🟧 Ingezonden door: Geeta Boedhoe
⚜️The Chupacabra⚜️
--------------------------
OST Fans, dit verhaal gaat over een bloedzuiger of Chupacabra...Dit gedrocht zuigt het bloed van runderen, tenminste dat wordt gedacht en verteld.
Maar de familie Bhaijro,in Stalweide , Nickerie kan meer vertellen .
In de jaren zeventig werd hij daar als beheerder tewerk gesteld en hij was reeds lang blij dat hij een onderkomen had voor zijn gezin(bestond uit hem zijn vrouw en twee zoontjes). Het huis was niet geweldig maar wel woonbaar. Stromend drinkwater en stroomaansluiting waren er niet. Eveneens als buren en of andere huizen.. Kilometers verder pas begon de bewoonde wereld. Zij waren "in the middle of now where"
Toch vonden wij het altijd spannend om als kind daar te logeren ...
Het was er s'nachts lekker fris en we genoten tot laat savonds buiten van een gezellige kampvuur met lekker eten en tories van onze andere ooms en tantes.
Meestal waren ze aan het opscheppen over visvangsten of verhalen over hoe ze in hun jeugd pakslaag kregen....anyhow.
Een van de avonden na zo een gezellige get together liepen we de trap op, om te gaan slapen..de kamers hadden een kokolampu en werden van tevoren geflit met een of ander insecticide tegen muggen.
Naar mijn gevoel wel lekker om dat allemaal te ruiken.
De ramen werden opengelaten en wij gingen onder de klamboes.
Alle meisjes lagen in een kamer en we giechelden zoals altijd nog tot laat over van alles en nog wat.
Tante Padama kwam de kokolampu uitblazen en zei nog zachtjes..." tjhouries djaw soeto toelonk"(meisjes, gaan jullie ook slapen)
We zeiden:' ja tante zometeen'.
Ze liep weg en zei: ' ik zit nog even op balkon'
Wij fluisterden door en een voor een vielen de anderen in slaap.
Ik en nog een nicht lagen nog naar buiten te kijken en we begonnen sterren te tellen.
Zij eerst tot 20 en daarna ik...
Plots hoorden we alsof iemand herhaalde wat we zeiden.
We giechelden weer...'tante wilt ons bang maken zei ik'
Nu keken we beiden richting balkon...er was niks te zien.
Dus weer tellen...en weer hoorden we een echo, maar echt met zo een rare stem...en we hoorden nu ook nog een slepend geluid.
Tssrrt tssrttt ...dus ik pakte gauw mijn kussen en maakte mijn gezicht dicht.
Zo viel ik in slaap.
S' ochtends werd ik wakker door het geklaag van mijn oom en mijn tante die probeerde hem te kalmeren.
Ik liep naar beneden en al de andere nichten en neven zaten echt angstig te kijken en ik sloot me aan bij hen.
'Waarom was oom zo boos' vroeg ik?
En ze wezen me naar de manjaboom.
Er lagen 5 geiten vol bloed aan hun vacht dood en 1 koe onder de boom.
Maar dat was niet alles ik volgde het gesprek en zo kon ik horen dat het al lang gaande was.
Ze dachten dat het een tijger moest zijn, maar dan zou hij met zijn prooi weg gaan werd er verklaard.
Van alles werd er gespeculeerd...honden, kaaimannen noem maar op.
De dag verliep verder door het hengelen en wandelen.
We vingen heel veel vis en dat kwamen we schoonmaken.
Tijdens het schoonmaken zag ik bij twee nichten aan de dijen een paars gekleurde vlek...
Wat is hier gebeurd vroeg ik ze...
ze keken ook verbaasd en zeiden het niet te weten.
Ik riep mijn tante om te kijken en aan haar ogen zag ik dat ze ervan schrok.
Ze zei wel: ach is niks , ze hebben hun voet zeker ergens geslagen.
S'nachts was het dit keer minder gezellig, en we werden aangemaand om meteen te gaan slapen toen het licht uit werd geblazen.
Maar jahhh u kent het toch...we giechelden weer en dit keer hoorden we weer iets dat ons na deed.
We hoorden het gesleep weer vanuit het balkon komen en we focusden op het geluid.
Kijkend naar de deur begonnen we bang te worden.
Het leek of er licht was aangemaakt.
We zagen iets.....we durfden niet eens te ademen.....shockkkksss een eng figuur sleepte zich voort.
Het beest stopte even voor de deur en sleepte verder...
Ik kneep mijn nicht en ze zei sssssttt ik heb het ook gezien....ik zei laten we schreeuwen.
Op datzelfde moment hoorden we onze oom vloeken en heel veel lawaai maken .
Iedereen werd wakker, flashlights werden aangemaakt en de kokolampu's ook.
Een paar van ons huilden ....wat eng allemaal we zagen het beest...het was nog in het huis en in de kamer van de jongens, het had een van ze in zijn klauwen, keek ff op en greep de jongen steviger vast....Het beest leek een beetje traag en gooide onze neef een paar keer op en neer.
.."fairaaas" schreeuwde mijn tante en ze rende naar de keuken ..
pakte een handjevol rijst en gooide het op het beest.
Meteen liet het beest onze neef los en begon de rijstkorrels te rapen.
Wij stonden allen aan elkaar geplakt en schreeuwden het uit .
Mijn oom vroeg op een scherpe toon of we stil konden zijn en mijn tante nam ons mee naar de kamer.
Het was nog een hele lange nacht voor ons en we konden maar niet slapen.
De ochtend brak aan en tante zei ....meisjes gaan jullie nu even slapen.Ik vroeg haar of het beest al weg was.
Ze stelde ons gerust en liep weg.
We vielen inderdaad in slaap en in de middag heeft onze oom ons weg gebracht naar een andere oom.
Zijn verhaal op een andere dag toen we hem vroegen wat het was....
Het beest of de Fairaas hebben ze gevolgd, en het was een oud vrouwtje die al jarenlang alleen woonde, enkele kilometers van hun huis vandaan.Zij zoog de dieren van tijd tot tijd dood.
Ze vloog naar het huis waar ze woonde en daalde neer onder een lantaarnpaal.
Ze heeft al lopend haar vacht van het beest uitgedaan.En nog voordat de zon opkwam was ze binnen.Ze hebben haar daarna een andere dag geloerd en toen ze weer naar buitenkwam, als een normaal oud vrouwtje, deden ze alsof ze aan het hengelen waren.
Ze stopte een bus en stapte in.
Intussen zijn mijn oom en zijn twee maties het huis binnen gedrongen, en hebben het vacht dat aan een spijker hing flink bewerkt met een mix van rode pepers, knoflook en een zwarte zout(karya nimak).
De bedoeling was dat als ze het pakje weer aan zou doen, ze dan zou verbranden.Dit alles hadden ze meegkregen van iemand die onze neef ook van alle nachtmerries heeft verlost na die ene avond.
En dat is ook gebeurd.
In die tijd waren er veel van deze bloedzuigers.
Ze waren overdag gewone mensen en snachts gingen ze op zoek naar bloed.
Men kon ze makkelijk herkennen aan hun voeten, een enkel die voortdurend in verband was.
Of ze er nu nog zijn???
Jazeker!!!let op wie in je buurt al jaren met een verband aan zijn of haar linker enkel lopen .
Volg hun gedrag en dan zul je wel merken dat er iets uit het verhaal voorkomt. AUB , ga niet een ieder ervan verdenken die een verbandje om de enkels heeft.
leest u eerst goed welke kenmerken er genoemd zijn, of misschien kent u zelf nog enkele kenmerken.
⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is.
Reactie plaatsen
Reacties
Mooi verhaal