🟫 Ingezonden door: L.S
⚜️HIJ DWONG ZICHZELF TE KIJKEN⚜️
—————————
Goedemorgen OST Fans, hier ben ik weer met mijn tweede ervaring die ik graag zou willen delen met jullie. Het gaat weer over de zelfde mensen … het gezin van Radjen en Sila.
Het was een koude winterdag. Radjen reed uitgeput naar huis toe, hij was in gedachten verzonken. Denkend aan de crematie van zijn overleden vrouw en kinderen… Hoe kon zoiets gebeuren? In één klap zijn lieve vrouw en 2 mooie dochters verloren. Hoe moest hij nu verder? Had hij die dag maar niet dronken zijn auto in gestapt, dan waren zij niet verongelukt en was hij ze niet kwijt .. Zoveel spijt en verdriet, hij kon dit gebeuren natuurlijk niet meer terugdraaien. En toch, ondanks alle mooie beloftes voor zichzelf niet meer te zullen drinken, nam hij weer een aantal borrels vanwege alle ellende van vandaag.
Regen druppelde zachtjes op zijn ruiten, hij deed zijn ruitenwissers aan en de verwarming aan.. Wat was het ineens koud in zijn auto! Nog steeds in gedachten verzonken.. Hij is 6 maanden na hun crematie hertrouwd met Sila, zij kon dan voor zijn 2 zonen en dochter zorgen zodat zij toch moeder liefde kregen… Hij reed op het snelweg, op gegeven moment probeerde hij harder op de gaspedaal te drukken want het leek alsof zijn auto met moeite vooruit kwam, zijn auto voelde loodzwaar aan!!! Hij keek naar zijn kilometer teller die inmiddels op 140 km stond.. Hoe kon dit, leek alsof hij met veel moeite 50 km over het weg reed!
Hij wierp een blik naar zijn achteruitkijkspiegel hij zag 3 gedaantes zitten, zag hij dit goed? Hij keek nogmaals, knipperde snel enkele malen met zijn ogen en tot zijn verbijstering zag hij werkelijk 2 kleinere en een grote gedaante op zijn achterbank zitten, zijn hart klopte in zijn keel. Wat moest hij doen? stoppen op het vluchtstrook? En dan Staat hij stil met 3 gedaantes op zijn achterbank midden in de nacht, vermoedelijk zijn overleden vrouw en 2 dochters die naast haar zaten.
“NEE!” dacht hij bij zichzelf. “ik zal doorrijden!!”. Hij probeerde met veel moeite biddend vooruit te komen. Hij deed zijn best na te denken.. JA! Dat zou hij doen… Hij reed door naar de ouderlijke huis van zijn overleden vrouw, daar woonden haar ouders nog steeds.
Daar aangekomen stopte hij voor de deur.. Hij begon te praten tegen de figuren op de achterbank die er nog steeds zaten. “stap alsjeblieft uit hier. Sorry voor alles, ik heb een hele grote fout gemaakt, ik ga de pijn en verdriet de rest van mijn leven moeten dragen. Ik mis jullie zo erg maar jullie moeten gaan naar het licht, dit is niet meer jullie wereld. Ik zal altijd van jullie houden. Stappen jullie alsjeblieft nu uit… Jullie moeten gaan rusten” zei Radjen met een bevende stem. Hij durfde nauwelijks te kijken naar achteren terwijl hij dit zei, maar hij dwong zichzelf te kijken.
Tot zijn grote opluchting verdwenen zij. Hij parkeerde zijn auto, zijn auto voelde weer licht aan. Hij moest even bijkomen van de schrik, hij heeft toen aangebeld bij zijn schoonouders en daar gewacht tot 7 uur in de ochtend. Zijn schoonouders vonden het vreemd dat hij zo laat nog langs kwam, hij heeft hun op dat moment ook niks verteld over wat hij had meegemaakt, hij heeft geleerd dat je daar niet meteen over mag praten…
Naderhand heeft hij ze wel alles verteld en ze stonden met open monden te luisteren toen hij zijn verhaal deed.
⭐️⭐️= Het verhaal is 20% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton
Reactie plaatsen
Reacties