🟪 Ingezonden door: V.R
⚜️DE AANWEZIGHEID IN MIJN KAMER⚜️
——————
Goedemorgen lieve OST-leden en beheerder Yvanna.
Allereerst wil ik zeggen dat ik enorm geniet van deze groep. Ik lees hier dagelijks verhalen en ervaringen van andere leden en ik leer daar ontzettend veel van. Het voelt soms alsof ik niet alleen sta met bepaalde dingen die ik meemaak. Ik ben een trouwe fan van deze groep en dat zal ik ook blijven, want hier durven mensen dingen te delen die je niet zomaar overal kunt bespreken.
De reden dat ik u vandaag benader, is omdat ik op 26 juli 2020, in de middaguren, iets heel beangstigends heb meegemaakt in mijn eigen woning te Paramaribo. Iets wat mij tot op de dag van vandaag niet loslaat. Door dit ene gebeuren ben ik nu zelfs bang om alleen te zijn in mijn eigen huis. Een plek die normaal gesproken juist veilig zou moeten voelen.
Wat er die dag gebeurde, was het volgende.
Ik was geheel alleen thuis. Er was niemand in huis, ik had geen plannen, geen afspraken, helemaal niets te doen. Ik voelde me ontzettend verveeld en rusteloos. Ik baalde zo erg, dat ik besloot om maar even te gaan liggen en te proberen te slapen, in de hoop dat de tijd sneller voorbij zou gaan. Maar hoe hard ik ook probeerde, het lukte me gewoon niet om in slaap te vallen.
Ik draaide me om, sloot mijn ogen, probeerde mijn gedachten uit te schakelen, maar niets hielp. Uit pure frustratie ging ik uiteindelijk op mijn rug liggen en staarde naar het plafond. Terwijl ik daar zo lag, gebeurde er iets heel raars. Ik kreeg ineens een extreem sterk gevoel dat ik niet meer alleen was in mijn slaapkamer. Het was alsof er een aanwezigheid bij mij was gekomen. Ik kon niets zien, helemaal niets, maar diep vanbinnen voelde ik het heel duidelijk: er was “iets” bij mij in de kamer.
Om zeker te zijn keek ik meerdere keren om me heen. Ik keek naar de muren, naar de hoeken van de kamer, onder het bed, naast het bed. Mijn kamerdeur stond open, dus ik keek ook de gang in, richting de woonkamer en de keuken. Maar er was werkelijk niemand te zien. Het huis was stil, doodstil zelfs.
Om mezelf gerust te stellen zei ik in mezelf:
“Je zit jezelf gewoon gek te maken. Je bent alleen thuis, samen met God. Hij beschermt je. Het huis is op slot, niemand kan hier binnenkomen.”
Met die gedachte probeerde ik mezelf kalm te houden. Ik sloot opnieuw mijn ogen en probeerde weer in slaap te komen. Maar precies op dat moment voelde ik opnieuw iets. Het was alsof er wéér iets de kamer binnenkwam. En ineens kon ik me niet meer bewegen.
Mijn hele lichaam werd stijf. Ik kon geen spier meer verroeren. Mijn armen niet, mijn benen niet, zelfs mijn hoofd niet. Alleen mijn gedachten waren nog helder. Ik was niet aan het dromen. Ik was klaarwakker. Mijn ogen waren open, maar mijn lichaam was volledig verlamd. Het voelde alsof iets mij letterlijk vastgreep, alsof ik in een onzichtbare greep zat.
Vanuit mijn ooghoeken kon ik ineens iets waarnemen. Via de open slaapkamerdeur zag ik een soort vorm vanuit de keuken richting mijn kamer komen. Het was vaag, doorzichtig, maar toch duidelijk aanwezig. Ik voelde paniek in me opkomen. Ik probeerde los te komen, te bewegen, te schreeuwen, maar niets lukte. Mijn lichaam reageerde totaal niet meer op mijn wil.
Het “ding” kwam steeds dichterbij. Mijn hart bonsde in mijn keel. Ik was zó bang dat ik dacht dat ik flauw zou vallen van angst. Toen het eindelijk vlakbij mij stond, kon ik beter zien wat het was. Het had de vorm van een man. De energie die ervan uitging voelde ook heel duidelijk mannelijk. Maar zijn lichaam was niet vast, niet zoals een mens. Het leek alsof hij volledig uit water bestond. Doorzichtig, helder, bewegend… alsof ik door hem heen kon kijken.
Ik kan het niet beter beschrijven dan dit: het was alsof ik een menselijke vorm zag, gemaakt van levend water.
Dit mannelijke waterwezen kwam heel dicht bij mijn gezicht en begon mij zacht te kussen. Teder. Alsof hij mij al jaren kende. Alsof we geliefden waren. Maar voor mij voelde dit helemaal niet teder. Het voelde angstaanjagend, verkeerd, onnatuurlijk. Dit was geen normaal mens. Dit was geen normale situatie. Ik wilde dit niet. Ik voelde me aangevallen, machteloos, gevangen in mijn eigen lichaam.
Ik probeerde alles. Ik probeerde te schreeuwen, te slaan, te duwen, mezelf los te rukken. Maar ik kon niets. Mijn lichaam was volledig bevroren, alsof het niet meer van mij was. Alsof dit wezen totale controle over mij had.
Na een paar momenten, die voor mijn gevoel uren duurden, stopte het gekus. Het wezen liep richting de open slaapkamerdeur, terug naar de keuken. En precies op het moment dat hij verdween, kon ik ineens weer bewegen.
Het was alsof een schakel werd omgezet. Ik sprong meteen overeind uit mijn bed, mijn hart ging tekeer, mijn hele lichaam trilde. Ik keek overal om me heen, maar er was niets meer te zien. Geen aanwezigheid, geen figuur, niets. Toch wist ik zeker: dit was echt gebeurd. Ik had dit niet gedroomd.
Sinds dat moment ben ik doodsbang in mijn eigen huis. Het idee dat “iets” zomaar binnen kan komen, zonder dat ik het kan tegenhouden, maakt me gek van angst. Wie zegt mij dat dit niet nog eens zal gebeuren? En als het deze keer alleen kusjes waren… wat gebeurt er de volgende keer?
Ik begrijp hier helemaal niets van, maar de angst zit diep. Heel diep. Ik maak me hier oprecht zorgen over.
Daarom wil ik graag aan de leden vragen: hebben jullie ooit iets soortgelijks meegemaakt? Kunnen jullie mij misschien wijzer maken over wat dit geweest kan zijn? Nee, het was géén slaapverlamming. Ik was echt volledig wakker. Dit voelde totaal anders.
Sorry voor mijn slechte Nederlands, ik hoop dat u mijn verhaal voor mij kunt corrigeren.
Ik wil graag anoniem blijven.
Alvast bedankt.
Mw. Yvanna
————
UPDATE
Datum: Zaterdag 8 augustus 2020
Beste leden, sinds ik mijn ervaring heb opgestuurd, heb ik helaas geen meer rust gekregen. Integendeel. Ik heb daarna nog meerdere “bezoekjes” gehad. Vooral wanneer ik alleen thuis ben, meestal in de middaguren als ik even wil gaan liggen om te rusten of een dutje te doen.
Datzelfde ding komt dan weer naast mij liggen, terwijl ik nog wakker ben. Het ziet er exact hetzelfde uit zoals ik eerder heb beschreven. Doorzichtig, waterachtig, met een sterke mannelijke energie. Hij komt naast me liggen en ik hoor hem zwaar ademen. Dat geluid alleen al jaagt me de stuipen op het lijf.
Ik durf dan echt niets te doen. Ik blijf gewoon stil liggen, verstijfd van angst, hopend dat hij weer verdwijnt. Ik voel continu zijn aanwezigheid, zelfs als ik hem niet altijd zie. Het gevoel dat ik niet meer alleen ben, is constant bij me.
Om mezelf een beetje te beschermen, slaap ik tegenwoordig in de middaguren in de woonkamer. In de slaapkamer durf ik bijna niet meer te liggen. In de woonkamer heb ik tot nu toe gelukkig geen last gehad dat hij naast me komt liggen.
Dit ding heeft me tot nu toe niets kwaads gedaan, maar dit is absoluut niet normaal. Dit hoort niet. Ik wil hier vanaf. Ik zoek echt hulp. Is er iemand die weet wat dit is? Of iemand die me kan helpen om hier vanaf te komen?
Reageer alsjeblieft in de comments, dan neem ik zelf contact met u op.
🌺 Een fijne ochtend verder aan alle leden.
⭐️⭐️⭐️ = Het verhaal is herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties