🟦 Ingezonden door: S.K
⚜️DIE AANWEZIGHEID IN MIJN HUIS⚜️
—————————
Geachte OST Familie, Na de scheiding van mijn ouders woonde ik samen met mijn moeder in haar ouderlijk huis.
Ik heb heel veel meegemaakt in de jaren dat ik hier woon . 1 van de ervaringen is het heel gebeuren waarover ik het nu zal hebben. Na mijn achttiende jaar vertrok mijn moeder naar Nederland. Ik woonde vanaf toen op mezelf.
Na ongeveer anderhalf jaar na het vertrek van mijn moeder begon het. Ik voelde mij ineens niet meer op mijn gemak in het huis. Ik voelde aanwezigheid van dingen. Ik weet niet wat ze waren of vanwaar ze ineens kwamen. Wel weet ik dat het niet maar 1 ding was. Ik werkte toendertijd in de middag , kwam pas laat savonds thuis en lag dan relaxed op de bank voor de tv tot ik in slaap viel.
Zo ook op die ene bewuste dag. Het was rond 02.00 am en na het douchen lag ik zoals gewoonlijk weer te kijken naar een leuk tv programma. Ineens voelde ik iets naar me staren. Iets dat ik niet kon zien, maar diens aanwezigheid ik wel zwaar voelde naast de tv. Op datzelfde moment voelde ik iets achter mij staan. Ik voelde mijn lichaam zwaar worden en hoorde ineens alleen geruis om mij heen. De tv hoorde of zag ik niet meer.
Ik voelde mij bekeken vanuit alle hoeken van de woonkamer en raakte overspoeld door allerlei emoties, gewoon uit het niets. Ik werd bang, boos, verdrietig en de tranen rolden net een kraan over mijn wangen. Ik snapte niet wat mij overkwam. Ik wilde schreeuwen maar lag daar als een hulpeloos verlamd persoon. Ik sloot mijn ogen uit angst tot ik de tv weer hoorde en het geruis verdween. Oververmoeid stond ik met heel veel lichaamspijnen op en rende uit angst naar buiten.
Daar zat ik op het balkon,enerieloos, aan het verwerken wat mij overkomen was. Dagen verstreken tot er op een avond geen stroom was. Ik maakte een kaars aan op een tafeltje naast mijn bed en ben toen gaan liggen. De slaap kon ik moeilijk vatten aangezien het heet werd in de kamer. Op gegeven moment sluimerde ik in. Ik hoorde weer datzelfde geruis. Angstig lag ik daar,zonder enig vin te verroeren.
Plotseling voelde ik een zware hand op mijn been die mij wakker schudde. Ik schrok wakker en lag met me rug naar de tafel waarop de kaars brandde. Ik kon dus op de wand waar mijn gezicht naartoe gericht was elk schaduw zien van het weerkaatste kaarslicht. Ik zag gedaanten van mensen die vlak achter mij naast het bed stonden. Het waren er een aantal. Een stuk of 10. Ik kreeg weer dezelfde emoties.
Ik traande uit verdriet en boosheid, maar het meest uit angst en schreeuwde het dit keer wel uit. De kaars doofde uit alsof iemand het uitblies. Verstijfd lag ik daar met gesloten ogen. Ik durfde niet te kijken, noch te bewegen tot ik in slaap viel. Het vreemde van alles was, dat ik de volgende dag nieteens meer aan dacht ondanks ik alles als heel trauamatisch ervaarde wanneer het gebeurde en ik heel erg vermoeid met lichaamspijnen opstond. Ik bleef met alle plezier in het huis,ook savonds.
Ik sprak er niet echt met iemand over,aangezien het mij niet meer bezighield de volgende dagen. Soortgelijke gevallen herhaalden zich heel wat keren. De gevallen maakten mij alleen angstig op het moment van gebeuren, daarna niet meer. Jaren verstreken en ik woon inmiddels al 15 jaren in het huis. Op gegeven moment hinderde mij niets meer. Ik voelde steeds minder aanwezigheid van dingen. Ik werd op den duur niet meer lastig gevallen.
Net hoe die dingen plotseling kwamen, waren ze ineens weg... of moet ik eerder zeggen dat ze er nog zijn maar mij met rust laten? Moet ik mij zorgen maken? Waarom toonden zij zich aan mij? Waarom al die emoties waarmee ik overspoeld werd? Waarom werd ik elke keer vermoeid en energieloos achtergelaten? En waarom ben ik ineens met rust gelaten? Allemaal vragen waarop ik geen antwoord heb.
⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is
Reactie plaatsen
Reacties