🟪 Ingezonden door: Bianca Nazir
⚜️EEN MAANDAG MET EEN ROUWRANDJE⚜️
------------------------
Geachte OST familie, het is een maandagmorgen en ik zit al vroeg bij de kapper om mijn grijze lokken weer te fatsoeneren.
Enkele stoelen zijn bezet, maar het is niet echt druk.
De deur gaat open en de volgende afspraak meldt zich om te knippen. De mevrouw komt naast me zitten en raakt in gesprek met de kapster. De dame ziet er triest uit en als ik het gesprek opvang, heeft ze ook recent een zeer droevige gebeurtenis meegemaakt.
Dan valt me ook meteen op dat er met de dame een meisje van een jaar of 16 is meegelopen en ze ziet er erg boos en zelfs vijandig uit. Het is een dolende entiteit en alleen ik kan haar in dit gezelschap waarnemen. Omdat ik toch in de wacht zit, besluit ik contact met haar te leggen, omdat ze duidelijk nog geen rust heeft.
Het meisje, genaamd Orly, heeft zich enkele maanden geleden van het leven beroofd omdat ze haar leven niet meer aankon. Haar ouders zijn beide hulpverleners en hadden helaas niet gezien dat hun dochter al geruime tijd zeer depressief was. Ze voelde zich vaak eenzaam en aansluiting vinden bij haar leeftijdsgenoten verliep niet goed. Haar gedrag stootte anderen die toenadering zochten af, omdat Orly ze vaak vijandig behandelde. Orly had het vertrouwen in haar medemens verloren en dat straalde ze duidelijk uit. Ze had een vijandige, agressieve houding.
Haar ouders gingen vaak zo op in hun werk dat ze de signalen die hun dochter uitzond vaak betitelden als pubergedrag. Ze was opstandig, brutaal, trok zich vaak terug en was zeer ongemotiveerd. Omdat haar ouders vaak met elkaar de casussen bespraken aan tafel, hadden ze vaak niet door dat ze hun dochter op dat moment buiten spel zetten.
Orly kreeg daarom steeds meer en meer het gevoel dat ze eigenlijk maar een last was en niemand haar aanwezigheid prettig vond. Toen ze op een morgen opstond en ze de wereld inkeek en alleen maar een zwarte wolk van duisternis zag, besloot ze om te stoppen met dit leven wat voor haar een marteling was.
Haar ouders waren geschokt en werden overmand door schuldgevoelens. Hoe hadden zij als hulpverleners niet kunnen zien dat hun enige dochter zo doodongelukkig was. Ik heb erg te doen met de ouders, want met deze ervaring leven is bijna ondraaglijk.
Voor mij is het nu belangrijk dat ik Orly de rust kan geven waar ze al zo lange tijd op wacht. Maar dat gaat niet zo maar, want probeer maar eens onopgemerkt een entiteit te begeleiden naar een andere dimensie in een drukke kapsalon. Ik besluit naar de w.c. te gaan om daar mijn taak te volbrengen. Ik zit weer in mijn kappersstoel en kijk via de spiegel naar de moeder van Orly. Wat zou ik haar graag antwoorden op haar vragen willen geven. Maar ongevraagd haar belasten met informatie waar ze van slag kan raken dat doe ik niet. Ik vind het niet gepast om mijn bevindingen bij haar neer te leggen en onderneem ook geen verdere actie.
Mijn bezoekje aan de kapper, wat anders zo heerlijk ontspannen en gezellig kan zijn, heeft deze keer een rouwrandje gekregen.
Het positieve blijft echter dat Orly nu de rust heeft en ik vertrouw erop dat ook de ouders handvatten krijgen hoe ze moeten omgaan met dit enorme verlies.
⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is.
Reactie plaatsen
Reacties