🟫 Ingezonden door: Christiano Alidikromo
⚜️DE BEZETEN BAKKERIJ ⚜️ DEEL 2
——————
Maar helaas konden de mensen die zij hadden benaderd uiteindelijk niet veel voor hen betekenen. Zodra deze culturele en spirituele mensen het terrein van de bakkerij betraden, voelden ze direct hoe zwaar, extreem koud, donker, dreigend en drukkend de energie daar was. Het voelde niet gewoon negatief, maar ronduit demonisch. Het was geen normale spirituele onrust, geen gewone geest die rondwaarde, maar iets veel diepers en duisterders.
Ze gaven eerlijk toe dat dit ver boven hun krachten lag. Wat daar aanwezig was, kon niet zomaar verdreven worden. Het was te sterk, te agressief, te intelligent. Eén voor één verlieten ze het terrein, vaak al na enkele minuten, zonder echt iets te hebben gedaan. Niemand durfde zich eraan te wagen. Niemand wilde de verantwoordelijkheid dragen voor wat daar rondwaarde.
Zo stonden Dino en zijn zoon Pasimin er uiteindelijk helemaal alleen voor.
Pasimin had op een gegeven moment de hoop volledig opgegeven. Hij geloofde niet meer dat er ooit nog hulp zou komen, noch voor de bakkerij, noch voor zijn eigen woning waar inmiddels ook dezelfde verschijnselen plaatsvonden. Op vijftigjarige leeftijd overleed hij plotseling. De exacte doodsoorzaak is ons eerlijk gezegd nooit duidelijk geworden. Of zijn overlijden direct te maken had met alles wat zich in de bakkerij afspeelde, weten wij niet met zekerheid. Maar de timing was opvallend, en de omstandigheden waren allesbehalve normaal.
Maar goed… dat even terzijde.
Kort na het overlijden van Pasimin werd pas míjn hulp ingeroepen. Het was Dino die mij benaderde, omdat zelfs na de dood van zijn zoon de problemen niet stopten. Integendeel: alles werd alleen maar erger. Alsof de entiteiten nu volledig vrij spel hadden gekregen. Alsof er geen rem meer was.
Dino vertelde ons, mijn stiefvader en ik, het hele verhaal vanaf het begin. Hoe de bakkerij al spookte, hoe een oude man hem ooit had geholpen, hoe hij uit dankbaarheid een woning voor hem had gebouwd, en hoe die woning na de dood van de man absoluut niet mocht worden afgebroken. Dat was de afspraak geweest. Een heilige afspraak.
Maar hij vertelde ons ook, met pijn in zijn stem, dat zijn zoon koppig was geweest. Dat Pasimin de woning zonder aarzelen had laten slopen. En precies vanaf dat moment waren de problemen weer begonnen, maar dit keer vele malen erger dan ooit tevoren.
Volgens Dino had het overlijden van zijn zoon hier zeker mee te maken. Hij voelde dat diep van binnen. Alsof de entiteiten wraak hadden genomen. Alsof ze iets hadden opgeëist.
Dino vroeg ons als wij hem konden helpen. Hij smeekte ons bijna en stond met tranen in zijn ogen. Hij wist werkelijk niet meer wat hij moest doen. Hij was moe, radeloos, bang en vooral gebroken. Wij stemden toe, niet alleen omdat we hem wilden helpen, maar ook omdat we zelf nooit hadden geweten dat deze bekende bakkerij zo extreem spookte. Het leek ons leerrijk, maar ook gevaarlijk. Toch besloten we de uitdaging aan te gaan.
We maakten een afspraak met meneer Dino om op een bepaalde avond langs te gaan.
DE NACHT IN DE BAKKERIJ
Toen we bij de bakkerij aankwamen en uit de auto stapten, voelden we het meteen. De lucht voelde zwaar. Drukkend. Alsof iets ons al had opgemerkt. Geestelijk konden we heel duidelijk aanvoelen dat de entiteiten ons daar niet wilden hebben. Het voelde alsof we ongewenst waren. Alsof we een territorium betraden waar we absoluut niet welkom waren.
We zeiden tegen meneer Dino:
“Wij zullen het gebouw betreden. Sluit ons straks binnen op. Het is bijna 7:00 PM. U mag rustig naar huis gaan en goed slapen. Morgenochtend om precies 7:00 AM komt u ons weer eruit halen. Maar voordat u de deuren opent, moet u eerst kloppen. Pas als u onze stemmen hoort, mag u de deur openen. Hoort u niets… dan is er iets mis.”
Zo gezegd… zo gedaan.
Meneer Dino vertrok en wij bleven alleen achter in de bakkerij.
Binnen zag alles er op het eerste gezicht normaal uit. De machines stonden netjes, de kasten waren opgeruimd, alles was achtergelaten alsof de arbeiders gewoon even pauze hadden genomen. Het was bijna misleidend rustig. Te rustig.
Wij namen plaats op de vloer en begonnen onze culturele spullen klaar te leggen. Terwijl we daarmee bezig waren, hoorde ik plotseling gefluister. Niet één stem, maar meerdere. Het klonk als echo’s, maar tegelijkertijd ook alsof ze vlak naast me stonden. Ik kon de woorden niet verstaan, maar ik wist zeker: er werd over ons gesproken.
Ik vertelde mijn stiefvader wat ik hoorde. Hij knikte alleen maar. We wisten dat dit pas het begin was.
DE AANVALLEN
Toen we begonnen met de rituelen, werden de entiteiten direct actiever. Ze probeerden ons uit onze concentratie te halen. Eerst met geluid. We hoorden metalen bakken hevig trillen in een kast waar normaal het brood in werd gezet. Het geluid was oorverdovend. Het klonk alsof iemand met woede tegen die bakken stond te beuken.
Toen we niet reageerden, hoorden we met enorme kracht hoe diezelfde bakken op de grond werden gesmeten. Het lawaai was zo hard dat het door merg en been ging. Het was duidelijk bedoeld om ons te laten schrikken. Om ons bang te maken.
Maar we bleven doorgaan.
Daarna bleef het niet meer bij geluid alleen. Voorwerpen begonnen door de ruimte te vliegen. Kleine objecten, metalen onderdelen, zelfs stukken hout werden in onze richting gesmeten. De entiteiten werden agressiever. Woedender. Alsof ze beseften dat wij niet zomaar weg zouden gaan.
Op dat moment hoorden we ineens een stem. Een bekende stem. De stem van Pasimin. De overleden zoon.
Hij riep:
“Ooi oooi, opo a doro gim, opo gim noh!”
(Ooi ooi, maak die deuren voor me open, maak voor mij open!)
Het klonk zo echt, zo menselijk, dat het kippenvel veroorzaakte. Maar wij wisten beter. Dit was niet Pasimin. Dit was een entiteit die zijn stem gebruikte. Ze wilden ons naar de deur lokken. Ze wilden dat wij de bescherming zouden verbreken.
Wij lieten ons niet misleiden en gingen nog krachtiger door met onze rituelen.
Toen openbaarde zich de ware leider. Het was Suwantoro. De oude man die ooit had geholpen. Hij bleek degene te zijn die nu samen met meerdere entiteiten de bakkerij terroriseerde.
Dit was voor ons een raadsel. In zijn leven was hij een goede man geweest. Hij had juist bescherming gebracht. Waarom was hij nu veranderd in iets demonisch? Wat was er met zijn geest gebeurd na zijn dood? Wat had hem zo verdorven? Wij begrepen er niks meet van. Wat was dit nu? Dino had ons juist gezegd dat Suwantoro zo een goed mens was, maar nu bleek iets heel anders.
Feit was: hij was niet meer dezelfde. En hij viel ons aan.
Hij probeerde ons geestelijk te breken. Te verwarren. Te verzwakken. Maar wij stonden sterk. Wij hadden onze beschermers. Onze begeleiding. Onze kracht.
DE VERBANNING
We voerden zware handelingen en rituelen uit om Suwantoro en zijn andere entiteiten te verwijderen. We stuurden ze terug naar de duistere plek waar ze vandaan kwamen. We sloten de poorten. We verzegelden de ruimte. We reinigden het terrein en het gebouw, zodat ze nooit meer toegang zouden krijgen.
Dit klinkt misschien eenvoudig, maar geloof me… dit was geen makkelijke taak. Als ik elk detail zou beschrijven, zouden we morgen nog bezig zijn. Suwantoro gaf zich niet zomaar gewonnen. Hij heeft ons werk extreem zwaar gemaakt.
De entiteiten probeerden ons fysiek aan te vallen. Ze krabden. Ze smeten dingen. Ze toonden zichzelf in de meest walgelijke, onmenselijke gedaantes. We zagen messen tegen muren en plafonds vliegen. Het was alsof we midden in een horrorfilm zaten, maar dan echt. Levend.
Als je geestelijk niet sterk staat, kan je zo’n strijd niet overleven. Je kan letterlijk sterven. Vooral wanneer entiteiten merken dat je gekomen bent om ze te verwijderen, worden ze het meest agressief. Ze zetten alles op alles om je uit te schakelen.
Wij werkten de hele nacht door. Tot in de vroege ochtend. Uitgeput, leeg, maar vastberaden.
Precies om 7:00 AM hoorden we geklop. Het was meneer Dino. We riepen dat alles goed was en dat hij mocht openen. Hij kwam binnen samen met zijn andere zoon, Leendert.
Ze schrokken van de chaos die ze zagen. Overal lagen voorwerpen, stoelen waren verschoven, kasten stonden open. Het leek alsof er een oorlog had plaatsgevonden. Maar ze zeiden niets. Ze voelden het verschil.
De druk was weg. De sfeer was anders. Rustiger. Lichter.
Later bleek dat niemand ooit nog last had gehad in de bakkerij. Integendeel: de bakkerij werd opnieuw gerenoveerd, moderner, mooier. En dit keer… zonder problemen. Geen schaduwen. Geen stemmen. Geen angst.
Meneer Dino kon niet in woorden uitdrukken hoe dankbaar hij was. Na jarenlang terreur was er eindelijk rust.
Wij waren uiteraard blij dat we weer hadden kunnen helpen. Daar doen we het tenslotte voor.
SLOTBOODSCHAP
Mochten de voormalige arbeiders van deze bakkerij dit toevallig lezen:
– Hoe gaat het met jullie?
– Kunnen jullie je nog herinneren hoe jullie dat demonisch uitziend gedrocht zagen op die kast?
– Hoe de machines, licht, gas, water en apparatuur vanzelf aangingen? En hoe ramen, deuren en kastdeuren zelf open gingen.
– Hoe jullie aldoor een vreemde aanwezigheid voelden, hoorden en zagen die niemand kon verklaren?
Stuur jullie ervaringen gerust naar Original Spuku Tori. Jullie hebben ongetwijfeld nog veel meer meegemaakt dan wij hier hebben kunnen beschrijven. Dit verhaal is slechts het tipje van de ijsberg.
Want wat zich daar werkelijk heeft afgespeeld…
dat leeft nog steeds voort in de schaduwen van Lelydorp.
⭐️⭐️ = Het verhaal is herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton
Reactie plaatsen
Reacties