🟨 Ingezonden door: Lea Williams-Ruimwijk
⚜️DIE HONDEN GINGEN ECHT TEKEER⚜️ DEEL 3
—————————-
Goedemorgen OST Familie, Ik zat op de avondopleiding voor de onderwijzers akte. De studie tijd was van half5 tot 9u in de avond.
Na 9u was het heel moeilijk om aan een bus te komen, eerst lijn 9 dan lijn 7. De hele route kon wel èèn tot èèn en een half uur duren. Voor het gemak en om tijd te winnen liep ik met enkele andere collega's over de Coesewijne brug en dan vervolgden wij allemaal onze weg verder. Sommigen gingen zelfs naar Wintiwai en Pontbuiten. Ik maakte de afslag naar Ephraimszegen. Mijn moeder woonde aan de Coesewijne straat dichtbij Ephraimszegen dus ik stopte voor 10 minuten bij haar en dan ging ik verder. Soms zette ze me halverwege en keerde met haar hond terug. Ze was een dappere vrouw die op vele dingen een oplossing had.
Op deze bewuste avond zei mijn moeder dat ze er niet voor voelde om uit huis te gaan dus zette ik m’n weg voort. Het was # 10u en normaliter is de hoek Coesewijnestraat en Ephraimszegenweg enorm druk. Maar die dag was er niemand op de hoek, geen auto die langs reed en ook geen hond. Dat was voor mij heel vreemd. Zelfs op de Ephraimszegenweg was er niemand te zien. Dit was niet normaal. Ik zei tot mezelf:"soh, vandaag ben ik alleen op de weg". Ik verzamelde alle moed bij elkaar en liep dapper door.
Ik liep de Leliendalweg voorbij, nog steeds niemand of.... wacht even! Ik zag in de verte iemand komen uit de Djamoenaweg. By the way er was normaal stroom.ik dacht dat het mn man was en hij kwam met de fiets. Tenminste daar leek het op dus ik stapte flink verder blij dat hij me tegemoet kwam.
Maar hoe dichterbij ik kwam hoe beter ik kon zien dat de persoon niet met de fiets was en ook niet zo lang als mn man. Okeee.. het was dus toch iemand anders. We waren nu met zn tweeën op de weg en niemand anders.
Ik liep midden op de weg met een paraplu in de hand. Van m’n moeder had ik geleerd dat je midden op de weg moest lopen s'avonds omdat boze geesten juist aan de kant van de weg liepen. Maar deze "persoon" liep ook midden op de weg dus we liepen naar elkaar toe. Toen ik bij de Algoelaan kwam was de persoon zo dichtbij dat ik kon zien dat het om een mans persoon ging. Zijn gezicht was bedekt met wit haar. Waar zn ogen moesten zijn was pikdonker en het leek alsof dat gedeelte met een bijl eruit was gehakt. De mouwen hingen slap langs z’n zij. Er waren geen handen. In feite had hij ook geen voeten want die zag ik niet. In een flits had ik dit alles waargenomen. En......"het" liep naar me toe..!!
Mn benen waren voor èèn seconde lam. Ik leek op een militair, op de plaats...rust!! En maakte 3 stappen opzij en we liepen elkaar voorbij. De atmosfeer was helemaal verandert. Demonisch!!
Het was muisstil. De omgeving die een hondenrijke gebied is was doodstil. Ik had kippenvel over mn hele lichaam en beefde als en blad. Het leek wel of ik omringt was door een gordijn. Ik liep snel en geluidloos door. Het leek alsof ik een stijve nek had. Ik kon niet eens omkijken. Het leek bijna alsof ik rende.... nee.....het leek alsof ik zweefde.
Naarmate de afstand groter werd ging dat kippevel gevoel langzaam weg. Ik sloeg de Djamoenaweg in en keek stiekem om; nogsteeds niemand op de weg. Zelfs die " persoon" die mij gepasseerd was ook niet.
Thuis aangekomen zei mn man dat hij net zou komen kijken waar ik zo laat bleef. Ik vertelde hem wat ik gezien had. Hij zei:" je bent voorbij een yorka (geest van een dode) gelopen. Ik heb die avond heel slecht geslapen. Constant zag ik weer het visioen voor me. Vanaf die dag kwam mn man mij opwachten op de hoek.
Einde
Ik heb ook als kind enkele dingen meegemaakt op Ephraimszegen. In een ander verhaal zal ik daarover vertellen. Tot dan.
⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is.
Reactie plaatsen
Reacties