🟦 Ingezonden door: K.P
⚜️DOE JE OGEN MAAR DICHT⚜️
————————
Geachte OST Familie, ik wil een ervaring met jullie delen die ik lang geheim gehouden heb. Bang dat men me voor gek aan zou zien.
Deze ervaring was van heeeel lang geleden en wij woonden destijds in een huurhuis op Tourtonne (Paramaribo-Noord). Het was een prachtige woning met 5 kamers & daar zat een zeer aantrekkelijke huurprijs aan vast. Mijn mams kon haar geluk niet op toen zij voor zo een prijsje zo een mooie woning op de kop kon tikken. Als reden, voor zo een lage huurprijs, werd gegeven dat het een voormalige ambassade woning was die dringend renovatie nodig had, maar omdat de eigenaar geen tijd daarvoor had verhuurde hij de woning maar in zijn huidige staat. Dit vertelde mijn moeder ons pas jaren later.
Ookal was ik erg jong, ik had nergens in de woning ooit maar iets gezien dat erop wees dat de woning renovatie nodig had. Alles leek nieuw, rook nieuw, alles leek pas geverfd…. Alsof de woning al gerenoveerd was. Ik snap niet dat mijn mama destijds niet erbij stil gestaan heeft dat de eigenaar zijn verhaal niet klopte. In haar enthousiasme heeft ze blijkbaar niet teveel nagedacht en zij was zeker al lang blij dat haar gezin in dat mooie huis kon wonen.
Op een nacht, ik was destijds 13 jaar oud, werd ik wakker en merkte dat mijn moeder over mijn bed gebogen stond en op me neerkeek met een griezelige glimlach op haar gezicht. Er was iets mis... Ik kon mijn vinger er niet op leggen, maar er was iets mis met haar gezicht.
"Mama?" Ik zei.
'Ja,' antwoordde ze. Haar stem was vlak, monotoon.
"Wat doe je?" Ik vroeg.
'Kijken hoe je slaapt,' zei ze.
"Waarom?"
‘Omdat ……’, antwoordde ze.
Ze zei niets meer.
Ik weet niet hoe, maar ik wist, zonder enige twijfel in mijn gedachten, dat dit ding niet mijn moeder was.
Het staarde me aan en ik staarde ernaar. We hielden constant oogcontact. We knipperden geen van beiden. Ik wist het... en het wist dat ik het wist. We wisten allebei dat we een spel speelden. De truc was om te zien wie het eerst zou knipperen.
“Het is tijd om te slapen nu, doe je ogen maar dicht,’ zei ze. Ik antwoordde niet. Ik bleef er maar naar staren. 'Tijd om je ogen te sluiten', herhaalde ze.
'Ik sluit mijn ogen niet,' fluisterde ik.
Ik heb er de langste tijd tegen gevochten, om mijn ogen echt niet te sluiten. Ondertussen bleef het ding me maar aankijken, waarbij ik elke zenuw in mijn lichaam inspande en mezelf wanhopig probeerde niet met mijn ogen te knipperen.
Toen reikte het heel voorzichtig, zonder zich om te draaien of het oogcontact te verbreken, erachter naar de kastdeur en schoof de deur geluidloos open. Toen hij helemaal open was, stapte zij achteruit de kast in en ging zitten totdat alleen zijn lachende gezicht en te grote ogen zichtbaar waren. Even voorzichtig schoof hij de kastdeur weer dicht.
Ik lag daar een hele tijd, stilletjes bevend van angst. Ik hield mijn ogen gericht op de kastdeur, kijkend naar enig teken van beweging.
Langzaam, heel langzaam, gleed ik uit bed, met mijn ogen op de kastdeur gericht. Voorzichtig deed ik drie of vier stappen naar rechts tot ik bij de slaapkamerdeur kwam. Geen moment heb ik mijn ogen van die kast afgewend. Toen ben ik gaan rennen voor mijn leven. Ik rende door de verduisterde gang naar de veiligheid van mijn moeders slaapkamer. Ze lag daar in haar bed, vredig te slapen.
Een golf van angst overspoelde me toen mijn ergste angsten werden gerealiseerd. Het enge ding in mijn slaapkamer bootst mijn moeder na.
Pas toen stond ik mezelf toe te knipperen. Ik weigerde daarna weer in die kamer te slapen. Mijn mams wist dat ik zo angstig was om ook alleen maar in de buurt van die kamer te komen. Heb haar natuurlijk wel mijn ervaring verteld maar veel wist ze niet te zeggen. Ze heeft me ook niet onder druk gezet om daar weer te slapen. Daar ben ik haar tot de dag van vandaag dankbaar voor.
Mijn moeder verhuisde mijn spullen naar de kamer van mijn kleine broers en tot een jaar later, toen we uit het gebied verhuisden, bleef ik weg van mijn kamer. We hielden de deur dicht, maar 's avonds laat als ik er langs liep om naar de badkamer te gaan, kon ik haar/ hem daar heel duidelijk mijn naam horen fluisteren en me uitnodigen om binnen te komen.
Ondanks het huis zo mooi was, besloot mijn moeder toch te verhuizen. Achteraf bekeken, had mijn moeder misschien ook vreemde dingen daar gezien of meegemaakt. Want ze was dol op die woning en dat wij ineens halsoverkop verhuisd zijn was enorm vreemd. Uiteraard was ik wel blij niet meer in die woning te hoeven.
Wat precies in die woning gebeurd is en waarom hij nu bezeten is, weet ik dus niet. Dat blijft voor ons allen een vraag?!
⭐️⭐️= Het verhaal is 95% herschreven door de OST Beheerder Yvanna P Simson
Reactie plaatsen
Reacties