🟫 Ingezonden door: P.A
⚜️IK HEB GEEN LAST VAN HAAR⚜️
———————
Geachte OST familie, Ik heb lang erover moeten nadenken als ik mijn ervaring hier moet delen met de mensen, maar ik zal het toch wel doen. Want mensen mogen weten dat er niet alleen slechte geesten/ entiteiten zijn, maar ook goeien.
Ik woon op para ergens, ik wil niet exact zeggen waar... omdat je altijd mensen zal hebben, die zullen vinden dat het onzin is. Hun redenen zijn vaak dat ze mensen niet af willen schrikken of denken dat door te ontkennen, dat de paranormale verschijnselen zelf zullen ophouden en dat is dus niet zo. Maar goed, hier buiten de stad zijn er heel veel grafjes van kleine kinderen verspreid in het bos, ook van volwassen mensen hoor. Maar ik heb in mijn omgeving meer kinder grafjes ontdekt, ze zijn niet opvallend hoor... want er is bos erover gegroeid en je zou daar echt moeten kennen om te weten waar de grafjes precies liggen.
Bij ons op het achter erf is er ook zo een grafje, het valt ook niet op.... maar omdat ik me erf en buurt goed ken, weet ik dat het er is. Ik was toen ik jonger was echt een ondeugend kind, ik ging altijd alleen het bos in en was de hele buurt aan het verkennen... vandaar ook, dat ik de grafjes ontdekt had. Ik heb zelf met ELISE gespeeld, toen ik 10 of 11 jaar oud was. Ik heb nooit geweten dat het geen mens was. Pas toen we eens aan het spelen waren liet ze me haar huis zien, ze wees schoof de bladeren en rommel opzij en liet me het grafje zien. Maar de naam was nauwelijks leesbaar meer, dus dacht ik dat ze een grapje maakte.
Ik heb dus gewoon verder gespeeld met haar en dat gebeurde heel vaak. Ze kon normaal praten, zag er normaal uit als een gewoon goed verzorgt meisje. Ze had welliswaar ouderwetse kleding aan, van een ander tijdperk... maar als kind van 10 of 11, maakt het heus niks uit wat je vriendinnetje aanheeft. Ik was allang blij dat ik iemand had om elke dag mee te spelen. Geen moment voelde ik een slechte vibe of vervelend gevoel, toen ik met haar speelde. Ik heb ook geen koorts gehad tot zover ik mij herinner. Heb alleen fijne herinneringen aan ELISE, ze was me vriendin en we hadden het gezellig samen.
Na ongeveer 2 jaartjes besloot me moeder dat wij naar paramaribo zouden verhuizen, omdat ze daar een baan gevonden had en het geld was hard nodig. Wij hebben daar dus gewoond tot ik volwassen was, 23 jaar was ik toen ik terug kwam naar Para, omdat ik mijn man leerde kennen in de stad en hij was van wit’ santie. Samen besloten we weer naar para te verhuizen en we bleven in het ouderlijk huis van me moeder. ik ben nu 64 jaar oud intussen.
Maar het vreemde van dit alles is dat ik ELISE nog steeds heel vaak op het erf zie spelen. Ze speelt met zichzelf en ze is nog even jong gebleven, ik schat haar 10 of 11 jaar en ze ziet er precies uit zoals ik me haar herinner vroeger. Ik zie haar me soms aankijken, maar kan niet eruit halen wat ze met haar blik wil zeggen. Ze ziet er soms vrolijk uit als ze aan het spelen is, maar soms zie ik haar op een boomstronk zitten en dan lijkt ze erg verdrietig te zijn. Ik durf niet naar haar toe te gaan omdat ik nu wel weet dat het geen mens is. Toen ik jonger was, had ik geen flauw idee dat het geen mens was...... maar nu weet ik boeng boeng dat ze geen mens is. Ze is blijkbaar jong overleden en ze weet het niet eens, want ik zie haar geest echt dagelijks. Ik heb soms wel speeltjes gezet op het erf op de plekken waar ze meestal speelt, maar ik haast me dan gauw terug naar het huis.
🌺Ik heb geen idee als ze wel weet dat ik vroeger met haar speelde. Want ik ben intussen een oude vrouw en zij is nog even jong gebleven.
⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is
Reactie plaatsen
Reacties