🟪 Ingezonden door: NAINA
⚜️ZIJ LEEFDE IN EEN HEL⚜️ DEEL 1
——————————
Beste OST leden, Heel veel jaren terug toen ik pas begon met werken werd ik warm ontvangen en begeleid door al m’n collega’s. Inmiddels ben ik niet meer daar werkzaam, maar ik heb heel veel daar mogen meemaken.
Ik ga deze mensen nooit vergeten omdat zij mij hebben getoond wat collegialiteit is, dit heb je niet overal. Ik heb voor allemaal een warm plekje in mijn hart, al is 1 van ze niet meer tussen ons. En over haar gaat dit verhaal. Mijn collega Madhoe was een beetje schuw in het begin. Ze sprak niet veel en leek erg terug getrokken te zijn. Wanneer we met z’n allen bij elkaar zaten deed ze wel mee met de gesprekken, maar je merkte dat ze niet veel van haar zelf of haar persoonlijke dingen prijsgaf.
Terwijl de rest gewoon over alles en nog wat spraken. Zelfs hun kamer geheimen kwamen ook aan de orde. Ik luisterde en lachte ook mee, maar ook ik voegde nooit iets persoonlijks toe aan het gesprek. Dit omdat ik zeer op mijn privacy gesteld was en ik dacht dat Madhoe ook zo zou zijn.
Zo gingen er enkele jaren voorbij. Ik behoorde inmiddels ook tot deze happy family. Alhoewel Madhoe altijd aardig tegen mij deed sprak ze nog steeds niet echt tegen mij.
Ik betrapte haar wel vaak dat ze naar mij zat te kijken. Als ik dan naar haar keek glimlachte ze en keek gauw weer weg. Ik maakte hiervan niet echt een punt. Ik dacht dat ze me gewoon niet mocht en daarom hield ze zich op afstand. Van de anderen had ik inmiddels wel gehoord wat voor een rot leven ze had. Ze woonde in bij haar schoonouders met haar man en 2 kinderen. Zo ook haar man ’s oudere broer en diens vrouw Kawita. Omdat Madhoe en haar man de jongere zoon en schoondochter waren hadden haar schoonouders besloten dat zij het huis en alles zouden ervan wat van de schoonouders was, waaronder ook een winkel.
Daarom moest Madhoe zorg dragen voor de huishouding. Ze moest ervoor zorgen dat het huis altijd schoon en netjes was, dat er altijd eten gekookt was en alle afwas gedaan was voordat ze uit huis ging. Wanneer ze na het werk thuis kwam zat de wasbak altijd vol met afwas, en het ergste was, er was nooit eten over voor haar en haar kinderen. Uitgeput van het werk, moest zij dus gauw weer staan koken zodat zij en d’r kinderen konden eten. Terwijl ze aan het eten waren was de rest van de familie al in diepe rust. Na het eten mocht zij niet gaan liggen.
De kinderen gingen wel naar bed, maar zij moest gauw weer afwassen en naar de winkel gaan. Haar man wachtte dan al ongeduldig op haar omdat hij ook wilde gaan rusten. Volgens hem had hij al hard gewerkt de hele dag. Madhoe bleef dan tot 6u in de middag in de winkel totdat zij weer werd afgelost door haar man. Nu moest zij zich gauw naar huis toe haasten, ze moest dan het avond eten klaarmaken en weer het huis op orde maken. Om 8u s’ avonds nuttigden haar schoonouders en schoonbroer en zijn vrouw het avond eten en daarna moest Madhoe weer afwassen.
Tijd voor haarzelf of haar eigen kinderen had ze nauwelijks, laat staan tijd met haar man door te brengen. Wanneer ik zo naar haar verhaal zat te luisteren wilde ik mijn collega’s bijna niet geloven. Het leek zo op een drama film of t.v. serie, maar ik wist wel dat ze niet over zoiets zouden liegen. Zo kwam er een jaar waarbij Madhoe en ik vaak samen waren, ik had het altijd met haar te doen en lokte rustig gesprekjes uit. Ze sprak wel altijd, maar was nog terughoudend. Ik vroeg haar op de man af waarom ze zo terughoudend was, en toen verdween meteen alle terughoudendheid van haar.
Ze begon aan 1 stuk door te vertellen. Ze zei weet je, alhoewel jij veel jonger dan mij bent bewonder ik je heel erg. Ik schrok hiervan en ik zei ’t ook tegen haar. Ik zei Madhoe je praat nauwelijks tegen mij, hoezo bewonder jij me dan? En waarvoor? Ze zei jij hebt 1 ding in je leven heel goed aangepakt wat ik niet gedaan had, en ik heb elke dag spijt daarvan. Ik zei Madhoe waarover heb je het? Ze zei weet je nog hoe je vertelde over het gesprek dat je met je vriend toen had, toen hij je vroeg om met hem te trouwen, en je meteen vroeg waar jullie zouden wonen?
Ik zei ja, ik weet ’t nog. En hij zei bij zijn ouders en toen had je gezegd dan hoef je niet te trouwen, want je zou echt niet daar gaan wonen? Ik zei ja, ik weet ‘t. Ze zei die dag had ik zin om je 1 dikke knuffel te geven weet je dat? Ik zei nee dat weet ik niet, toen lachte ze zo hard. Ze zei ja ik weet dat je dat niet weet omdat ik dit nooit doe. Ik blijf altijd op de achtergrond, maar ik hoor wel alles waarover jullie praten hoor. Ik zei maar waarom wilde je me toen knuffelen. Ze zei alhoewel je zo jong was heb je zo een grote beslissing genomen dat je niet wilde inwonen met je schoonouders.
Ze zei je hebt je leven, jezelf, en je relatie bespaard van heel veel ellendigheid. Ik zei waarover heb je het? Ze zei ik wenste dat ik ook zo vooruit gezien kon hebben, of zo slim als jou geweest kon zijn. Dan had ik die eis ook gesteld voor het huwelijk. Ze zei ik heb geen leven daar in huis. Je zal wel van de anderen gehoord hebben over mijn leven. Ik gaf toe dat ik inderdaad dingen heb gehoord. Ze zei als ik apart zou wonen had ik een ander leven.
Zelfs mijn man is niet echt mijn man, ik vroeg wat ze bedoelde en ze zei dat ze nooit een normaal gesprek met hem kan voeren. Hij gilt altijd op haar. En slaat haar zelfs als ze erover heeft hoe zij in huis door zijn ouders en broer en zwageres behandeld wordt. Soms luistert hij wel als hij in een goede stemming is of geld van haar nodig heeft, dan belooft hij dat hij met hun zal praten. Een paar keer is Madhoe zelfs mee gegaan om te praten met hun, maar wanneer hij voor zijn ouders en de andere 2 staat verandert hij in een klein jongetje.
Hij kan niets meer zeggen, en knikt op alles wat zij zeggen ja. Ik had echt te doen met haar. Ik zei Madhoe waarom ga je niet weg bij hem? Ze wilde haar man niet laten omdat ze wist dat dit niet zijn normale gedrag was. Hij hield veel van zijn vrouw en kinderen, soms leek het alleen erop alsof hij het bestaan van hun vergeten was. En voor zijn ouders en broer en diens vrouw kon hij echt niets zeggen. Hij kon hen niet eens aankijken. Madhoe was erg hulpeloos en verdrietig. Je merkte het niet aan haar uiterlijk.
Ze was een hele knappe vrouw, en ze lachte altijd. Ze was elke dag keurig aan het werk en deed haar werk ook correct. Ik vroeg haar waarom de broer van haar man bij hun inwoonde en of hij geen eigen huis had. Ze zei nee, ze hebben niets van zichzelf. Haar schoonvader heeft gezegd dat haar man de rechtmatige eigenaar is van alles, maar zijn broer en vrouw moeten evenals hun ook daar wonen totdat ze leven. Als het ware verzorgden Madhoe en haar man dus voor hun allemaal.
En ze woonden al gratis daar, maar wilden zelfs niet in het huishouden meehelpen. Ik zei tegen haar waarom ze dit allemaal verdraagt. Ze was veel te geschoold om zich als een bediende te laten behandelen. Ik zei weet je wat als ik op jou plaats was, zou ik alles aan die oudere broer geven en een eigen huis bouwen en weg gaan. Ze bleef me lange tijd aankijken, maar zei niets meer. Enkele weken later kwam er een erg vrolijke Madhoe naar het werk. Ze trok me meteen in een hoekje en zei:’’ ik ben blij dat ik zo openlijk met je gesproken had. Weet je, je geeft me echt kracht’’.
Ik zei dat ik blij was om dat te horen en zei vertel, waarom je zo blij bent. Ze lachte en zei: ‘’jij merkt ook alles direct op he’’. Ik zei ja, mensen hun emoties voel ik sterk aan. Dus zeg maar waarom je zo happy bent. Ze zei dat ze haar man heeft kunnen ompraten om een eigen huis te bouwen. Hij was verrukt over het idee en ging hiermee meteen naar zijn broer. Zijn broer was natuurlijk blij om alles te mogen erven en hij ondersteunde hun zelfs tijdens het gesprek met hun vader.
Aangezien de broer zo gedreven was om Madhoe en haar gezin uit ’t ouderlijk huis te krijgen was het huis binnen no time af. Wat was Madhoe blij, eindelijk ging ze in haar eigen huis. Nu zou ze eindelijk verlost zijn van deze gemene mensen. Haar schoonzus leek met de dag gemener te worden, deze sprak niet eens meer met haar. Madhoe maakte zich niet meer druk. Ze wist dat ze vrij zou zijn in haar eigen huis. De zo stille Madhoe veranderde in een vrolijke dame. Ze lachte en sprak tot een ieder. Iedereen die het maar wilde horen, kreeg te horen dat ze binnenkort zouden verhuizen.
Het was een woensdag ochtend toen Madhoe een beetje laat aan het werk kwam. Ik kreeg de kans niet om haar te spreken en na een tijdje zag ik haar alweer wegrijden. Ik vond het raar want dit deed zij nooit. Ik dacht dat er wel wat dringends zou zijn. Later toen ik aan andere collega’s vroeg of zij iets wisten zeiden ze dat Madhoe erge buikpijn had en haar buik wilde laten masseren. Ze dacht dat ze nara (darmverschuiving) had. De pijn was erg hevig daarom besloot ze om niet tot de middag te wachten, maar meteen te gaan om te masseren.
Wij dachten er niet verder aan, omdat nara niets ernstigs is en wij verwachtten Madhoe de volgende dag weer aan het werk te zien. De volgende dag was zij er niet. Omdat het een drukke periode aan het werk was stond niemand er echt bij stil.
Vrijdag avond zou ik met mijn familieleden uit eten gaan. Wij waren met een hele grote groep. Bijna 20 personen. Wat ik eerder vergeten was om bij te vermelden is, dat ik zwanger was. Ik had vreselijk veel last van misselijkheid en eenmaal in het restaurant was ik kotsmisselijk van al de verschillende etensgeuren.
Ik besloot om maar in de auto te gaan zitten wachten, tot de anderen klaar waren en wij ergens anders naar toe konden gaan. Ik lustte geen Javaans eten en had Popeyes meegenomen. Ik deed de airco in de auto aan en pakte mijn eten en legde mijn telefoon naast mij. Net toen ik de eerste patat zou gaan eten kwamen er een aantal pings (BlackBerrytijd) binnen. Ik vond het raar, want al mijn familieleden waren daar dus wie pingde mij zoveel. Ik legde mijn patat neer en pakte mijn telefoon om de pings te bekijken.
Het was Chelsea, 1 van mijn collega’s met wie ik een hele goede band had. Ze begon met: ‘’schrik niet, maar Madhoe is er niet meer’’. Ik bleef sprakeloos naar mijn telefoon staren. Het wilde niet doordringen, en ik pingde haar terug. Ik vroeg haar of zij een grap maakte en wat zij precies bedoelde. Ze zei:’’ nee, het is geen grap. Madhoe is niet lang terug overleden’’. Ik kon hetgeen ik las nog steeds niet geloven en ik belde Chelsea meteen op.
Ik zei: ‘’ Chels, zeg dat je een grap met mij aan het maken bent?!?!’’ Ze zei:’’ nee waarom zou ik over zoiets een grap maken, ze is echt waar een poos geleden overleden’’. Ik vroeg hoe en ze zei dat ze dat nog niet wist. Ik vroeg haar om mij te berichten als zij nog iets wist. Ik zat gewoon zo met mijn eten gespreid en m’n telefoon in m’n hand. Ik wist gewoon niet wat ik ervan moest denken. Ik wilde het gewoon niet geloven. Zo trof mijn familie mij aan toen zij terugkwamen uit ’t restaurant. Ik vertelde hun het nieuws en iedereen was even geschokt.
Ze kenden Madhoe niet, maar ze zagen dat ik erg aangedaan was. Ze besloten dat ik maar naar huis moest gaan en zij zouden kijken waar ze naar toe zouden gaan. Mijn man vroeg of ik naar huis wilde en ik zei nee, ik zou toch niet kunnen slapen, dus liever bleef ik in gezelschap dan thuis gaan zitten piekeren. Hoe de verdere avond of de rest van het weekend verlopen was weet ik niet meer. Ik was gewoon de hele tijd bezig met Madhoe.
Chelsea berichtte mij nog dat Madhoe haar buikpijn wat erger was geworden en dat zij daarom thuisgebleven was. De massage had niet geholpen. Vrijdag was ze nog de hele dag met buikpijn en toen ze niet meer kon besloten ze uiteindelijk om haar naar EHBO te brengen. Men had onderzocht en kon niets vinden. Maar omdat ze zagen dat ze zoveel pijn had namen ze haar op om verder te onderzoeken. Haar man werd toen weg gestuurd met de mededeling om tijdens bezoekuren terug te komen.
Hij was nog onderweg naar huis, toen hij een telefoon van het ziekenhuis kreeg dat hij terug moest komen. Toen hij weer op ’t ziekenhuis kwam werd hem medegedeeld dat zijn vrouw niet meer in leven was. Ze was overleden aan een blindedarm ontsteking, zeiden de artsen. Het was zo een schok voor die man dat hij daar begon te razen en tieren en begon dingen kapot te slaan. Hij kon het in eerste instantie ook niet geloven, en daarna toen het echt tot hem doordrong liep het uit de hand.
Maandag ochtend ging iedereen met een zwaarmoedig gevoel aan het werk. Iedereen huilde. Telkens als er iemand binnen kwam lopen werd er gehuild. Het was een schok voor een ieder. Iedereen sprak hoe haar leven zou gaan veranderen, hoe blij ze was, haar nieuw huis… niks had mogen baten, ze was er niet meer. Het werd een zware periode voor ons aan het werk. Thuis hield het je nog niet zo echt bezig, maar aan het werk was de leegte erg te merken. We hadden allemaal een vaste plek, en haar plek was leeg.
Niemand ging daar zitten en er werden bloemen daar gelegd. Meer konden we niet doen. Op de dag van de crematie was er geen werk. Iedereen ging mee, maar ik werd aangesproken door de oudere dames dat ik in mijn toestand liever niet moest gaan. Dit had ik niet zien aankomen en ik huilde erg. Ik zei dat ik wel wilde gaan om afscheid te nemen, maar toen iedereen mee eens was dat ik liever niet ging, legde ik me maar bij neer.
Iedereen ging richting crematie en ik ging richting thuis. Ik was niet rustig thuis. Elk moment keek ik naar de tijd en dacht wat er nu aan het gebeuren zal zijn. Tegen de middag pingde Chelsea me dat alles goed was afgelopen, maar er was bij het lijkenhuis wel wat voorgevallen. De volgende dag zouden wij meer te horen krijgen van Sandhia.
Madhoe werkte nauw samen met Sandhia, en ze gingen elk jaar samen buiten de stad met hun gezin. Sandhia had daarom de dag van de begrafenis verlof genomen om mee te gaan naar het lijkenhuis.
Ik weet niet wat er allemaal daar gebeurd en hoe het aan toe gaat, maar er waren wederzijdse familieleden daar aanwezig en Sandhia was de enige buitenstaander. Op een gegeven moment raakte Kawita het lijk van Madhoe aan en toen begon het allemaal. Een nicht van Madhoe raakte ineens in trance. Ze begon te gillen van raak me niet aan jo vieze vrouw. Hoe durf je mij aan te raken na wat je met me gedaan hebt. Iedereen was muisstil en keek het nichtje aan. Haar ogen waren helemaal gedraaid en ze stond helemaal stijf en wees met haar vinger naar Kawita.
Ze zei jij jo heks hoe durf je mij aan te raken. Kawita was helemaal wit geworden. Niemand bewoog of zei iets. Het nichtje ging verder. Ze zei wat heb ik niet voor je gedaan. Ik heb voor je gekookt, schoongemaakt, eten voor je gemaakt en dit doe je mij aan. Kijk wat er met mij gebeurd is, wie gaat op mijn kinderen letten. Kawita viel ter plekke flauw. Een paar dames renden om haar op te vangen en bij te brengen. Het nichtje gilde tegen haar familie laten jullie die rotwijf los! Zij heeft ervoor gezorgd dat ik dood ben.
Zij heeft iets in mijn eten gedaan en gelijk na het eten begon mijn buikpijn te doen. Madhoe’s familie begon nu boos te worden. En ze begonnen elkaar nu uit te schelden. Inmiddels was Kawita al bij gekomen en begon onbedaarlijk te huilen. De geest van Madhoe leek alleen maar bozer te worden want het nichtje sprak gewoon door. Ze zei “ nu zit je te huilen en zielig te doen, maar toen je geweest was om voor mij bonu te doen ging je lachen. Je wilde mij uit de weg hebben, maar heb je ooit aan gedacht hoe mijn kinderen verder zouden gaan? Wie gaat nu voor hun zorgen?”.
Madhoe’s moeder en schoonmoeder begonnen nu ook te huilen. Madhoe’s geest (het nichtje) richtte zich nu naar haar schoonmoeder. Ze zei “ wat zit jij te huilen? Mijn hele leven heb je tot een hel gemaakt, nu ben ik er niet meer, nu moet je juist blij zijn, waarom huil je dan?”. Haar schoonmoeder begon gelijk vergiffenis te vragen. Ze zei dat Kawita de reden was waarom zij zo gemeen deed. Vanaf het begin vulde Kawita haar hoofd met dingen als “Madhoe is lui, elke dag moet ze uit huis gaan, ze wilt niks in huis doen daarom werkt ze buiten. En daarom liet ik jou alles doen. Maar vergeef me mijn dochter, vergeef mij...”
Aan de andere kant begon Kawita nu te jammeren, “ vergeef mij Madhoe, het was niet de bedoeling om je te doden. Ik wilde je gewoon pijn doen. Je had alles wat ik niet heb. Je eigen werk, je eigen geld en nu zou je ook je eigen huis hebben en ik moest in dat oud huis blijven wonen. Sorry Madhoe maar ik wilde je niet dood hebben. Ik wilde je alleen pijn doen zodat je niet in je nieuwe huis zou kunnen wonen”. De familieleden van Madhoe waren nu echt niet meer te houden. Iemand was in de tussentijd naar buiten gegaan om te vertellen wat er aan de hand was, en de mannen begonnen daar met elkaar te vechten.
Over en weer uitschelden werd zo erg dat er bijna vuistslagen zouden vallen. Voor Sandhia werd dit alles te veel en ze liep weg. Ze pakte haar auto en reed naar huis. Het was ook een shock voor haar om dit alles te horen. Ze was ook in de war. Madhoe had vaak over Kawita gesproken, maar nooit gemene dingen verteld. En kijk wat die vrouw vandaag gedaan had. Sandhia bleef een uurtje thuis en besloot om toen weer naar het huis van
Madhoe’s schoonouders te gaan, waar de lijk naar toe gebracht zou worden. Inmiddels was het lijk al thuis, maar er werd nog steeds dingen over en weer geslingerd door de familieleden. Madhoe haar familie wilde het lijk niet daar laten waar zij vermoord was, ze wilden het naar haar ouderlijk huis brengen, maar Madhoe’s man leek nu wel bezeten te zijn. Hij raasde en tierde aan 1 stuk door. Dat niemand het lijk weg mocht brengen, anders zouden er meer doden vallen. Haar familie mocht niet dichtbij ’t lijk zitten.
Hij zat er zelf bij met zijn kinderen en zijn moeder. Kawita bleef ver. Het begon steeds drukker te worden en iedereen zat stil. De verdere crematie verliep rustig. Achteraf had Sandhia aan Madhoe’s nicht gevraagd hoe het bij het lijkenhuis afgelopen was, en zij vertelde dat Madhoe haar man erbij gehaald was, hij moest ook alles aanhoren, en daarna moest hij bidden en vergiffenis vragen namens een ieder. En na een poos werd alles rustig. Kawita was meteen na Sandhia weg gegaan.
Ze heeft helemaal geen afscheid genomen en zat ver van het lijk. Toen Sandhia ons allemaal dit vertelde werd ook iedereen boos op Kawita. Iedereen schold haar uit en sommigen vervloekten haar zelfs. Alleen God weet of het Kawita ’s bedoeling was om Madhoe te doden of alleen om haar pijn te doen. Uit alle dingen die ik hoor of zelf meegemaakt heb, weet ik wel dat een bonu mang/vrouw datgene doet waarvoor je hem/haar betaalt.
Dus Kawita kan niet zeggen dat ze Madhoe alleen ziek wilde maken, terwijl het zo erg afgelopen was met haar. Maar ik zeg altijd. Er bestaat iets als Karma, wat je zaait zul je oogsten. En een ieder krijgt zijn/haar straf vlak hier op aarde.
🌺Bedankt voor het lezen.
Het verhaal van Madhoe is nog niet afgelopen. Er komt een vervolg......
dus kijk uit naar DEEL 2
⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is
Reactie plaatsen
Reacties