STORY 117 : HET SPOOKT ER VRESELIJK

🟧 Ingezonden door: Naina

                    ⚜️HET SPOOKT ER VRESELIJK⚜️

—————————

Beste OST leden, Wanneer je de titel leest dan weet je al hoe laat het is. Zo ook wanneer je ergens naar toe moet en iemand zegt tegen je: “booi het spook vreselijk daar”, dan weet je al hoe laat het is.

Het liefst wil je er niet meer heen, maar als het via het werk moet, dan moet ’t wel. Je kan niet weigeren, omdat bij dienstweigering ontslag kan plaatsvinden en wanneer je de enige kostwinner in huis bent, kan je dat niet maken. Dan moet je wel, spoken of niet.

De verkiezingen waren al voor de deur en zoals elk jaar zat Payal in een team, die in het binnenland moest werken. Deze keer was het ergens diep in het binnenland. Het dorpje lag zoals vele anderen langs het water. De omgeving was erg mooi, het was erg rustig daar en Payal was toch blij dat ze gekozen had om zich voor deze groep op te geven. Zo kon ze gratis veel van het binnenland zien. De huizen in het dorp stonden niet te dichtbij elkaar. Hierdoor waren er niet erg veel huizen langs de rivier. Payal en de andere dames kregen 1 huisje tot hun beschikking en de heren kregen een ander tot hun beschikking.

Ze zouden daar blijven tot na de verkiezingen. Ze werden afgezet en zouden weer afgehaald worden. Dat wil zeggen, mocht er iets vreselijks gebeuren, dan kon je niet op eigen houtje vertrekken. Je was afhankelijk van anderen.  De dag voordat ze zouden vertrekken ontmoette ze een ex-collega Prem. Hij vroeg of zij nog steeds werkzaam was op het bureau en zij gaf aan van wel. Toen zei hij: “ oh, waar zit je de komende verkiezingen dan?” Payal vertelde hem de naam van het plaatjes aan de rivier en hij zette vreselijke grote ogen op. Prem vroeg haar of ze gek geworden was om daarnaartoe te gaan!

Payal vroeg hem wat er aan de hand was en waarom hij zo raar deed ineens. Prem zei: “HET SPOOKT ER VRESELIJK”!!! Payal geloofde niet in deze soort dingen en lachte hem uit. Ze zei: “Prem jij ziet ook overal spoken he!” Als het zo erg daar spookt waarom hebben de anderen dan niets gezegd? Prem zei dat hij en z’n team het vorig jaar daar waren en vreselijke dingen meegemaakt hadden. Prem vroeg haar wie er allemaal in haar team zaten en Payal noemde de namen op. Prem lachte, hij zei: “ zie je, daarom heeft niemand iets gezegd. Geen van deze mensen waren het vorig jaar daar, vind je het niet raar waarom ze niet iemand gezet hebben die al eerder eens op de plek geweest is”.

Payal begon dit gesprek al irritant te vinden. Ze dacht dat Prem weer eens bijgelovig deed en ze zei dat ze haast had en ze moest nog inpakken voor morgen. Prem keek haar weer met grote ogen aan en vroeg haar of ze alsnog naar daar ging. Payal zei dat ze wel ging, 1 omdat ze morgenochtend vroeg zouden vertrekken dus er kon niks gewijzigd worden en 2 omdat ze niet in spoken geloofde. Prem hield haar handen vast en zei: “meisje weet wat je doet. Als ik je niet meer terugzie, weet dat ik je gewaarschuwd had. Denk er toch over na en blijf liever in de stad”.

Payal lachte en groette hem en vervolgde haar weg. Ze wilde vroeg naar bed zodat zij lekker uitgerust was voor morgen. Al heel vroeg werd Payal opgehaald door de rest, hun reis naar het binnenland verliep helemaal goed. Alleen duurde het wel erg lang, maar Payal had het wel voor over. Ze hield van zulke tripjes. Ze genoot met volle teugen en dacht voor geen moment terug aan de woorden van Prem. Ze kwamen erg laat aan op de plek van bestemming. Het enige wat ze zagen waren enkele huisjes langs de rivier en hier en daar wat vage lampjes branden.

Ook hoorde ze een zoemend geluid. Ze vroeg meteen wat dat was en men gaf aan dat het de lichtmotor was. Wanneer iedereen al in bed zou liggen zou dat ook uitgemaakt worden. Iedereen waste zich gauw en ging naar bed. Precies na 10 minuten ontdekte Payal een vreselijke stilte om zich heen en ze ontdekte ook dat het zoemen gestopt was. Alles werd pikdonker. Aangezien er niets meer te doen was besloot Payal te gaan slapen. Ze was toch wel uitgeput geraakt van de reis en ze wilde morgen genoeg energie hebben om aan het werk te beginnen.

Vaag drong er een zoemend geluid tot haar door. Payal stoorde zich niet echt eraan, en sliep gewoon door. Het geluid werd steeds luider en luider. Nu was Payal wel wakker. Ze dacht dat de lichtmotor weer aan was, maar nergens was er licht aan en het geluid werd steeds luider en luider. Payal kon de slaap niet meer vatten. Het leek nu ook alsof het huisje trilde. Payal bleef doodstil liggen en keek om zich heen, raar maar nu leek er opeens wel licht te zijn. Ze kon vaagjes de andere dames nu zien. Ze sliepen allemaal. Payal ging nu opzitten want het geluid werd steeds luider en leek steeds dichterbij te komen.

Het huisje trilde nu ook heftiger. Een paar van de andere dames werden nu ook wakker en ze begonnen verward door elkaar te praten. Wat was er nou gaande. Payal dacht nu aan de woorden van Prem, maar ze besloot niets erover te zeggen. Het werd nu wat lichter en het geluid en het trillen namen toe. Alle dames zaten dichtbij elkaar geklampt en niemand durfde naar buiten te gaan. Plotseling werd het geluid oorverdovend en alles in het huis trilde heftig, ook zagen ze nu een fel licht voorbij gaan.

De dames begonnen nu wel te gillen maar nog steeds durfde geen van ze te gaan kijken.

Ineens leek het geluid minder te worden, het licht ging ook weg en het trillen werd steeds minder. Wat het ook geweest kon zijn, het besloot zeker om weg te gaan. Alles werd weer pikdonker. Payal hoorde enkele dames huilen en zeggen dat ze naar huis wilden gaan. Alhoewel zij niet in het bovennatuurlijke geloofde klopte haar hartje nu ook in haar keel en wilde ze graag een potje meehuilen. Het was nu erg stil buiten, geen enkel geluid of gezoem was te horen. Payal stond op en liep naar het raam.

De dames gilden in koor. Payal zei: “ik ben het maar, ik ga even naar buiten kijken of ik wat zie”. Er was een dame van 45 in de groep. Ze was de oudste en ze waarschuwde Payal om het niet de doen. Cynthia zei dat ze niet wisten wat dat ding was, en wie weet was het nog buiten. Het is niet goed om op zo een moment te gluren. Payal besloot uit respect te luisteren naar deze dame en gluurde maar niet uit ‘t raam. Ze wilde wel erg graag, maar deed het toch niet om de andere dames niet meer overstuur te maken.

Payal vroeg wat ze nu moesten doen dan, en de anderen zeiden dat ze gewoon weer gingen slapen. Iedereen was ongedeerd dus ze hoefden niets te doen en vooral niet naar buiten te gaan.  Payal ging weer in haar bed liggen en luisterde aandachtig of zij buiten iets hoorde. Het was nog precies zo stil. Zelfs geen enkel bosgeluid hoorde ze. De dames waren zo bang geworden dat ze niet eens luidop durfden te praten. Ze fluisterden met elkaar. En geleidelijk aan werd dat ook minder en hoorde Payal ze af en toe snurken. Iedereen sliep al. En al luisterend viel Payal weer in slaap.

Ze weet niet hoe lang ze geslapen had maar ze werd zich weer een zoemend geluid gewaar. Payal ging meteen recht in bed zitten. Ze luisterde aandachtig en ja, het was hetzelfde gezoem als voorheen. Haar hart begon sneller te kloppen en ze tuurde in het donker naar de andere dames. Ze sliepen nog. Het gezoem werd steeds luider, het leek weer dichter en dichterbij te komen als de vorige keer. De andere dames werden 1 voor 1 wakker en waren nu helemaal in de war. Iedereen was vreselijk bang.

Ze zeiden dat ze de vorige keer bespaard waren, maar wat zou er deze keer gebeuren. Cynthia zei dat ze niet daarop gingen zitten wachten, maar dat ze gezamenlijk zouden gaan bidden. Alle dames behalve Payal waren Christenen dus ze begonnen samen hun gebeden op te zeggen. Nu zat Payal maar erbij, ze geloofde niet in het bovennatuurlijke, maar ze kende ook geen enkele gebeden in het Hindoestaans. Haar gedachten waren helemaal ergens anders dan bidden.

Payal concentreerde zich op het geluid en ze ontdekte dat het steeds lichter werd. Het geluid kwam dichterbij en ze voelde al lichte trillingen. Deze keer duurde het niet zo lang als de vorige keer en voordat Payal het door had begon alles weer heftig te trillen en het geluid werd oorverdovend en weer ging er een lichtflits voorbij. De andere dames waren vergeten te bidden en begonnen luidop te gillen en te huilen. Enkelen riepen wel nog God op om hun bij te staan en te helpen tegen het kwade.

Het geluid stierf even snel weg als het gekomen was. Het trillen hield op en je kon nog een licht gezoem horen tot niets meer. Enkele dames begonnen nu hartverscheurend te huilen. Dit werd hun teveel en ze wilden het liefst meteen weg van de plek. Ze waren er net. Ze waren alleen gebaad, hadden gegeten en waren naar bed gegaan. Het kon dus niet zijn dat iemand iets verkeerds gedaan had. Ze hadden behalve hun huisje niets anders gezien of waren nergens anders geweest, dus ze konden geen regels gebroken hebben. Iedereen kwam met 1 of ander reden wat het geweest kon zijn.

Payal kon zich niet meer inhouden en begon te vertellen over Prem. Enkelen van de dames kenden hem wel. Payal vertelde hun over zijn verhaal en de woorden dat het vreselijk spookte hier. Enkele dames begonnen nu boos te worden op Payal. Ze vroegen haar waarom zij er eerder niets over gezegd had. Wilde ze hun soms allemaal dood hebben. En ze vroegen haar of zij nou gek was, ze heeft een waarschuwing gehad en toch is ze naar daar gekomen, nu zou ze het dus zelf ondervinden.

De groep van de dames bestond uit ongeveer 10, maar niet alle 10 waren even bang. Er waren nog een paar als Payal. Die vonden er is hun niks overkomen, dus ze konden gewoon daar blijven. Ze moesten gewoon hun ding doen waarvoor ze gekomen waren, niks met niemand bespreken. En na afloop gewoon rustig weer weggaan. Enkele die bang waren vroegen wat ze zouden doen als het weer eens gebeurde? Uiteindelijk werd besloten dat ze gewoon moesten blijven bidden. Spook of geen spook, ze moesten hun werk doen.

Daarvoor waren ze naar daar en daarvoor werden ze betaald. Als Prem deze spoken overleefd had dan zouden zij het zeker ook overleven. Payal had wel andere gedachten in haar hoofd, maar ze sprak het niet luidop. Ze wist dat ze weer zoveel te horen zou krijgen dan.  De volgende ochtend was iedereen vroeg op. Velen hadden niet meer geslapen na de 2e aanval van het spook. Iedereen besloot om zich normaal te gedragen en vooral niet over de afgelopen avond te praten.

Het werk vorderde goed en al gauw was het al tijd om naar huis te gaan. Nu begonnen enkelen wel onrustig te worden. Er was afgesproken dat ze een dutje konden doen en daarna zouden ze een begeleiding krijgen rondom het dorp. De dames vielen als blokken in slaap. Ze hadden zoveel slaap in te halen van de vorige avond. Ze kwamen later dan afgesproken aan op de plek waar ze elkaar zouden ontmoeten voor de rondleiding, maar de heren maakten er geen punt van.

Het waren immers dames en die hadden altijd wat meer tijd nodig om zich klaar te maken. De rondleiding was interessant en ze genoten er wel van alhoewel ze in het begin wel wat angstig waren. Payal stelde de begeleider wel de vraag of er iets in het dorp was waarmee er rekening gehouden diende te worden, of een plek waar ze niet mochten komen. Er werd aangegeven dat er niets bijzonders was, enige wat ze niet mochten was dat ze niet in het water mochten gaan na 6u s’ middags.

Het begon al tegen vijven te lopen en er werd besloten om terug te gaan. Enkele van de heren wilden gauw een duikje gaan nemen in de rivier voordat het 6u werd. En de dames moesten zich ook nog wassen voordat het te donker werd. De lichtmotor werd aangedaan en het zoemen ervan bracht akelige herinneringen naar boven bij de dames. Ze besloten om nergens alleen naar toe te gaan, altijd met z’n tweetjes of meerdere. Payal had haar plannetje al klaar. Ze had goed opgelet tijdens de rondleiding en kende bepaalde wegen die vaker gebruikt werden al goed.

Later nadat de lichtmotor uitging gingen de dames in een kring zitten. Ze hielden elkaars handen vast en begonnen luidop te bidden. Payal zat er gewoon bij en dacht wat er mis was met hun, met al het gebed. Ze deed gewoon mee om niet te veel gezeur aan haar hoofd te hebben. Na het gebed wat een eeuwigheid leek voor Payal ging iedereen naar bed. Er werden afspraken gemaakt, van mocht het weer gebeuren zouden ze gauw weer bij elkaar zitten en luidop bidden.

Payal ging ook liggen, ervoor zorgend dat ze niet in slaap viel. Ze wachtte rustig af tot ze hier en daar al gesnurk hoorde. Toen stond ze voorzichtig op en liep naar de voordeur. Vandaag ging ze het spook ontmaskeren, en niemand hield haar tegen. Ze moest weten wat dit was en ze zou niet rusten voordat ze het uitgevonden had. Payal liep rustig het balkonnetje op en ging bovenaan het trapje zitten. Ze zou nu wachten en kijken of het spook weer langskwam.

Payal was een lichte slaper, en ook iemand die niet gauw in slaap viel als ze niet echt moe was. Dus ze zat een hele poos op het balkonnetje rond te kijken. Overal was het donker. Af en toe hoorde ze stemmen of zag ze ergens een piepklein lichtje. Ze wist dat het iemand was die rookte. Deze dingen konden haar echt niet bang krijgen. Na lang wachten hoorde Payal het gezoem weer. Het begon heel zachtjes, maar het leek steeds dichterbij te komen.

Payal stond op en ging voor het huis staan om rond te kunnen kijken. Ze stond wel in de schaduw van een boom om niet gezien te worden door wat dan ook. Het gezoem werd steeds luider en het begon lichter te worden. Payal ontdekte dat het geluid vanuit de rivier kant kwam en begon gauw naar de rivier te lopen. Ze liep niet op het normale paadje maar liep tussen de struikjes en bomen om niet gezien te worden. Naarmate ze dichter bij de rivier kwam werd het gezoem luider en het licht werd ook feller. Het getril was ook begonnen.

Nu Payal zo dicht bij de rivier stond leek het wel op een aardbeving, zo hevig trilde de grond. Payal kon behalve het felle licht niets meer zien, maar ze bleef doorlopen. Ze wist dat het iets was wat op de rivier gebeurde, en ze zou het fijne van weten. Het geluid was inmiddels oorverdovend geworden en het licht erg fel, Payal was er niet bang voor en ze bleef kijken of ze iets zag. Het geluid was nu zo hard dat ze bijna haar oren wilde dichtmaken met haar handen, maar ze deed het niet. Ze wilde het helemaal meemaken en ervaren. Ze kon door het felle licht niets zien, maar ze trilde wel als een blad nu.

Payal stond nu vlakbij de oever naast een boom. Het geluid en het licht leken voorbij te gaan en Payal kon uiteindelijk zien wat het “ding” was. Toen het licht minder fel werd en ze het uiteindelijk kon zien ging haar mond open van verbazing. Ze kon haar ogen niet geloven wat ze zag. Zoiets had ze nooit eerder in haar leven gezien. Payal wist nu niet of ze moest lachen of huilen. Ze wist niet of dit een opluchting was of meer stress om het straks aan haar collega’s te kunnen uitleggen. Payal begon te lachen omdat alle spanningen nu loskwamen.

Ze gierde het echt uit. Ze zag in hoe belachelijk de situatie eigenlijk was. Waren ze al die tijd hiervoor bang geweest. Wat had Payal gezien mensen? Het was een hele grote ponton die zand vervoerde en het duwde ook een kleinere ponton voort waarop er een graafmachine was. Het geluid, het getril en het felle licht kwam hiervan. De dorpsbewoners waren dit soort zaken al gewend en hadden niet eraan gedacht dat dit niet normaal was voor stads mensen.

Was Payal niet op onderzoek uit gegaan dan waren ze alle avonden zo bang geweest voor niets. Payal stond nog even naar de ponton te kijken totdat het helemaal weg was, daarmee hield het getril ook op. Payal moest steeds weer lachen over hoe dom ze geweest waren. Ineens hoorde ze verderop geritsel. Even dacht ze dat het spook haar toch te pakken gehad had, maar moedig als ze was keek ze die kant op van waar het geritsel kwam. Ze zag weer een klein lichtje oplichten en wist dat het iemand was die daar stond te roken.

Payal keek beter en zag het silhouet van 1 van de oudere heren uit de groep, hij was zeker ook even nieuwsgierig als haar en was ook op onderzoek uit. Payal lachte weer even en rende terug naar hun huisje. Daar aangekomen hoorde ze de dames in gebed. Ze deed de deur open en de dames gilden keihard. Payal begon hard te lachen, en de anderen begonnen haar uit te schelden, en weer vroegen enkelen van waar zij kwam. Payal kon haar lach alweer niet inhouden en begon hardop te lachen.

De dames pakten haar vast en lieten haar op een stoel zitten, ze dachten dat ze bezeten was. Payal bleef maar lachen en vertelde hun dat ze het spook gezien had.  Nu waren de dames een en al oor. Ze waren benieuwd wat Payal uitgespookt had en waar zij geweest was en wat ze allemaal meegemaakt had. Ze konden hun oren niet geloven toen ze Payal’s verhaal hoorden. Ze wisten niet of ze opgelucht of boos moesten zijn. Anderen begonnen hardop te lachen en weer begonnen anderen uit te schelden.

Al met al waren ze erg opgelucht dat dit iets onschuldigs was dan wat hun verbeelding hun allemaal had laten geloven. De rest van hun tijd verliep zonder verdere bijzonderheden. In de avonduren wanneer ze wakker werden van het gezoem en getril barstten ze in harde lachen uit en gingen daarna verder slapen.

📸 foto is slechts ter illustratie. 

⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is.