🟩 Ingezonden door: Lea Williams-Ruimwijk
⚜️DIE HONDEN GINGEN ECHT TEKEER⚜️ DEEL 1+2
————————
Geachte OST Leden, In 1986 ben ik bevallen van mn 2e zoon. Ik kreeg overplaatsing om in Saramacca te werken. En moest dus om 5u van huis omdat ik om half 7 de schoolbus moest pakken bij Kersten.
Ik woonde op Ephraimszegen ongeveer 2km vanuit de Indira Ghandieweg. In de periode was de binnenlandse oorlog in volle gang en werd de bevolking vaak in het donker gezet. Er was ook geregeld avondklok. De Ephraimszegenweg was toen een zandweg en er reden geen bussen dus ik moest naar de Coesewijnestraat lopen, de baby afzetten bij mn moeder en snel verder gaan. Toen mijn moeder merkte dat ik onder gevaarlijke omstandigheden de afstand moest afleggen besloot ze me tegemoet te komen.
Mijn man bleef achter met onze eerste zoon en maakte die klaar en bracht hem naar de oppas. Mn moeder vertrok om 4u in de ochtend vergezeld van haar hond. Ze nam altijd een zaklantaarn mee. Op de hoek van de Algoelaan begon de hond grommend om haar heen te rennen dus mn moeder richtte haar flashlight op om te kijken wat de hond irriteerde. Er was een lantaarnpaal op de hoek van die straat en precies naast de paal stond een manspersoon ook bijna even lang als de paal. Die hond begon te janken en te huilen.
Mn moeder richtte haar licht naar beneden en schreeuwde de hond om stil te zijn. Intussen voelde ze zich zo vol met kippenvel over haar hele lichaam. Er kwam geen geluid uit haar keel. Ze liep midden op de weg voorbij en richtte haar flashlight naar achteren. De honden in de omgeving huilden allemaal heel luid. De atmosfeer was helemaal verandert in een spookjesachtige situatie. Toen mn moeder om half 5 bij mij aankwam was ze reeds gekalmeerd.
Ze gebood me om rustig te wachten op 5u. We zijn veilig terug gelopen. Ze vertelde mij dit gebeuren pas in de middag toen ik de jongens ging ophalen. Ik was zo bang dat ik niet meer wilde gaan werken want wat als mn moeder ziek was en me niet kon ophalen, hoe zou ik dan doen?
Precies dit gebeurde, mijn moeder werd ziek en ik maakte ook wat mee….
🟧 DEEL 2
Ik wachtte een ochtend op haar maar ze kwam niet. Er was geen telefoon om contact met haar te maken. Ik wachtte een kwartier en uiteindelijk vertrok ik maar.
Het was 10 minuten over vijf. Ik was tien minuten later dan normaal. Intussen had men de straatlantaarns op de hoek van elke straat aan. Tussen de straten was het nog pikdonker. Ik kwam uit de Djamoenaweg en zag iemand komen uit de Algoelaan. De afstand tussen ons was ongeveer 10 minuten omdat ik mij moest concentreren in het donker. Toen ik op de hoek van de Algoelaan aankwam was de persoon bij de Leliendalweg.
Op deze hoek was het erg donker. Er was een onbewoond perceel aan de ene kant, dat dicht begroeid was. Aan de andere kant woonde een hindoestaanse modiste. Plotseling hoorde ik: " woeiiiii waiwai gahgagahgagaah heheheheheee"!! De persoon schreeuwde het uit. Je hoorde dat er iets daar gaande was. Voor èèn seconde remden m’n benen. De angst greep me. Ik wilde terug rennen maar kon niet.
Ik wist even niet welke kant ik op moest. Ik wilde gillen van angst maar er kwam geen geluid. Direct kwam het gebeurde van m’n moeder weer als een film in me op. Ik wist dat hetgeen zich daar voordeed niet goed was en te maken had met duisternis. Ik was deze ochtend alleen en overgeleverd aan de grillen van de duistere macht. Het was ondertussen dichtbij half 6. In gedachten riep ik m’n moeder om hulp. Dit alles zag ik als een visioen voorbij gaan.
Toen hoorde ik van binnen een stem die zei:" je kan gewoon doorlopen, alles is al goed". Die stem was zo zacht en betrouwbaar dat de angst onmiddelijk weg was. Ik liep door en kwam aan bij de Leliendalweg. Als gewoonlijk was er niets te bespeuren maar ondertussen waren ook twee andere mensen uit een zijweg gekomen. Ze liepen achter me. Op de hoek van de Badoelahweg stond een kraan, ik zag een man staan en een vrouw. De vrouw was water gaan halen. De man wilde zn gezicht wassen.
Hij vroeg de vrouw als ze iemand had horen schreeuwen. De vrouw zei:"ja”. Hij zei “Na mi …. Mi sjie wan sani, a frede mi zodanig dat mi ben mus bari". ( ja ik was het, ik zag iets vreemds, het maakte me verschrikkelijk bang dat ik moest schreeuwen ).
Hij vertelde haar wat hij gezien had, maar ik had geen tijd om door te blijven luisteren waarover deze twee mensen het hadden, want ik moest de bus nog halen. Toen ik bij m’n moeder aankwam trof ik haar in bed aan. "Mi tyieng, mi prakseer yu ma mi ede hat' mi soh tranga dat mi noh ben mang opo uit a bedi". ( mijn kind, ik lag zodanig aan je te denken dat ik meteen hevige hoofdpijn kreeg en nauwelijks me bed uit kon).
Na het werk vertelde ik haar wat die ochtend gebeurd was. Als je let op het tijdsverschil dan zou ik het slachtoffer zijn geweest .
Zelfs als iets verkeerd of negatiefs gebeurd kan het in ons voordeel gekeerd worden.
⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is.
Reactie plaatsen
Reacties