🟩 Ingezonden door: Sharda
⚜️DE ASEMA’S VAN NICKERIE⚜️
--------------------------
Goedemorgen OST-familie,
Ik ben een Hindoestaanse dame en woonachtig in het mooie rijstdistrict Nickerie. Toen ik Story 797 las, voelde ik direct dat ik moest reageren, want wat daar beschreven stond, is geen verleden tijd — het gebeurt nu nog steeds. Wij bewoners leven al geruime tijd met angst voor wat wij hier “de asema’s” noemen.
Laat ik voorop stellen dat ik persoonlijk gelukkig nog nooit door een asema ben 'aangevallen' en leeggezogen. Maar ik ken veel buren en familieleden die dat wel zijn, en de verhalen die zij vertellen, zijn huiveringwekkend. De angst die deze wezens in ons district zaaien, is met geen pen te beschrijven.
🔴 KEEP IN MIND:
De namen die ik in dit verhaal gebruik, zijn niet de werkelijke namen van de mensen in kwestie!
De Familie van Manuella:
In Story 797 werd gesproken over één jongedame, voor de makkelijkheid zal ik haar Manuella noemen, die bekend staat als een bloeddorstige asema. Wat veel mensen echter niet weten, is dat haar moeder, Rosita, ook een asema is. Manuella heeft bovendien een zoon van ongeveer vijftien jaar, Jaylon.
Wat ik in het vorige verhaal compleet gemist heb, of misschien wist zij dit niet, dat Rosita zich altijd al bezig hield met occulte zaken — wisie, voodoo, en zwarte magie. Dat is bij iedereen in Nickerie algemeen bekend. Nog vóórdat Manuella berucht werd als Asema, was het haar moeder die ’s nachts door nickerie 'vloog' om bloed te zoeken. Nu gaan moeder en dochter vaak samen op jacht.
In sommige gevallen is het alleen de moeder en soms alleen de dochter, die wij voorbij zien 'vliegen'.
’s Nachts zien wij (de buren) soms drie vuurballen langzaam door de lucht bewegen op een zeer onnatuurlijke manier. Dat zijn de asema’s die 'uitvliegen' om naar vers bloed te gaan zoeken. Wij vermoeden dat het Rosita, Manuella, .... en nog iemand uit hun familie het moet zijn.
Sommigen zeggen dat de derde asema de zoon Jaylon is, terwijl anderen denken dat het de zus van Manuella is. Niemand weet het zeker, want dit gezin leeft in een sfeer van geheimzinnigheid.
De Ontkenning en de Angst:
Wanneer mensen Rosita aanspreken op de Asema vermoedens, ontkent ze alles. Ze verdedigt haar dochter en haar gezin fel, en zij gaat behoorlijk tekeer. Ergens ook te begrijpen, want als ze het zou toegeven, zou de woedende buurt haar geen seconde met rust laten. De mensen hier zijn bang, maar ook boos. Iedereen vreest voor zijn kinderen, zijn gezin, zijn eigen leven.
Zoals ik al zei, hebben wij in ons gezin nog geen directe aanval meegemaakt, maar elke nacht slapen wij in angst. Bang dat wij ook eens aan de beurt komen. Want we weten allemaal: als de asema’s eenmaal in de buurt komen, dan is niemand veilig. Laatst heeft één van die Asema's zelf de zoon van de slager gezogen.
De Geur van Dood bij de Sairanweg:
Rosita staat erom bekend dat ze bakroes kweekt — kwaadaardige geesten die haar beschermen. Er wordt gezegd dat zij, wanneer ze op jacht gaat, haar huid achterlaat op een rijstveld bij de kruising van de Sairanweg en de Indonesiëweg. Daar zou een oude fiberboot liggen waarin de huid verstopt wordt.
In die omgeving hangt een afschuwelijke, rauwe geur — zo sterk dat je er misselijk van wordt. Er hangen ook kleren aan een grote manjaboom vlakbij. Niemand durft er dichtbij te komen, maar de geur alleen al bevestigt voor velen dat daar iets bovennatuurlijks schuilt.
Sommige buren hebben Manuella daar meermaals gezien, precies bij die plek waar die misselijkmakende geur hangt.
De Nacht van de Gillende Asema:
Manuella ligt momenteel in het ziekenhuis, in een geïsoleerde kamer. Ze heeft brandwonden en een gebroken arm. Dat is niet zomaar gebeurd — die nacht had ze weer een prooi op het oog: een koe van de buren.
De bewoners waren het zat. Ze hadden gemerkt dat hun koeien vaak kleine wondjes hadden met twee gaatjes, precies als een asema-beet. Dus smeerden ze hun dieren in met een mengsel van peper en zout als bescherming.
Die nacht, toen Manuella in haar asema-vorm de koe wilde zuigen, schreeuwde ze het uit van de pijn. Want wanneer een asema haar huid heeft 'uitgetrokken', is haar lichaam onbeschermd, teer en gevoelig. Peper brandt dan als vuur op hun naakte vlees. De bewoners hoorden één doordringende, ijzingwekkende gil die door de hele nacht galmde. Ik stuur hieronder ook een filmpje mee waar het gegil van de Asema te horen is, die één van de buren gemaakt heeft. Echt een vreselijk eng geluid om te horen.
Toen men op het geluid afging, was de asema verdwenen. Alleen het bebloede wondje op de koe getuigde van wat er gebeurd was. De volgende ochtend werd Manuella gezien — verbrand, bebloed, haar arm gebroken. Iedereen wist genoeg.
Toch durft niemand in Nickerie openlijk iets te ondernemen zolang ze niet op heterdaad wordt betrapt. De angst is te groot om een fout te maken.
De Waarheid over Manuella:
Manuella, toen ze nog in haar tiener periode was, stond er altijd om bekend dat ze met veel mannen omging. Ik zeg het met respect, maar ze was erg lichtzinnig. Ze sprong van man naar man, als een vlinder op zoek naar honing. Iedereen in ons district weet dat ze besmet is met het hiv-virus, want in Nickerie blijft niets geheim. Iedereen hier heeft wel een kennis, of familielid die werkt in het ziekenhuis en zo is deze informatie uitgelekt, omdat ze vaak in zo een slechte situatie verkeert dat ze voor medische zorg naar het ziekenhuis moet. Op den duur lekken dit soort zaken altijd uit en zo ook die van Manuella.
Er wordt gefluisterd in de wandelgangen dat ze wraak wil nemen — op de mannen, op de wereld, op iedereen die haar ooit gekwetst heeft. En dat ze daarom de 'vloek' geaccepteerd heeft om zodoende een ieder te straffen voor haar pijn. Maar in hoeverre dit klopt durf ik niet te zeggen.
De Bakroes en Hun Erf:
De bakroes van het gezin van Rosita laten zich geregeld zien. Ze fluiten luid en schel in de nacht. Soms hoor je het gefluit boven de wind uit, altijd rond het erf van deze mensen. Iedereen weet dat de bakroes van hen zijn — niemand twijfelt eraan. Ontzettend veel buren hebben last van geld die op vreemde wijze verdwijnt, ondanks niemand fysiek in hun woning aanwezig geweest is. Dit komt allemaal door die bakroes.
Aangenomen wordt dat ze deze 'geesten' behalve voor stelen van geld, vooral gebruiken als bescherming, omdat ze weten dat de buurt hen nauwlettend in de gaten houdt.
De Zieke Vrouw en Haar Geheimen:
Onlangs werd Rosita nog gezien bij die beruchte plek waar het zo stinkt naar rauw vlees. Ze was samen met haar kleinzoon Jaylon. Zodra ze iemand zagen naderen, doken ze weg, alsof ze bang waren betrapt te worden.
Als je niets te verbergen hebt, waarom zou je dan zo geheimzinnig doen? Zelfs hun eigen familieleden mijden hen. Als Jaylon, zijn moeder of grootmoeder ergens verschijnen, zie je mensen letterlijk wegrennen.
Kinderen die met Jaylon op school zitten, hebben ooit verteld dat hij zelf heeft toegegeven dat zijn moeder en oma asema’s zijn. Volgens hem vertrekken ze elke avond rond tien uur om bloed te zoeken — van wie dan ook. Familie of niet, het maakt geen verschil. Zonder bloed sterven ze, zegt hij.
Klappen op het Dak:
Verschillende buren vertellen dat ze midden in de nacht harde klappen op hun daken horen, alsof iemand van grote hoogte valt. Daarna volgen voetstappen, rennend, schrapend, onmenselijk. De moedigen onder ons hebben met flashlights op het dak gekeken, maar vinden niets. Toch blijft het geluid oorverdovend echt. En daarna, als iedereen eindelijk slaapt, komen de 'wezens' opnieuw en sluipen deze asema’s de woningen binnen.
De slachtoffers weten de volgende ochtend pas dat ze bezocht zijn — blauwe plekken, kleine bijtwondjes, sporen van bloed op lakens.
Het Leven in Angst:
De oostkant van Nickerie — Bamboedam, Nieuwlaan, Bacovendam, Paradise — leeft in constante angst. De asema’s zijn daar het actiefst.
Nog maar kort geleden, op dinsdag 14 oktober 2025 en donderdag 16 oktober 2025, zagen bewoners de vuurballen opnieuw voorbijgaan. Ze verschuilen zich in donkere plekken, wachten tot iedereen diep slaapt, en dan slaan ze toe. Eigenlijk zijn er geen vaste dagen dat de asema's op pad gaan, want vrijwel elke nacht zien de buren één of meerdere van de asema's op pad gaan.
Mijn buurvrouw zag eens een wezen met dunne, onnatuurlijk lange benen, nauwelijks een meter uit elkaar. Ze kon alleen de benen zien, heel grauw van kleur, geen normale huidskleur, de rest van het lichaam ging op in de duisternis. Ze was buiten haar vaat aan het doen toen ze het opmerkte. Ze gilde zo hard dat de hele buurt wakker schrok. God alleen weet, hoe lang het wezen haar in de duisternis zat te bekijken. Meerdere buren hebben zo een vreemd uitziend figuur gezien, in het donker ze zien begluren. Blijkbaar is dit hoe de asema eruit ziet, als ze haar vel uitgetrokken heeft. Het ziet er angstwekkend uit en ruikt misselijkmakend rauw.
Sindsdien slapen wij met het licht aan. Niemand durft nog in het donker te zijn. De straten zijn doodstil zodra de zon ondergaat.
De Vloek uit Coronie:
Men zegt dat Manuella naar Coronie is geweest om hulp te zoeken — voor haar hiv, haar gebroken hart, en misschien voor vergeving. Maar daar, in Coronie, kreeg ze iets veel ergers mee terug. Zij kreeg daar de asema vloek mee.
Coronie staat bekend als een plaats waar asema’s geboren worden. Ze verstoppen hun vloek in vruchten — in bacoven, in manja’s — en schenken die als geschenk aan nietsvermoedende mensen. Zo verspreiden ze hun demonische last.
Sinds Manuella terugkwam, is ze mager geworden, met rode ogen, zwarte nagels en droge lippen. Iedereen herkent haar niet meer.
De Besmetting en de Stilte:
Wat ons het meest beangstigt, is het vermoeden dat Manuella tijdens haar nachtelijke sessies als ze bloed gaat zuigen, enorm veel mensen besmet heeft met hiv. Ze heeft immers zovelen “gezogen”, en ze lijkt zelf ernstig ziek — ze ziet er verschrikkelijk ongezond uit, waarschijnlijk al in de laatste fase van aids.
De slachtoffers hier in Nickerie durven niet te gaan testen uit schaamte en angst. Sommigen hebben zichzelf al in het geheim laten testen, maar niemand praat erover, niemand laat weten als ze ook besmet zijn door haar. In onze gemeenschap houdt men zulke dingen liever stil.
Leven met de Nacht:
Zo leven wij nu — met angst, met lichten aan in huis, met ogen die elke schaduw volgen. Wat ooit een rustig deel van Nickerie was, is veranderd in een plek waar niemand meer rustig slaapt.
Ik deel dit niet om paniek te zaaien, maar om de waarheid te vertellen. Dit is de realiteit waarin wij moeten leven.
Bedankt dat jullie mijn verhaal wilden lezen. Hopelijk geeft dit wat meer inzicht in wat zich hier werkelijk afspeelt. Ik stuur enkele video's mee die ik van de buren gehad heb, om met jullie te delen.
Met vriendelijke groet,
Sharda
⚠️ NOTE: VIDEO 6 is eigendom van Jay karijoikromo. Deze meneer heeft niks met dit verhaal te maken, maar de video laat wel de zelfde asema's zien van de omgeving.
⭐️⭐️= het verhaal is herschreven door de OST beheerder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties