🟫 Ingezonden door: G.B
⚜️IK KAN DIT GEWOON NIET VERKLAREN⚜️———————
Dag lieve OST lezers, ik was Alleen thuis. Het regende en het was lekker koel. De shutters van de woonkamer waren allemaal nog open en de voordeur op een kiertje, hoewel het al bijna half 11 in de avond was.
De gordijnen bewogen mee met de kleine windstoten. De tv was luid aan. Ik woon al meer dan 15 jaren hier en er gebeurde nooit wat. Er was buurtwacht. Misschien daarom. Het leek alsof in de keuken een lepel is gevallen. Even dacht ik dat het Gino moest zijn, maar die is met vrienden gaan jagen. En mijn 2 kindern waren bij mijn moeder. Het was vakantie. Ik zette de tv wat zachter en luisterde, maar hoorde niets meer.
Ik kan me vergist hebben. Mijn aandacht ging terug naar de tv. Maar ik schrok even toen ik vanuit mijn ooghoeken iemand uit de keuken zag komen. Ik draaide snel mijn hoofd in de richting van de keuken, maar zag niets. Ik nam mijn mobiel in mijn hand en liep langzaam naar achteren toe. Ik keek onder de keukentafel en ik liep zelfs naar de badkamer en toiletruimte om alles te checken. Er was niets te zien.
Ik schudde alles van me af en liep terug naar de woonkamer, om me weer te concentreren op “Jumanji”. Ik hoorde toen iets op balkon. Alsof schoeisel op de vloer werd gegooid. Ik keek automatisch naar de klok. Het was bijna 11 uur. Vanuit de kieren tussen de shutters zag ik dat mijn buren ook nog niet sliepen. Het was weekend. Misschien was Gino er al. Ik merkte dat het niet meer regende. Ik stond op en liep naar de voordeur en maakte die verder open.
Niemand was op balkon. Een koel briesje gaf me kippenvel. Ik wreef over mijn armen en wilde de deur dichtdoen, toen ik iets langs mijn benen voelde. Ik dacht dat het weer die kat van de buren was, maar ik zag niets, toen ik naar beneden keek. Ik deed snel de deur dicht en daarna alle shutters en gordijnen. Ik ben zelf geen bijgelovig mens en ik zocht voor alles altijd een verklaring. Bang was ik niet. Nooit. Ik ben 42 en ik heb nog nooit iets met spoken en geesten meegemaakt. Maar ik voelde me niet op mijn gemak.
Ik nam weer plaats op mijn rustbank en zat rechtop. Ik kon dat gevoel niet van me afschudden dat er iemand in het huis was. Dat zwaar gevoel op de achterkant van mijn nek werd met de minuut zwaarder. Het leek echt alsof iemand van achteren naar me keek. Iemand keek vanuit de keuken naar me. Ik stond snel op en nam snel plaats op de andere bank, waardoor ik de keuken kon zien. De haren op mijn nek stonden recht overeind. Als van een agressieve hond. Maar ik zag niemand in de keuken.
Ik lachte mezelf uit. Zomaar kreeg ik die gevoelens. Ik keek verder naar m’n film, toen ik weer vanuit m’n ooghoeken wat zag bewegen.. Maar nu vanuit de ramen. Ik keek snel en zag één van de gordijnen bewegen. Alsof de wind waaide. Maar ik was er zeker van dat ik de shutters dicht heb gedaan. Misschien de kat van de buren. Die verdomde kat. Ik liep vlug naar het bewegend gordijn toe en pakte die vast om meteen naar boven te doen. De shutters waren dicht.
Ik liep terug naar mijn rustbank, maar weer wilde ik niet eraan denken. Mijn aandacht ging weer naar de film. Ik schrok wakker. Iets kouds klemde mijn linkerenkel. De tv was nog aan. Ik trok snel mijn benen op en keek naar de plek waar ze waren. Ik wist zeker dat iets aan mijn enkel zat. Ik werd nu wel bang. Het was precies 12 uur. Toen hoorde ik weer iemand voor de voordeur. Geschuif met schoeisel. Er werd geklopt. Met lange tussenpozen werd er drie keren geklopt.
Ik was klaarwakker. Bang om antwoord te geven. Ik pakte mijn mobiel en appte de buurtwacht.”Komen jullie direct aub. Zinkplaatstr 34.” Weer dat geluid voor de deur. Ik voelde mijn mobiel trillen en checkte mijn app.”We komen.” Ik merkte dat het licht van de woonkamer uit was. Alleen het licht van de tv verlichtte de ruimte. Weer werd er drie keren op de deur geklopt. Ik voelde me al een beetje minder bang, omdat ik wist dat de buurtwacht in aantocht was. Ik liep geruisloos naar het raam en schoof het gordijn een beetje open.
Ik zag iemand voor de deur. Een manspersoon. Ik merkte dat ik gestopt was met ademen. Mijn hart ging tekeer en ik hoorde ‘t in mijn hoofd kloppen.”Waarom leek het zo lang voordat ze er waren?” Ik keek naar die persoon. Goed ook. En toen herkende ik hem. Het was Gino! Ik zuchtte en liep naar de voordeur. Ik draaide de sleutels en opende de deur. “Gino! Je hebt toch je sleutels!” Ik was zo blij dat hij thuis was. Ik was niet meer bang en omhelsde hem.
Hij hield me vast en gromde en ik hoorde daarna een giechel.”Waar zijn je spullen?” Maar voordat hij antwoord kon geven kwamen de buurtwachters aan. “Ga maar naar binnen. Ik kom zo.”: zei ik en liep naar de heren toe, die met hun flashlights de omgeving verlichtte. Ik deed een beetje beschaamd mijn verhaal, maar gelukkig hebben ze me gezegd dat dat vaker gebeurde. Vooral als je alleen bent. Ik liep naar binnen en deed de deur achter me op slot. Ik checkte de ramen en liep naar toilet om te gaan plassen.
Het regende weer. Ik pakte wat sap uit de koelkast en dronk wat. Ik hoorde Gino in onze kamer. Hij schoof zo met zijn huisslippers. Ik deed de lichten uit en lachte mezelf uit. Hij gaat me uitlachen. Ik liep de kamer binnen en zag hem voor het raam naar buiten kijken. Naar de regen. Ik liep naar hem toe en omarmde hem.”Ik ben zo blij dat je thuis bent. Ik was voor het eerst zo bang om alleen thuis te zijn.”
Hij draaide zich om en voordat ik weer wat kon zeggen kuste hij me. Ik kuste hem terug en voordat ik wist waren we helemaal naakt. Ik weet niet als de sex beter was doordat ik zo blij was dat hij thuis was of omdat het regende. Maar we hebben de liefde bedreven als tieners. Hahaha. Ik keek naar de klok. Het was al na twee uur in de vroege ochtend. We zijn langer dan normaal bezig geweest. Ik glimlachte en met Gino’s arm om me heen viel ik in slaap.
Ik deed mijn ogen open. Iets heeft me wakker gemaakt. Waar is Gino? Ik keek rond in de halfdonkere kamer. Toen hoorde ik het weer. Iemand was bij de voordeur. Ik stond snel op en deed wat kleren aan. In het donker liep ik naar de woonkamer. Gino was nergens te bekennen. Ik durfde hem niet te roepen. Door de gordijnen zag ik wel dat er een draaiende auto voor de deur was. Ik hoorde sleutels draaien en de deur vloog open.
Een manspersoon liep snel naar binnen. Ik schrok en wilde gillen. Gino moest zeker op toilet zitten ofzo.”Ik moet zo plassen schat!” Ik verstijfde en in het donker, met de schijn van de autolichten, keek ik naar Gino die zich naar toilet haastte. Ik liep naar de deur en keek naar buiten. Mijn ogen moesten wennen aan al dat licht. Er werd getoeterd en ik hoorde één van de vrienden van Gino groeten.
Ik groette vluchtig met een wuif, terwijl de auto wegreed. Op balkon zag ik de jachtspullen van Gino op de vloer. Ik heb hem eerder niets daarover gevraagd. Ik was even in de war. Ik liep langzaam naar mijn rustbank en nam plaats. Het was al vier uur zag ik. Ik snapte niet dat Gino onopgemerkt weer weg is gegaan. Gino kwam naar me toe en omhelsde me. Hij rook naar zweet. Nu pas rook ik hem. Ik keek hem aan.
Maar voordat ik wat kon zeggen zei hij dat hij moe was en in bad wilde. Hij vertelde hoe ze een hert, een kaaiman en een pingo hebben buit gemaakt. Hij ratelde maar door over hoeveel geluk ze hadden en eigenlijk vroeg thuis wilden zijn, maar pech onderweg hadden. Bij een inheemse begraafplaats nog erbij. Pas om twee uur kon de auto weer starten. Wat ze raar vonden. Er was ook niets met de auto aan de hand.
Ik luisterde en ik was in de war. Hij wilde me kussen en maakte duidelijk dat hij zin had, maar ik zei hem dat ik slaap had. Ik wilde hem alles vertellen, maar hij kende me als heel nuchter. Dus liever zei ik maar niets. Ik dacht aan die heerlijke tijd die ik eerder heb gehad. Ik weet niet als ik bang moest zijn.
En ik zit nog ermee. Ik heb niemand hierover verteld. Gino is nu heel erg in zijn sas. Ik wilde niet meer, maar hij wel. Ik ben nog zo voorzichtig geweest, maar ik ben zwanger. Op mijn 42ste. Ik ben blij voor hem, maar ik zit met twijfels. Ik wreef over mijn buik. En ik dacht terug....
⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is.
Reactie plaatsen
Reacties