🟩 Ingezonden door: NAINA
⚜️ZIJ LEEFDE IN EEN HEL⚜️ DEEL 2
——————————
Lieve OST lezers, hier ben ik weer. Zoals ik in mijn vorige verhaal ( Zij leefde in een hel ) had aangegeven, had ik nog een vervolgverhaal over Madhoe.
Deze ervaring is 1 van mijn reëelste ervaringen waarbij ik met overledenen communiceerde. In de meeste gevallen gebeurde het onbewust of in mijn slaap, maar bij deze zat ik letterlijk aan tafel te praten met mijn wijlen collega Madhoe. Zoals ik aangegeven had in mijn vorige verhaal was ik zwanger waardoor ik geen afscheid kon gaan nemen van Madhoe.
Een paar dagen na de crematie werd ik mij gewaar van een verschijning in de ruimte waar wij altijd bij elkaar kwamen. Alhoewel de plek stikte van de entiteiten realiseerde ik mij dat dit een nieuwe was door 2 dingen: het was zich niet bewust van het feit dat ik het kon zien en als tweede was deze heel erg ‘’bright’’.’’ Het’’ had zo een witte glans om zich heen. De andere entiteiten die ik al reeds van de plek kende waren allemaal donker en ze toonden zich nooit zo openlijk.
Dit ook omdat ze dateerden uit de slaventijd, dus zij hadden veel meer “ervaring” met mensen, dan deze nieuwe entiteit.’’ Het’’ stond onwennig rond te kijken alsof het niet precies wist wat te doen of waarnaartoe te gaan. Ik maakte met opzet geen contact, omdat ik teveel met mezelf bezig was en dit niet erbij wilde hebben. Naast duizeligheid en misselijkheid had ik geen zin om problemen op te lossen van dwalende geesten. Dus ik negeerde het. Ik had wel een vermoeden wie het geweest kon zijn, maar wilde het even niet.
Ik liep weg uit de ruimte en ging naar mijn eigen werkplek. Ik zou binnenkort weg gaan met zwangerschapsverlof en ik had al een plaatsvervanger. Hem had ik al heel goed ingewerkt, dus ik kon het lekker rustig aandoen. Na een tijdje was ik de hitte weer zat, dus ik zocht mijn favoriete plekje op om even bij te komen. Ik trok mezelf vaak terug in een ruimte waar de airco lekker hoog stond en waar er niet veel mensen kwamen, vooral niet met eten. Ik had net mijn beide benen net op een stoel gezet of ik werd mij gewaar dat er iemand naast me zat.
Nu kon ik het niet meer negeren omdat ‘ze’ letterlijk naar mij zat te staren. ( Ik dacht wel even snel dat ze het erg snel heeft uitgevonden dat ze met mij kon komen praten). Dus ik keek haar aan.
Ik weet niet of jullie het al opgemerkt hebben of niet, maar ik ga helemaal niet vriendelijk om met ‘geesten’, al vertonen ze zich als iemand die ik ken. Ik vertrouw het zaakje toch nooit voor de volle 100%. Nu keek ik dus erg onvriendelijk naar mijn wijlen collega Madhoe. Ze wist eerst niet wat ze moest zeggen. Ze zat gewoon om zich heen te kijken en het leek erop alsof ze af en toe hard zuchtte.
Ik was helemaal niet bang voor haar en zat er gewoon rustig bij. Wel had ik mijn armen beschermend over mijn buik gelegd. Ik bleef haar gewoon aankijken en afwachten wat ze zou doen, maar ik wist dat ze juist iets wilde zeggen. Uiteindelijk zei ze: “Naina, ik weet niet wat ik moet doen”. Ik vroeg haar wat zij hiermee bedoelde. Toen zei ze: “ik weet mij geen raad. Ik weet niet wat ik moet doen en waar ik naar toe moet. Ik weet dat ik dood ben, maar wat nu? Ik ben gewoon thuis blijven hangen, heb alles gezien en gehoord wat er tijdens en na de crematie is gebeurd. Ik bleef gewoon naar een ieder kijken, niemand die mij zag. Ik probeerde mijn kinderen te troosten, maar zij voelden niets. Ik wilde ook mijn man kalmeren, maar niemand voelt iets aan. Vanmorgen toen mijn man mijn kinderen na zoveel dagen naar school bracht kwam ik mee met hun. Onderweg naar school vertelde hij hun dat hij even hierlangs zou komen en ik besloot mee te komen. Hij is tot de poort geweest, maar is daarna terug gekeerd. Ik weet niet waarom, maar ik besloot toch even naar hiertoe te komen”.
Uiteindelijk kwam de vraag: “kan je me helpen? Want tot nu toe ben je de enige die mij gezien heeft en met wie ik heb kunnen praten”. Ik zei: “Madhoe je beseft wel dat je al overleden bent he?” Ze knikte van ja. Ik zei: “Eigenlijk zou je naar het licht toe moeten, maar ik weet ook niet waarom je nog dwaalt”. Ze zei: “Ik zie geen enkele licht, en ik wil ook nergens naar toe. Ik wil gewoon hier blijven en voor mijn kinderen zorgen”. Ik zei: “Madhoe, besef je wel wat dat betekent? Je gaat dan niet kunnen gaan rusten, je gaat voor altijd hier blijven hangen”.
Ze zei: “ja ik weet dat. Maar hoe kan ik gaan rusten en mijn kinderen hier achterlaten voor deze gemene mensen? Ik zei: “ja daar heb je wel gelijk in. Ik zou dat misschien ook niet kunnen”. Toen vroeg ze mij of ik op de hoogte was van hoe zij overleden was. Ik zei van wel. Toen zei ze: “Je weet wat voor mens Kawita is, moet ik mijn kinderen nu aan haar overlaten? Ze gaat hun ook doden zoals ze mij heeft gedood”. Madhoe was erg boos. Ze leek heel erg vastbesloten om nergens naar toe te gaan.
Ik wilde niet dat zij aan het werk zou blijven hangen, dus enige optie voor mij was om haar terug te sturen naar huis. Ik zei: “Madhoe, ik ben het eens met je wat je over Kawita zegt, je dochter is al groot en kan zichzelf verdedigen als het nodig is, maar je zoon is nog klein en onschuldig. Hij heeft je wel nodig, vooral de momenten wanneer je man in de winkel is, en hij alleen in het huis is. Je kan terug naar huis toe gaan en blijven waken over je kinderen totdat je er zeker van bent dat ze je niet meer nodig hebben, dan kan je misschien altijd nog naar het licht. Ze zei dat ze niet dacht dat ze ooit haar kinderen alleen zou kunnen laten.
Ze heeft niks en dan ook niks van hun kunnen meemaken. Ze gaat voor altijd bij hun blijven en ze beschermen. Zo kan ze ook alle dingen in hun leven meemaken. Ik zei: “ok, als dat jouw beslissing is dan is het goed, maar ik moet nu verder gaan met m’n werk en ik denk niet dat ik je ook eens terug zal zien”, en ik liep weg uit de ruimte.
Ik ging voor die dag niet meer terug naar daar. De volgende dag twijfelde ik erg, maar ik wilde weer op mijn favoriete plek gaan zitten dus ik ging toch maar. Ik deed de deur open en gluurde naar binnen. Ik zag niks en voelde ook niks meer aan. Ik was blij dat ze weg was. Ik hoopte dat ze de weg naar haar huis had kunnen vinden.
Madhoe was niet meer geweest, nog aan het werk nog in mijn dromen totdat haar dochter jarig zou worden. Ik zag een hele paniekerige Madhoe in mijn droom. Ze zei dat haar dochter binnenkort jarig werd en niemand in huis had iets gepland. Ik zei tegen haar dat ik daar weinig aan kon doen. Ik wist niet eens waar ze woonde, hoe zou ik kunnen helpen. Toen vroeg ze mij of ik onze andere collega, met wie zij ook een goede band had hiervan op de hoogte kon stellen. Ik zei ok, om van haar af te zijn.
Ik was niet zo blij met ’t idee om nog iemand op de hoogte te stellen van mijn gave, maar uiteindelijk zag ik toch in dat het anders een hele zielige dag voor Madhoe’s dochter zou worden. Ze had haar moeder niet meer, en haar vader of geen enkel ander familielid die iets leuk voor haar zou doen.
Ik besloot toch de collega hierover te spreken. Ze keek mij eerst met grote ogen aan, maar ik vroeg haar niet te lang stil te blijven staan bij mij, maar te bedenken wat we voor het meisje konden doen. Ik wilde graag meehelpen. Ze zei dat dat niet hoefde, aangezien ik al zelf zoveel moeite had met lopen enz. Ze zou iets bedenken.
Ze ging die middag naar Madhoe’s man toe en zei tegen hem dat ze iets wilde organiseren voor hun dochtertje in verband met haar jaardag. Die man leek uit een droom te ontwaken. Hij begon te huilen, hij zei hij was zoveel met zichzelf bezig dat hij niet eens door haar dat dat meisje jarig zou worden. Hij wist niet wat hij moest doen. Mijn collega zei maak je niet druk, ik maak nasi klaar en koop een taart en trakteer haar klas. Dan heeft ze tenminste een leuke dag op school. Hij werd zo blij hiermee dat hij haar geld gaf om de kosten mee te dekken. Het werd uiteindelijk toch een leuke dag voor dat kind.
Weer ging een tijdje voorbij en Madhoe kwam in mijn droom. Ze begon met: “Ik vind het lastig om je steeds lastig te vallen, maar mijn zoon wordt jarig”. Ik zei:” Madhoe, maak je niet druk. We maken het in orde”. Deze keer vonden mijn collega’s wel dat niemand naar Madhoe’s man hoefde te gaan, want hij kan het niet elke keer maken om zijn kinderen hun verjaardag te vergeten. Dus mijn collega vroeg hem toestemming om die jongen een dagje bij ons aan het werk te brengen omdat iedereen hem wilde zien.
Hij gaf haar toestemming, wat hij niet wist dat we voor die jongen een surprise gepland hadden. Er was taart en ballonnen en het moment dat hij binnen kwam begonnen wij voor hem te zingen. Klein als hij was, deed dit hem erg veel en hij begon te huilen. Wij tilden hem op en knuffelden hem allemaal, we sneden samen taart en hebben gegeten en gedronken. Maar de drukte werd mij even te veel en ik trok me terug. Ik ging even zitten en wie denkt u dat ik daar in de deuropening zag staan? Ja het was Madhoe. Ze stond heel emotioneel toe te kijken naar alle liefde die er aan haar kind gegeven werd.
Dit was de laatste keer dat ik haar gezien had. Kort na haar zoontjes jaardag ging ik weg van daar. Nu ben ik al enkele jaren weg en ik ben nog nooit teruggegaan naar die plek, niet omdat ik met ruzie weg ging ofzo. Daar was de plek waar ik heel veel dingen meegemaakt had. En ik wil niet terug omdat ik geen herinneringen meer wil ophalen die mij verdrietig zouden kunnen maken. Met mijn ex-collega’s heb ik tot nu toe wel heel goede contact.
🌺Dit was het verhaal van Madhoe, ik hoop dat zij alsnog haar rust heeft kunnen vinden. Bedankt voor het willen lezen, en vooral voor uw medeleven naar haar toe. Als zij nog ergens is en dit meeleest dan weet ik zeker dat het haar erg goed zal doen.
~In Memory of Madhoe~
⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is
Reactie plaatsen
Reacties