STORY 108 : DAAR AAN DE NASSYLAAN ( DEEL 2 )

🟦 Ingezonden door: H.R

              ⚜️DAAR AAN DE NASSYLAAN⚜️ DEEL 2
———————————

“boi, wang san’ no bung dja jongu”, bracht ie met bevende stem uit. Bleek dus dat werkelijk in al de kantoorruimtes de bureau stoelen allemaal overhoop lagen. Geen enkele stond meer op zijn plek, anderen omgekeerd op de vloer. Het was letterlijk alsof iemand ze gesmeten had uit pure woede of alsof er een gevecht geweest was. Uiterst eng natuurlijk, want kort ervoor waren we nog alles gaan checken en alles was netjes op zijn plek en keurig opgeruimd. En nu kort daarna, ineens alles overhoop gehaald terwijl niemand in het gebouw aanwezig was behalve Ruben & ik.

Wij stonden mekaar zenuwachtig aan te kijken en wisten niet wat te doen. Natuurlijk wilden we niets liever dan het gebouw uit rennen, maar hoe zouden wij dit uitleggen aan onze supervisor? Dit zou talk of the day worden, het heel bedrijf zou dit te horen krijgen wat voor bangerikken we waren …. men zou ons uitlachen en zeker niet serieus nemen. Twee volwassen mannen die het gebouw ontvlucht waren, nee dit wilden wij echt niet.

Uiteindelijk bleef het een tijdje stil boven en we hoorden toen niks meer. We besloten gewoon niet meer naar boven te gaan en vlak bij de deur te zitten voor geval er iets mis zou gaan. Het leek niet alsof er nog iets vreemd zou gebeuren, dus waren we helemaal tot rust gekomen en we probeerden allerlei redenen te verzinnen om goed te praten wat er gebeurd was. Maar dit was natuurlijk allemaal onzin, want zware bureaustoelen schuiven niet uit zichzelf, nog minder keren ze zichzelf om. Ookal was een raam open, zelf als de wind heel hard zou waaien zou dit niet gebeuren.

Dus de logische redenen die wij zaten te verzinnen onderling waarom dit gebeurd was, deden wij alleen uit angst. Zo zeiden we, misschien was het een aardbeving en dit zorgde dus voor de stoelen die boven allemaal gesmeten waren. Diep van binnen, wisten we wel beter dat dit geen aardbeving geweest was. Maar we waren zo bang dat we niet helder dachten.

De situatie werd er niet beter op, toen we ineens kinderen hoorden rennen boven. Het waren kleine stapjes die klonken alsof heel veel kinderen achter mekaar aan renden. Wij meenden daarbij ook kinder stemmetjes te horen, gelach en gepraat …dit ging gepaard met veel geluid. Wederom werden dingen omver geslagen, zo klonk dat. Die dingen ( whatever they were) gingen behoorlijk tekeer daar boven. Dit ging zo een 15 minuutjes aan 1 stuk door en wij bleven genageld aan de grond luisteren wat we hiervan moesten maken.

Mensen van OST, jullie willen het niet geloven … maar niet lang daarna hoorden wij op de trap dat er iemand van boven naar beneden kwam. Gewoon heel erg luid en duidelijk, demonstratief leek het wel. Ruben en ik keken beiden angstig naar de trap, niet wetende wat we konden verwachten …. Wie komt de trap af? En de stappen bleven maar naar beneden komen, het krakend geluid was te horen dat er gewicht op de traptreden was. En wij zagen niemand, maar we hoorden wel dat degene naar beneden kwam … rechtstreeks onze richting bij de deur. Wij zaten precies voor de trap bij de ingang.

Het laatste gedeelte hoorden wij ineens dat degene begon te rennen van de trap. Met hele luide stappen, alsof het ons extra de stuipen op het lijf wilde jagen. Wij stonden op van onze stoelen en maakten de deur open, klaar om weg te rennen. Bij het rennen van de trap, zonder dat we iemand zagen … voelden we een grote druk op ons afkomen alsof een koude lucht ons sloeg. Het was een vreemd gevoel, maar fijn was het niet en Ruben maakte de deur open met een zwaai en rende bijna het gebouw uit. Ik kon van de zenuwen nauwelijks bewegen.

Niet wetende wat ik moest doen, bleef ik staan en pas na 1 of 2 minuutjes rende ik het gebouw ook uit. Ik ging naar Ruben die langs de straat stond met rode ogen, trillend op zijn benen.

Ik vroeg hem als alles goed met hem was. “Ja mang, alles goed met mij” zei hij, terwijl hij zijn kleding regelde. Er was niks mis met zijn kleding, maar van de zenuwen deed ie het om zijn kleding zogenaamd te regelen. Ruben probeerde zich nog een beetje stoer op te stellen, want hij had zich altijd zo macho voorgedaan bij mij alsof hij nergens bang voor was. Dus ondanks hij nu deed alsof het hem niks deed, zag hij er ook even bang uit als ik … en toch merkte ik ergens dat ie de schijn probeerde op te houden alsof hij niet bang was. Ik zag aan het trillen van zijn handen dat dit allemaal behoorlijk op zijn zenuwen werkte.

“A san klap mi, so tranga tak’ bijna mi flouw, sa a dwanga ju?!”
( Het ding heeft mij geslagen, zo hard dat ik er bijna flauw van wilde vallen. Wat deed het met jou?) vroeg hij.
“Wan’ bung kowru winti nak mi, move sreef mi no bing mang move. Maar no wang san’ nak mi”.
( Ik voelde alleen een koude wind en kon daarna niet meer bewegen, maar niks heeft mij geslagen) zei ik.

“Wat nu verder? Gaan we weer gewoon naar binnen? Want wat gaan we aan onze supervisor uitleggen?”vroeg ik hem. Hij zei “ai, ze geloven ons toch niet als we zoiets zouden vertellen en ze gaan ons alleen maar uitlachen als de andere collega’s dit horen en niks is ons overkomen, tjieng tori dus laten we naar binnen gaan”. Ik volgde Ruben het gebouw weer in, verder ontkennend wat wij meegemaakt hadden.

In ons hoofd proberend te verwerken dat de rennende kinderen, het rennen van de zware stappen van iets onzichtbaar in onze richting op de trap, de keiharde klap die Ruben kreeg dat ie ervan ging duizelen & de koude drukkende wind die aanvallend op ons afkwam, gewoon echt werkelijk gebeurd waren. Deze dingen bestonden dus echt, …. Hoe verwerken we dit? Sorry dat ik erover door ratel, maar dit gebeuren deed veel met me. Ik had nooit gedacht dat dit soort Paranormale dingen werkelijk bestonden.

Dit alles had zo een impact op mij en ik was er helemaal in de war van en daarom kon ik niet wegrennen, ik stond daarom als verstijfd. Het liefst had ik ook weg willen rennen als Ruben, maar dat kon ik niet.

We waren nog maar net binnen in het gebouw, toen wij boven hoorden dat de telefoons allemaal tegelijkertijd overgingen. Het was even alsof het overdag was, dat er een levendige sfeer was in het kantoor gebouw. Je hoorde een drukte van jewelste alsof heel veel mensen boven aan het werken waren. Stemmen door elkaar, collega’s druk in gesprek met elkaar, telefoons die bleven rinkelen, voetstappen, mensen die telefoontjes aan het beantwoorden waren en typende mensen achter hun computer. Dit klonk echt precies Zoals het kantoor er overdag was, ….. druk en levendig. Weer zag ik de schrik in Ruben zijn ogen. Maar hij zei niks en we stonden maar te luisteren.

Dit duurde zeker 25-30 minuutjes dat dit geluid door ging, daarna was het ook weer ineens stil alsof niks gebeurd was.

Vervolgens hoorde wij iemand lopen, wat klonk alsof iemand op hoge hakken liep op de houten vloer. Dit ging zo een hele poos door, dat wij degene hoorden lopen op de bovenverdieping. Daarna hoorden wij de computer weer tekeer gaan, alsof iemand druk bezig was te typen achter een computer. Je kon het geluid horen alsof iemand op de toetsen van het toetsenbord heel snel aan het typen was. Kort daarop begon een printer ineens uit te printen; want het maakte een geluid die niet te missen was.

Ik vroeg aan Ruben als hij even wilde gaan checken wat er daar gaande was. Aangezien hij mij wilde laten geloven dat dit alles hem niks deed, stuurde ik hem om poolshoogte te gaan nemen. Ik had niet verwacht dat hij ook daadwerkelijk zou gaan, maar hij liep met grote stappen de trap op en ging kijken wat er daar gaande was. Duidelijk stoer doende voor mij, omdat hij wist hoe hij altijd opgeschept had voor mij dat ie nergens bang voor was. Dus als een bange schijterd ging hij de trap op en kwam weer even geschrokken de trap af.

“Boi, die computers zijn allemaal aan. En die printer is werkelijk aan het printen, ik weet niet wat hier gaande is hoor maar er is iets behoorlijk mis. ALLES IS AAN!!! Al die apparaten, hoe the Fu*K kan dat!!!! Die bureau stoelen zijn uit zichzelf weer allemaal netjes op hun plaats” zei hij zenuwachtig. Zijn gezicht zat vol met zweet en het trillen van zijn handen was nu veel erger geworden. Hij stelde voor om buiten te gaan wachten tot het tijd was dat onze shift voorbij was. Dit hebben we dus met alle spoed gedaan, bijna rennend naar buiten om vervolgens voor het gebouw langs de straat te staan wachten tot onze shift voorbij was.

En ik kan jullie zeggen mensen, terwijl we zo uren lang hebben staan wachten langs de weg, konden wij zien op de eerste verdieping hoe de lichten zelf uit en aan gingen.

Bepaalde momenten zagen we zelf iemand daar staan kijken naar ons. We konden niet uitmaken wie het was, omdat het een donkere gedaante was. Als een soort van schaduw, maar wel met een duidelijk silhouet als dat van een vrouwelijk persoon. Het was gewoon ontzettend eng, we kregen beiden kippenvel over ons geheel lijf toen we dit zagen omdat het figuur echt heel lang naar ons stond te kijken voor het raam.

De volgende ochtend vertelden wij dit aan onze superieure wat we meegemaakt hadden en wij hadden verwacht dat hij ons uit zou lachen. Maar dit deed hij niet, bleek dat hij hier niet van schrok omdat meerdere collega’s vreemde dingen ervaren hadden in het gebouw. Dit was ook de reden waarom de meeste senioren collega’s weigerden om de nachtdienst te draaien, omdat ze gewoon niet in rust hun werk konden doen. Ze werden aldoor lastig gevallen door vreemde dingen die daar het gebouw teisterden.

Er werd gedacht dat Gaitrie degene was die na haar dood daar was blijven hangen, waarom juist daar en hoe? Ze was trouwens niet in het gebouw overleden, dus waarom zou ze tekeer gaan in haar voormalig werkgebied?….. niemand wist het zeker, er werd veel gespeculeerd. Wat men wel zeker dacht te weten onder het security personeel, is dat het wel echt Gaitrie was die zo tekeer ging, aangezien zij steeds te horen was in het gebouw.

Men hoorde haar stem, de computer toetsen die ratelden alsof iemand druk aan het typen was, soms hoorde men haar lachen, ook haar hoge hakken waren een bekend geluid onder de heren van de nachtdienst. Twee keren had men haar zelf zien staan in uniform boven bij de trap, ze keek emotieloos naar degenen die haar zagen op dat moment.

Maar er waren ook wat oudere beveiligers die zeiden dat de dood van Gaitrie het alleen maar erger gemaakt heeft, maar dat er ruim voor haar dood al vreemde dingen gebeurden in het gebouw. De vreemde dingen zijn dus niet begonnen dankzij haar, ze waren er al. Het is een heel oud gebouw, met een eigen history en blijkbaar zijn er door de jaren heen ook mensen erin gestorven. Bovendien staat er vlakbij een hele oude begraafplaats, dus misschien dat er daarom paranormale activiteit is in de omgeving.

Van voormalige medewerkers uit een bekend theater die ook vlakbij gelegen is, hebben wij vaker gehoord dat zij in hun gebouw uiterst vreemde dingen gezien en gehoord hebben. Deze paranormale activiteiten kunnen dus te danken zijn aan de historische gebouwen die allemaal een verleden hebben.

Gaitrie haar dood, kan een rol gespeeld hebben dat alles extra beladen geraakt is in het gebouw waar ik werkzaam was. Maar met zekerheid kan ik het niet zeggen, volgens de andere oudere beveiligers was dit gebouw altijd al niet zo pluis …. S’nachts gingen die dingen daar al heftig tekeer. Ik heb na dit gebeuren geen nachtdiensten meer gedaan, alhoewel het niet gemakkelijk was om voor mekaar te krijgen. Maar gelukkig had mijn meerdere wel begrip voor mijn angsten, dus draaide sindsdien alleen andere shiften.

🌺 Lieve OST Leden, dit was mijn ervaring. Dit alles is heel lang geleden gebeurd, dus kleine details kunnen verschillen. Maar heb alles naar waarheid verteld zoals ik het me herinner. Bedankt voor het willen lezen.

⭐️⭐️= Het verhaal is 95% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton