🟨 Ingezonden door: R.D
⚜️KWATTAWEG: HET SCHEELDE EEN HAARTJE⚜️
————————
Goedemorgen OST familie, ik wil een waargebeurde ervaring delen met de lezers. Deze ervaring speelde zich af in het jaar 2007.
Het was een zaterdag avond. Ik was werkzaam als webcam model en werkte vaak tot heel laat in de nacht. En de weekenden bracht ik door met chillen, feesten en naar de discotheken gaan. Maar dit was voor mij geen probleem, omdat ik als jonge dame zijnde behoorlijk avontuurlijk was.
Die betreffende dag belde mijn vriendin Lucenda en vroeg wat we die zaterdag avond zouden doen. “Meisje kom langs bij Marleen, da wo drieng wang biri & van daaruit zien we verder wat we gaan doen” zei Lucenda opgetogen. Marleen was een andere vriendin van ons, dus maakte ik me klaar en ging daarheen. Lucenda, Marleen & ik waren altijd extra ready in het weekend om flink de bloemetjes buiten te zetten. We hadden duidelijk niks anders te doen dan chillen en los gaan.
Bij Marleen thuis was het wreed gezellig, we dronken bier en gaven mekaar swiet’ tori, gingen aldoor dood van t lachen. De sfeer was er echt, ik had na lange tijd weer zo gelachen, maar op den duur was onze bier opgeraakt. Wij moesten de voorraad weer aanvullen dus vroegen ze mij als ik even naar de winkel wilde om meer te halen. “Je hebt een scooter dus rij even naar de winkel om die biertjes te halen” zei Lucenda.
“Nee mang, jij hebt een auto dus dat is makkelijker en sneller om die biertjes te halen” zei ik lachend tegen haar. “Ik heb al die keren voor die biertjes betaald Jennelee, dus nu is het jou beurt eens voor de biertjes te betalen. Ga ze maar halen” grapte ze terug. Marleen had geen eigen vervoer, dus uiteindelijk was ik degene die naar de winkel moest om de biertjes te gaan kopen.
Vrolijk lachend zei ik “okayyyy hor ‘oeng lesie zaagsels, mi sa go bai ding biri ( luie donders dat jullie zijn, ik zal die biertjes gaan kopen). Ze moesten zo hard lachen want ze waren al behoorlijk aangeschoten door de drank. Marleen en Lucenda waren al gewend vaker en wat meer te drinken, maar ik was een nieuweling op dat vlak. Ik stapte op de scooter en reed naar de winkel.
Ik reed de kwattaweg op, de weg was rustig omdat het al laat was. Ik dacht in me zelf “wat goed, dan kan ik lekker meer gas erop zetten en sneller heen en weer gaan, zonder oponthoud in het verkeer”.
Ik was nauwelijks 10 minuutjes aan het rijden toen ik ineens voelde alsof iemand ruw het stuur van mij overnam. Het vreemde was dat ik niemand kon zien, wat logisch was want ik zat op een rijdende scooter & toch voelde ik dat “iets onzichtbaar” het stuur vast hield en bewoog. Ik probeerde vaart te verminderen en de scooter aan de kant de brengen maar het ding gaf juist meer gas en de scooter reed op volle toeren verder.
Ik schrok me kapot, van de zenuwen wist ik niet hoe ik moest reageren en het zweet brak me uit. Ik deed op allerlei manieren mijn best de scooter tot stilstand te brengen en het ding gaf meer gas, steeds harder en harder vloog mijn scooter over de weg. Ik merkte, dat steeds als er een tegenligger aan kwam rijden, dat het ding mijn stuur wilde draaien richting de auto. Het wilde mij gewoon laten verongelukken of zelf de dood in jagen. Maar ik verzette me en hield het stuur zo stevig vast als ik maar kon, want ik wilde niet voor een auto gesmeten worden.
Op een gegeven moment smeet het ding mij ( door mijn stuur te draaien ) met de scooter richting een stilstaande dodge Ram pickup langs de weg. Ik kon ternauwernood ontsnappen aan een botsting met dit voertuig, want het zou vrijwel zeker rampzalig voor me afgelopen zijn. Vooral gezien de vaart waarin mijn scooter ging, had ik dood kunnen zijn of ernstig letsel kunnen oplopen. Maar ik heb de scooter gelukkig met moeite af kunnen remmen vlak voor de pickup, terwijl ik luid gilde “STOPPP!!!!!! Stop dit in godsnaam, laat me met rust!!!”.
Wel mensen, jullie gaan me niet willen geloven … maar meteen voelde ik een soort last van me afgaan, alsof een gewicht van de scooter af vloog. Het was duidelijk te voelen dat het “ding” wat mij wilde verongelukken er niet meer was.
Ik moest me zelf ff herkrijgen na dit gebeuren, want ik was behoorlijk geschrokken. Ik zei in me zelf “Ai god, dankzij u ben ik hier nog in leven. Bedankt, U bent mijn redder en beschermer”. Nadat ik bekomen was van de schrik reed ik gauw door naar de winkel om de biertjes te halen. Toen ik terug kwam bij de woning zaten de 2 meiden al op mij te wachten. Breed lachend vroegen ze me waar de biertjes waren. Lachend als een boer met kiespijn, overhandigde ik de biertjes & vertelde ze wat mij overkomen was kort ervoor.
Marleen zei geschrokken “meisje, je moest ook naar de tijd gekeken hebben toch, wie gaat nu precies middernacht op straat? Wij hebben ook niet opgelet toen we je stuurden naar de winkel, ook niet eraan gedacht dat jij geen tapoe ( culturele bescherming) hebt voor jou lichaam. Weet je hoeveel aanrijdingen er gebeuren aan de kwattaweg? Familieleden van overleden/ verongelukte mensen, zouden gebruikelijk een steen daar moeten gooien of een ritueel moeten doen om de geest daar weg te halen van de plek waar dit zich heeft voltrokken. Maar de meeste families doen dit gewoon niet, waardoor deze zielen zorgen dat ze een last zijn voor anderen in het verkeer. Met het noodlottige gevolg dat anderen ook aanrijdingen maken met vaak dodelijke afloop. Vaak denkt men dat het gewoon een ongeluk is, maar niemand kent de juiste oorzaak. Stel je eens voor dat jij dit niet overleefd zou hebben, hadden we ook aangenomen dat het een ongeluk geweest moet zijn omdat er vaker mensen sterven aan de kwattaweg middels aanrijdingen”.
“A san dies psa omdat joe skieng opo, rijd in het vervolg niet meer zo laat op straat tot jij je lichaam voorzien hebt van een tapoe” vervolgde ze. Ik ben niet iemand die me bezig houd met culturele dingen & heb ook niet zo een opvoeding gehad. Van huis uit ben ik christelijk opgevoed en dit zei ik ook tegen de meiden. Ze keken me aan alsof ze me niet konden begrijpen, want in hun ogen was ik koppig bezig. “… of je nu gelooft of niet, moet je zelf weten, maar je hebt daarnet zelf meegemaakt dat dit soort dingen er wel degelijk bestaan, het is geen verhaaltje dus wees voorzichtig” zei Marleen.
“Wacht niet tot je iets overkomt, dan zal je pas gaan rennen om je lijf te beschermen…. dit is niet iets om grappen over te maken. Volgende keer als je bij me komt slapen en je komt laat bij mijn huis aan, loop altijd met je rug eerst naar binnen. Hoe ik zo een bange schijterd ben, neem ik geen kans …. Niks moet mee met je lopen in mijn huis, dus altijd omgekeerd lopen naar binnen” zei Lucenda. Ik knikte dat ik het begrepen had & langzamerhand vergaten wij dit voorval. Om de sfeer weer wat te verlichten gingen we door met drinken en babbelen.
Voordat je denkt waren we dit gebeuren vergeten na een paar glaasjes bier. Toen we genoeg hadden reden we naar huis, want we woonden niet al te ver van mekaar. Die nacht is er niks meer gebeurd & we zijn veilig thuis aangekomen.
Maar mensen, ondanks ik werd gewaarschuwd door Marleen & Lucenda, is deze zelfde ervaring me nog enkele keren overkomen, dat “iets onzichtbaar” gewoon aan mijn stuur draaide met enorme kracht en ook zelf vol gas gaf. Dit gebeurde altijd in de nachtelijke uurtjes, omdat ik een echte straatie meid was. Ik hield echt van uitgaan & bleef op de meest onchristelijke uren over straat op mijn brom. Dit waren echt geen fijne ervaringen als het onzichtbare ding mij probeerde te verongelukken.
Maar gelukkig waren mijn bescherm engelen naast mij, die mij van de dood hebben gered & daarom leef ik nu nog om dit na te vertellen.
⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties