OST 017: DE TROUWE BESCHERMER ( DEEL 2 )

🚹 Ingezonden door: Naina

—————————

Nadat Jaleeza opgeofferd was door haar oma moest zij binnen korte tijd dood gaan, maar Soleh stak er een stokje voor. Al de jaren heeft Soleh hard gevochten om zijn “oude meester” in leven te houden, want toen Jaleeza haar oma ontdekte dat Jaleeza niet dood ging, stuurde zij steeds andere dingen om haar te doden.

Soleh bleef letterlijk 1x24 uur met haar om haar te beschermen, maar door de jaren heen was hij moe en afgezwakt van al de dingen waartegen hij dagelijks moest vechten. Elke keer dat een aanval op Jaleeza mislukte stuurde haar oma weer een sterker ding.

Omdat Jaleeza al de jaren nog leefde begon de zaak van haar opa, die haar vader inmiddels overgenomen had, ook sterk achteruit te gaan. Elke keer werden haar opa, haar vader of 1 van haar ooms ziek of kregen ze een zwaar ongeluk waarbij ze bijna doodgingen. Dit gebeurde elke keer toen Jaleeza haar oma iets stuurde om haar te doden en het niet lukte, ging het terug op haar man of zonen.

Inmiddels wist de oma van Jaleeza al van het bestaan van Soleh, en de oorlog was nu tegen hem. Soleh had geen rust door al de dingen die voor Jaleeza gestuurd werden, en inmiddels ook om hem uit te schakelen en hij kon alle hulp gebruiken, maar omdat hij dat niet via Jaleeza of haar familie kon krijgen, besloot hij de hulp via Rayen (Jaleeza’s vriend en mijn broer) te doen.

Rayen heeft net als mij ook de gave om dingen te zien en aan te voelen, maar hij heeft er nooit iets mee gedaan. Juist begon hij zichzelf af te sluiten toen het hem teveel werd, en door de jaren heen was hij als het ware helemaal gesloten. Soleh ontdekte al gauw dat het niet via Rayen zou lukken dus hij probeerde het via mij. En ik die al die tijd bang van hem werd, maakt het hem erg moeilijk, maar uiteindelijk was het hem toch gelukt. En zo waren wij nu bij mijn begeleider beland.

In al de jaren was het Soleh alleen gelukt om Jaleeza in leven te houden. De dingen die haar oma elke keer stuurde liepen allemaal rond met haar. Ze zochten gewoon een kans om een einde aan haar leven te maken, dankzij Soleh lukte het ze tot nu toe niet, maar omdat Soleh al moe was en het niet meer aan kon en inmiddels bij mij woonde zagen de dingen kans om op Jaleeza te werken. Vandaar dat mijn begeleider zei dat we optijd daar waren gekomen anders zou zij er binnenkort niet meer zijn.

Jaleeza had het erg zwaar, mijn begeleider keek mij aan en zei: “ik heb je elke keer gezegd dat je mensen naar mij toe kon sturen, maar kom nooit mee met ze, en nu heb je de fout gemaakt. Je weet wat dat te betekenen heeft he?” Ik zei:” ja, ik weet het. Ik ga Jaleeza nu moeten helpen om alles te dragen, maar ik heb het voor haar over”. Sinds dag 1 dat ik haar ontmoet had was er een hele sterke band tussen ons. En ik had dit wel voor haar over.

Mijn begeleider zei je stapt er met open ogen in, ik hoop dat je er geen spijt van zal hebben. Ik zei: “natuurlijk niet!” Mijn begeleider sprak met Jaleeza af dat hij thuis bij haar moest gaan om te werken. Zij moest dus met haar familie bespreken, en er moesten een paar dingen gekocht worden om bepaalde rituelen te verrichten. Jaleeza zou afspreken en dan zouden ze een datum bepalen.

Het was een weekend toen we bij mijn begeleider waren, en omdat iedereen werkte spraken ze af om het volgend weekend thuis bij Jaleeza te werken. Mijne mensen, die week die voorbij ging was een vreselijke zware week voor mij. Ik weet niet hoe ik van dag tot dag overleefde. Ik keek alleen uit naar zaterdag en zei elke keer tegen Rayen, dat ik zaterdag niet zou halen. Nu ik erover schrijf ervaar ik de pijnen weer.

Mijn week zag er zo uit: ik had pijn in alle botten van mijn lichaam, mijn hoofd leek zo zwaar, alsof het een paar maal gegroeid was, het leek alsof ik 2 zware zakken droeg op mijn beide schouders. Ik kon niet redelijk nadenken. Ik ging aan het werk, maar wist niet echt waarmee ik bezig was. Na een poos wist ik niet meer wat ik gedaan of gezegd had. Ik kwam uitgeput naar huis, bleef gewoon door uitgeput tot de volgende dag.

In de avond uren kon ik niet slapen, ik kreeg de hele tijd nachtmerries. Zag hele enge dingen waardoor ik elke keer wakker schrok. Ik had wallen en mijn gezicht was helemaal donker en veranderd. Ik had het echt te verduren, en ik bad de hele dag. Ik keek echt uit naar zaterdag en dacht dat ik dan verlost zou worden van alles. Wat gebeurde er toen??? Er kwam total weekend lockdown. Ik kon het wel uithuilen van pijn en verdriet.

Ik belde mijn begeleider bijna huilend op, ik zei: “ik kan het niet meer aan, help me a.u.b.”. Hij zei: “je zei dat je zou helpen dragen toch”, ik zei: “ jaa…maar ik ben al half dood, verlicht het een beetje voor mij”. Hij probeerde op afstand weg te halen wat kon en de rest moest hij precies zo laten. Jaleeza had het even zwaar, maar zij had dit al heel lang, dus leek het normaal voor haar.

Zo voelde zij zich al een hele poos, geen wonder dat zij een eind aan haar leven wilde maken. Het waren er teveel dingen die met haar liepen. Nu ik haar hielp meedragen leken de dingen over te springen van haar op mij, en dan weer terug. Toen het werk niet meer op de afgesproken tijd gedaan kon worden werd het zwaarder voor ons. Nu leken ze meer haast te hebben om Jaleeza dood te maken, en mij in dit proces ook mee te nemen, omdat ik als het ware hulp gevonden had voor Jaleeza.

Jaleeza werd ziek en kon niet meer van haar bed. Ik heb al jaren lang ervaring met zulke dingen, dus ik kon mezelf nog redden. Al hoe zwaar het was, al hoeveel dingen er waren, 1 ding dat ik door de jaren heen heb geleerd is, mezelf niet gewonnen geven. Door vechten tot het eind. Nu de dingen door hadden dat ze mij niet konden breken gingen zij over om mijn kinderen lastig te vallen. Ik had niet lang terug mijn 2e kind gehad en die werd het slachtoffer van de slechte dingen.

Mijn kind schrok elke keer tijdens het slapen, en sliep daardoor heel slecht. De hele dag ging goed, zodra het donker werd begon het, elke avond. Ik begon ook dromen te krijgen, ik zag hele enge, griezelige dingen en er waren dingen die aldoor fluisterden in mijn oor dat ze mijn kinderen dood zouden maken. Hierdoor raakte ik erg gefrustreerd en aan 1 kant werd ik ook kwaad. Ik vroeg mijn begeleider om mijn baby te beschermen totdat het werk niet gedaan werd. Dat deed hij en eindelijk kon mijn baby toen rustig slapen. Maar ik had aldoor last van alles.

Uiteindelijk werd er een afspraak gemaakt om op woensdag te gaan werken bij Jaleeza d’r thuis. Ik kon die dag helemaal niet meer normaal functioneren, omdat de dingen wisten dat ze “aangepakt” zouden worden drukten ze ons dus extra. Ik meldde ziek aan t werk (ik voelde me echt doodziek) en bleef thuis en bad elke keer dat alles gauw en goed afgelopen moest zijn. Mijn belegeider was uren bezig.

Uiteindelijk voelde ik me tegen 4 uur s’middags ineens weer zo “licht”. Het leek duidelijk alsof er een zware last van mijn schouders viel, ik voelde de druk niet meer aan mijn hoofd. Leek alsof ik weer helder zag, en helder kon nadenken. Ik wist toen dat “het werk” al gedaan was. Ik wachtte rustig af tot Jaleeza of Rayen mij een bericht zouden sturen, ik wist dat ze nog het één en ander na te praten zouden hebben, en dat er verdere afspraken gemaakt moesten worden.

Uiteindelijk kreeg ik een app van Jaleeza. Ze schreef: “alles is goed afgelopen, vertel je later alles in details. Ben moe, ga naar bed”. Ik kon me best wel voorstellen dat Jaleeza uitgeput was. Jarenlang had ze al deze dingen met zich meegedragen. Elke keer kwam er iets erbij, iets dat haar ertoe moest brengen om zelfmoord te plegen. Ze heeft hard er tegen gevochten zonder het zelf te weten. Gelukkig was Soleh er al die tijd met haar. Anders was zij er niet meer. Ik hoop dat wat Sukarno in zijn vorig leven slecht had gedaan al betaald is door Jaleeza en zij nu een rustig leven verder kan leiden.

Aan Soleh werd de keuze gegeven om weg te gaan of te blijven. Hij koos ervoor om te blijven maar omdat Jaleeza haar huis nu afgesloten is voor alle boven natuurlijke dingen (want haar oma is nog altijd bezig) kan Soleh niet meer daar blijven. Hij koos ervoor om door met Rayen te blijven, maar op afstand. Ik zie hem altijd nog in mijn huis voor Rayen z’n slaapkamer, maar nu ben ik niet bang meer. Ik communiceer nog steeds telepatisch met hem en vraag hem ook om ons te beschermen indien nodig.

Inmiddels zijn wij al vele maanden verder en het gaat heel goed met Jaleeza, al de blokkades in haar leven zijn verdwenen en het lijkt heel goed te gaan met haar. Mijn begeleider houdt haar nog steeds in de gaten, en Jaleeza kan nu ook dingen waarnemen. Indien zij voelt dat er iets mis is maakt zij gelijk contact met “onze” begeleider en dan maakt hij het in orde voor haar. Jaleeza haar oma is nog steeds bezig op het boven natuurlijk vlak, maar wij hopen dat zij de boodschap heeft begrepen en Jaleeza verder met rust laat.

🌺 Beste lezers,
De namen in dit verhaal zijn fictief.

⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is.