🟦 Ingezonden door: Farah
⚜️NICKERIE: WIJ WAREN DAAR ECHT ALLEEN⚜️———————
Hallo OST lezers, ik zie dat een ieder de intro van hun verhaal begint met wat uitleg over wie ze zijn. Dus zal ik dat ook maar eventjes doen, om beleefd te zijn. Ik ben farah en kom uit een groot gezin. Mijn ouders hebben 7 kinderen, waaronder 3 meisjes en 4 jongens. Aangezien wij het niet zo breed hebben, gezien de situatie in suriname.... kunnen we niet op luxe vakanties gaan en vaak moeten we ons tevreden stellen met gewoon familie bezoekjes, omdat we meer dan dat niet kunnen veroorloven.
Ik ben van hindoestaanse afkomst en de familie is enorm groot, dus voor ons is het altijd een uitje als we even hij een tante of oom mogen gaan logeren in saramacca of nickerie. Want daar hebben we byzonder veel familie wonen. Meestal sturen me ouders ons niet allemaal naar 1 tante of oom, want dat zou gewoon teveel voor ze worden. Dus mijn oudere splitsen ons meestal op in 2 groepjes, een deel gaat naar nickerie om daar vakanties door te brengen en het ander deel gaat dan naar saramacca bij familie om er te logeren. Elke vakantie was het zo en wij genoten met volle teugen van het weinige dat wij hadden.
Meestal was het zo dat de jongens/ mijn broers ervoor kozen om samen te blijven en wij meisjes kozen ervoor om dan samen te blijven. Dat vonden we geen van allen een probleem. Zo gingen wij ook iets van 2 jaartjes geleden in de grote vakantie met mijn zusje Rishma ( 16 jr) en oudere zus karima ( 25 jr) naar Nickerie. Ik ben zelf 19 jaar, dus de middelste zus. Wij waren zo blij en hadden er echt zin in, omdat het vakantie gevoel er al echt inzat. Dus mijn broers die gingen die keer naar Saramacca omdat het de keer ervoor, hun beurt was om naar nickerie te gaan. Wij meiden waren dus eindelijk aan de beurt weer eens naar nickerie te gaan en dat was voor ons speciaal omdat we daar meer nichten hadden zitten dan saramacca.
Het was dan altijd een groot feest om met de nichten de vakantie door te brengen. We keken dan heel veel bollywood films en deden dansjes na uit die romantische hindi movies. Wij meisjes vertelden mekaar allerlei geheimpjes... u weet wel, meiden onderling. Op een dag toen wij eens met de hele groep nichten de stad van nickerie aandeden, ik denk dat we met zijn 8 of 9 waren, hebben we heel veel foto’s gemaakt omdat we die dan naar onze ouders in paramaribo wilden sturen. Ondanks we dit al vaker gedaan hadden om op vakantie te gaan bij onze familie , was mijn moeder toch altijd erg bezorgd. Zo was ze gewoon en altijd erg beschermend naar ons toe.
Om mijn mams dus gerust te stellen, stuurde ik haar vaak leuke vakantie kiekjes en liet haar weten dat alles goed met ons was. Mijn moeder was niet zo modern met whatsapp en social media gedoe. Maar ze had mijn vader die haar hielp om alles te ontdekken en ermee te leren omgaan. Gelukkig kon ze al redelijk met whatsapp en facebook omgaan, dus ons contact was er wel via die 2 media. Mijn zussen maakten zich niet zo druk om mijn bezorgde moeder, omdat die al lang blij waren dat ze even eruit waren.
Mijn nichten brachten ons na wandelen in de stad naar een soort van plein waar er bomen waren. Ik zag ook een standbeeld. Ik zal geen concrete naam noemen, welke plek het precies is .....want wil niet dat mensen van nickerie kwaad op me worden. Er waren bankjes om er te zitten, dus gingen we daar een beetje rond hangen. Er waren leuke jongens die ook daar rond hingen dus mijn zussen en nichten wilden helemaal niet weg van die plek. We zijn daar tot iets van 9 uur blijven hangen en gingen daarna weer naar het huis van mijn familie. We hebben echt een geweldig leuke tijd gehad.
De jongens die daar aanwezig waren kwamen met ons babbelen en nummers werden uitgewisseld. Al met al, het was een geslaagde avond en zelf ik had een nummer van een pracht van een hindu jongen gehad. Hij was even verlegen met me komen babbelen en wilde me vaker zien. Ik had nu dus een reden om
Vaker naar nickerie te komen, dacht ik. Zijn naam was Suresh, hij had gescheiden ouders en zoals ik begreep leek hij zijn best te doen op school. Ik heb ongeveer een uur met hem gesproken en daarna moest hij weg, maar ik heb wel even de vlindertjes in mijn buik gehad na ons gesprek.
Toen we weer thuis aankwamen, was een ieder moe dus zijn we gaan douchen en een ieder is gaan slapen. De volgende ochtend stuurde ik de foto’s voor mijn moeder om te laten zien hoe leuk we het gehad hebben. Ze was blij voor ons dat we zo genoten van onze vakantie, maar toen vroeg ze mij “ wie is dat klein meisje op 2 van jullie foto’s?”. Ik begreep er niks van en zei “ welk klein meisje?”. Me moeder zei “ bekijk even die fotos die je voor mij gestuurd hebt, want ik zie wel op 2 van jou foto’s een klein meisje naast jullie staan en op eentje staat ze achter jullie”. Ik dacht dat me moeder verkeerd zag, want misschien waren die foto’s niet duidelijk ofzo...
Ik had meteen iets van 40 of meer foto’s in 1 keer gestuurd voor me moeder via Whatsapp. Dus ik wist even niet over welke 2 foto’s me moeder het had. Al heel gauw na alle foto’s bekeken te hebben, zag ik de foto’s waar me moeder het over had. Er stond inderdaad een klein meisje van 4 of 5 jaar op 2 van de foto’s. Ik schrok daar behoorlijk van en wees mijn nichten en zussen ook. Ieder was overstuur toen ze die fotos zagen. Me nichten haalden hun ouders erbij en ze bekeken de foto’s ..... ze keken ons ook zorgelijk aan en ze zeiden kwaad “ komt ervan als jullie te laat over straat zitten te hangen, want dat is duidelijk niet iets goeds”.
Wij waren echt niet met een klein meisje daar. En hoe kwam dat meisje dat zo duidelijk in die foto’s te zien, ze leek niet echt doorzichtig... maar het was ookwel te zien dat het geen mens was. Haar voetjes leken wel gewoon wel op de grond te staan, maar het was moeilijk te zeggen... aangezien de foto wel scherp was, maar ook alweer niet zo scherp om te zien als haar voeten de grond keken. Maar ja, dat maakte nu helemaal ook niks uit, want 1 ding was duidelijk, het was geen mens .... wij hebben daar op het plein urenlang rond gehangen en nooit was er iemand in onze buurt behalve die jongens die tussendoor met ons kwamen babbelen. En ze hadden ook geen klein meisje bij zich, dat wisten we wel heel zeker.
Me moeder belde meteen naar ons en ze eiste van mij dat ik die foto’s zou deleten, want volgens haar kan die geest dan mee lopen met je als je bewijs van haar had. Zo zijn er ook schilderijnen van bepaalde slechte mensen die al overleden zijn en die brengen alleen narigheid met zich mee. Het is een vloek om zulke dingen bij je te hebben, “wis die foto’s nu meteen” drong mijn moeder aan. Ik had eigenlijk helemaal geen zin om die foto’s te deleten, omdat ik mijn vriendinnen op school wilde tonen wat ik meegemaakt had, maar me moeder wilde er niks van horen en sprak met me oom waar we verbleven en vroeg hem om erbij te staan, zodat ik alles kon wissen en uiteindelijk moest ik dat toch wel doen. Ik was natuurlijk wel bang, maar ik denk heus niet dat die geest van dat meisje mee zou komen met ons, alleen maar omdat ik die foto’s in me telefoon had.
Ik wil nu van de lezers weten, hebben jullie ook zoiets meegemaakt op een pleintje in nickerie? Jullie zullen wel weten wat ik bedoel, want ik denk vrijwel zeker dat er meerdere mensen dit meegemaakt hebben, dat er vreemde dingen op jullie foto’s te zien waren. Terwijl je zeker wist dat er op dat moment niemand daar was.
🌺Ik vraag me af, wat doet de geest van een klein meisje daar? Niemand is toch daar overleden of heb ik het mis?
⭐️⭐️⭐️= Het verhaal is 100% herschreven door de OST Beheerder Paris Simson.
Reactie plaatsen
Reacties