je niet meer thuis bij ons komt, maar ik nodig je toch uit voor de kerkdienst die gehouden wordt thuis in verband met het 1-jarig overlijden van je tante. Het raakte mij echt op de manier hoe zij tegen me sprak. Ik wilde bijna huilen en haar alles vertellen, maar ik dacht deze mensen wonen daar, en als ze weten wat er daar afspeelt, iets wat je niet met ’t blote oog kunt zien, zouden zij ook niet meer in rust daar kunnen wonen.

Ik zei tegen haar dat ik het druk heb, maar ik zou mijn best doen om te komen. Ik wist op ’t zelfde moment al dat ik niet zou gaan. En ik vond het heel erg. Mijn ouders gingen wel, en toen mijn ma thuis was belde ik haar om te vragen hoe alles afgelopen was. Mijn ma zei dat alles goed was gegaan. Er was zoveel eten, alles ten offer van de goden en overleden familieleden en het was ook heerlijk allemaal. Er was mooi weer, maar na afloop van de kerkdienst regende het ineens zo hard. Het duurde niet lang dus was niets verpest daar. Er waren heel veel mensen aanwezig en iedereen heeft gezegd dat ze lekker gegeten hebben.

Enkelen, in het bijzonder mijn oom vroegen wel waarom ik er niet ben. Ik had mijn ma vooraf de instructies gegeven dat zij moest zeggen dat ik andere verplichtingen had. Ik was wel verdrietig hoor. Ik was er niet op de crematie, en nu niet op de kerkdienst. Toen ik die avond naar bed ging waren mijn ogen nog niet eens goed dicht of ik zag tante Kamla lachend in mijn voorzaal.  Ik keek haar met grote ogen aan en gilde:’’ tante ben jij het echt??’’ Ze zei:’’ ja’’. Ze lachte alleen en ze was super blij. Ze zag er ook heel goed uit. Ik zei tante’:’’ hoe ben je hier aangekomen, what about de dingen die je daar vast gehouden hadden?’’ Ze zei:’’ mijn schat ik ben verlost van alles’’. Ze zei tijdens haar crematie was er iets misgegaan, het werk was niet goed gedaan waardoor zij door haar overleden familie daar werd vastgehouden.

Ze mocht niet weg gaan alhoewel ze wel weg wilde gaan. Ze zei dat ze bevrijd was van alle ziekte die ze had en dat ze gewoon weg wilde en ze werd vlak voor haar huis tegengehouden door die ‘’ dingen’’. Tante Kamla zei dat pas vandaag tijdens de kerkdienst alles goed was gedaan. Ze hebben al de familieleden goed herdacht, geëerd en voor hun geofferd. En daarna pas hebben ze haar losgelaten. Ze was nu eindelijk vrij en mocht gaan waar ze wilde. Ik zei:’’ tante Ada waar gaat u dan naar toe?’’ Ik dacht naar haar dochter in Nederland. Ze zei:’’ nee helemaal niet, ze ging niemand bezwaren met haar aanwezigheid, en ze eiste niets van geen enkel kind of kleinkind. Niemand hoefde iets voor haar te offeren elk jaar’’. Ze zei lachend dat ze naar het licht ging. Ik was erg blij voor haar. Ik zei:’’ tante vergeeft u mij dat ik niet aanwezig was of uw crematie?’’.

Ze zei:’’ mijn kind maak je niet druk daarmee. Het was juist ik die jou grote dag verpest had, maar ik had dat niet in de hand. En jij was alleen degene die wist in wat voor penarie ik was, en jij alleen brak je hoofd hoe je me kon helpen. Ik kon je alleen de oplossing niet vertellen, maar ik ben blij dat je oom de kerkdienst op de juiste manier gehouden had. Eindelijk ben ik verlost’’. Ik nam nu goed afscheid van haar en ze ging weg.

Het is al heel veel jaren geleden en ik heb haar aanwezigheid nooit meer gevoeld. Wat ik wel erbij moet vertellen is, dat ik na de kerkdienst wel weer bij hun thuis kon gaan. De eerste keer was ik wel huiverig omdat ik de zwarte dingen niet zag. Ik stond even op de plek waar ze waren, maar ik voelde ze niet meer. Ze zullen wel terug gegaan zijn naar van waar ze gekomen waren.

Tot de dag van vandaag heb ik niemand van daar iets hierover verteld, maar ik denk er wel over na om het aan de schoondochter te vertellen. Want wanneer mijn oom heen gaat moet alles op de juiste manier gebeuren zodat hij ook niet vast gehouden zal worden door die “enge dingen”.

🌺Bedankt voor het lezen.

⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is.