🟩 Ingezonden door: H.R
⚜️DAAR AAN DE NASSYLAAN⚜️ DEEL 1
————————————
Geachte leden & beheerders van OST, ik ben al geruime tijd lid van de groep en zou graag mijn bijdrage willen leveren door mijn eigen ervaring te sharen met de lezers. Ik zal me zelf voor dit verhaal Hendrik noemen.
Het is namelijk zo dat ik als jongeheer werkzaam was bij een bekende surinaamse luchtvaartmaatschappij als beveiliger bij hun kantoor in de binnenstad aan de Dr. J.F. Nassylaan. Tegenwoordig is dit houten gebouw door METS in gebruik ( als ik me niet vergis), maar vroeger was dit dus een boekingskantoor van die luchtvaartmaatschappij. Nou, ik was dus als security hier werkzaam en ik had het prima naar mijn zin.
Ik was 23 destijds, je weet wel … jong boi, ik had ook nog een redelijk betaalde baan, dus ik voelde me echt wel happy met mijn leven toen. Vele vrienden van mijn leeftijdscategorie hadden tegen die tijd nog geen baan, waren nog aan het studeren of anderen werkloos. Kortom, financieel hadden ze het allemaal moeilijk. Met mijn baan bij deze maatschappij was ik echt een lucky bastard, om het zo maar even te zeggen. Ik kom niet uit rijke klasse en ookal is het maar security, deze baan deed me heel veel goeds en ik had er echt zin in.
Omdat ik nieuweling was, draaide ik toch best vaak de diensten die de andere senioren niet wilden. Ik mocht nog geen voorkeur geven het eerste jaartje, betreffende mijn werkrooster. Dus uiteindelijk draaide ik toch meer dan gebruikelijk de nachtdiensten. Ik vond dat geen probleem, omdat ik ook een nachtmens ben, dus zat ik in de avond te sms’n en radio te luisteren. Ik hield me wel bezig door de nacht heen, af en toe stond ik bij de ingang te roken en ff kijken wie er langs ging. Natuurlijk in de nacht was er nauwelijks leven over straat, maar zo hield ik me bezig elke nacht. En er waren ook periodes dat ik veel overdag moest werken. Soms was ik alleen en vaak ook met een collega beveiliger. Maar bij de nachtdiensten was ik merendeel alleen in de wacht.
Ik moet wel zeggen dat ik in het begin nooit iets vreemds meegemaakt heb daar in het gebouw. Maar toen gebeurde het dat er een dame die voor de luchtvaartmaatschappij werkte overleed.
Haar naam was Gaitrie, een hindoestaanse dame. Ik herinner me haar als; Kort/ petit van bouw en altijd aardig. Het was zo een dame die niet echt opviel. Ze was erg rustig, trok geen aandacht als ze op kantoor kwam. Ze groette altijd beleefd en liep dan de trap op naar haar kantoor. Verder had ik geen contact met haar, anders dan de andere dames die altijd een praatje met me kwamen maken en vroegen hoe ik het maakte. Ik zat namelijk precies naast de trap van het gebouw, dus zodra je de voordeur binnen kwam, zag je mij meteen daar zitten. Als de dames tussendoor gingen lunchen of van buiten kwamen, dan maakten ze vaak even een praatje.
Maar gaitrie die was altijd terughoudend, behalve groeten en een lachje, werd er niet gesproken dus ik kende haar nauwelijks. Ik vond dat geen probleem want ik was daar niet om die dames lastig te vallen, ze deden hun werk en ik kende mijn plaats. Werd er tegen me gesproken dan babbelde ik gezellig mee, deden ze dit niet dan had niemand last van mij. Ik kreeg dus zo te horen van de dames, dat hun collega gaitrie overleden was. Ze had zelfmoord gepleegd, het had met liefde te maken begreep ik. Een ieder was zo geschrokken van dit nieuws, want ze was zo een rustige dame en zo lief ook, ze stond altijd klaar voor anderen en ze was zeer gewaardeerd. Dit nieuws bracht echt een sombere sfeer binnen het gebouw, men was echt van slag dat gaitrie er niet meer was.
De dagen hieropvolgend werd aldoor over het smartelijk verlies gesproken. Ik had die week volgens mijn rooster gewoon shifts waarbij ik overdag moest werken samen met een andere collega beveiliger Ruben. Vanuit de plek waar wij zaten, hoorden wij de dames er steeds over praten hoe erg ze het vonden van hun collega.
Maar na enkele dagen moest ik ineens de nachtdienst draaien, omdat enkele senioren ineens besloten hadden die week geen nachtdienst te willen draaien. Ik moest dus wisselen van dienst en ik kreeg daarvoor heel veel nachtdiensten.
Braaf ging ik dus naar mijn werk, het is weer eens een rustige nacht zoals elke andere nacht. Ik kwam aan het werk, had wat eten vanuit huis meegenomen en begon rustig te eten terwijl ik luisterde naar “time for lovers”. Dit moest dus een maandag geweest zijn want volgens mij was time for lovers destijds elke maandag op radio KBC ( kara’s broadcasting corporation) & begon tegen 10:00PM. Dit is heel lang geleden, dus als ik me vergis in de dag vergeef mij!
Goed, ik luisterde dus naar het radio programma .. toen ik ineens boven geluiden hoorde. Het klonk als een soort gerommel, alsof iemand boven op de eerste verdieping bezig was met spullen te gooien. Ik wist dat er niemand in het gebouw was, dus schrok ik behoorlijk. Het gerommel duurde Zeker tien minuten en toen stopte het ineens. Ik ging ervanuit dat dit gewoon een rat of muis was die misschien dingen had laten vallen. Aangezien dit een oud houten monumentaal gebouw was, kon je allerlei gedierte verwachten dacht ik. Alhoewel ik daar in het gebouw nooit een ongedierte gezien had, trooste ik me zelf met die gedachte dat dit het geval geweest moest zijn toen ik dat geluid boven hoorde.
Het geluid was opgehouden na 10 minuten dus ik probeerde me er niet op te focussen en moet toegeven dat ik er niet echt mee op mijn maag zat. Ik was het voorval al gauw vergeten, want Time for lovers was veel te spannend. Ik had trouwens nooit iets vreemd meegemaakt in dit oude gebouw, dus had ook geen reden te geloven dat het die dag anders zou zijn. En zoals ik al dacht …. er gebeurde gewoon niks bijzonders, mijn shift verliep normaal als elke andere en daarna ging ik naar mijn huis.
De nacht daarop moest ik weer werken en deze keer had ik wat gezelschap, want een collega kwam de dienst met me draaien. Toevallig was het Ruben met wie ik de nachtdienst moest draaien, dus hoefde ik niet alleen te draaien. Ruben en ik hebben vaker samen gewerkt en we konden het prima vinden. Hij was tori mang, dus met hem verveelde je je geen moment. Ik was dus verheugd altijd als hij met me moest werken.
Wij begonnen dus aan onze ronde door en rondom het gebouw om alles even te checken. Kijken als alles in prima staat was, er was niks verdachts op te merken en daarna gingen we weer lekker binnen zitten. Koffie drinken, radio luisteren en tussendoor even tv kijken op een kleine zwart witte tv die ruben meegenomen had.
Uiteraard waren er weer voldoende spannende tori’s van Ruben zijn zijde te horen. Hij had namelijk een vrouw en kids, maar ondertussen snoepte hij erop los met andere dames. Hierover vertelde hij dus ronduit en hij leek reuze trots op zichzelf. Wij mannen onderling, vinden dit allemaal natuurlijk geweldig om als man zijnde meerdere vrouwen te versieren/ hebben en ik hing letterlijk aan zijn lippen met die spannende escapades. Zo een leven zou ik natuurlijk ook willen hebben om met zoveel vrouwen het bed in te duiken.
Maar goed, op den duur hoorden wij tegen ongeveer 2:00AM ineens weer geluid boven. Wederom klonk het alsof iemand boven bezig was met dingen te smijten. Het ging zo een hele poos door en toen besloot Ruben om naar boven te gaan. Wij hadden de sleutels van het hele gebouw, dus hij wilde daar even gaan kijken ondanks hij ook even geschrokken was als ik. Maar wij hadden mekaar dus we zouden er een kijkje gaan nemen, misschien was dit een indringer. Voordat we de trap opgingen checkten we nog even als de voordeur op slot was en daarna liepen we de trap op. Trede voor trede heel zacht liepen we de trap op, zodat die geen geluid zou maken.
Eenmaal boven aangekomen bleek na inspectie helemaal niemand daar te zijn. Alles was potdicht, geen enkel raam was open. Alles lag netjes waar het behoorde te zijn. Niks overhoop gehaald en nergens was er een muis of rat te vinden. Na alle ruimtes afgelopen te hebben, bleek er niks verdachts te zijn en we konden ook niks vinden wat het geluid verklaarde. We sloten de ruimtes weer af en gingen weer naar beneden.
Maar niet lang nadat we weer beneden waren, hoorden wij boven weer hetzelfde geluid en deze keer was het nog veel luidruchtiger dan voorheen. Het was echt alsof iemand flink tekeer ging en juist wilde dat we het moesten horen. Dit keer was het alsof de bureaustoelen allemaal tegelijkertijd geschoven werden over de houten vloeren, en gesmeten werden tegen de muren. Ruben en ik keken mekaar aan en wij durfden geen woord uit te brengen, omdat wij realiseerden dat dit geen normaal iets was. We wisten heel zeker dat het gebouw potdicht was, dus dit was echt iets vreemd dat gaande was de plek.
Ruben en ik stonden voor de zekerheid bij de deur, ready om weg te rennen indien nodig. Dit hadden we niet afgesproken ofzo …. Maar instinctief stonden we daar beiden, klaar om het gevaar te ontvluchten.
Wij stonden beiden aandachtig te luisteren wat er boven nog gaande was en dit duurde nog zeker een uur dat de stoelen zo tekeer gingen over de vloer en gesmeten werden. Daarna stopte het geluid ook ineens weer alsof niks aan de hand was. Ruben besloot na zich hervonden te hebben, toch even de durf te nemen en boven te gaan kijken. Ik bleef beneden en onder geen enkele voorwaarde ging ik met hem mee. Al gauw kwam Ruben gehaast de trap af na een vluchtig kijkje genomen te hebben boven. Hij zag er zenuwachtig uit en totaal buiten adem.
🌺 VOOR VERVOLG;
( Lees DEEL 2 )
⭐️⭐️= Het verhaal is 95% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton
Reactie plaatsen
Reacties