🟦 Ingezonden door: Dolly S.
⚜️DE STEMMEN VAN SUIKERDAM⚜️
-----------------------
Beste mensen van OST, mijn naam is Dolly. Ik ben een Javaanse man, nog geen dertig jaar oud, en ik hou enorm van chillen en avontuur. Vooral boswandelingen trekken mij aan, en het mooiste vind ik om dat samen met mijn familie te doen. Mijn broertje en zusje gaan bijna altijd mee, net als mijn ooms. Het samen optrekken, lachen, koken en de natuur ontdekken, dat maakt het avontuur pas echt compleet.
Aan het eind van augustus 2018 kreeg ik opnieuw zin om eropuit te gaan met mijn familie. Dit keer koos ik voor een gebied dicht bij Blakawatra, een plek die bekendstaat als Suikerdam. Het is een weinig bezochte locatie, en daar is een duidelijke reden voor: de weg ernaartoe is slecht onderhouden. Er zitten scheuren in de zandweg, overal liggen boomtakken en stronken, en soms moet je zelfs stukken vrijmaken met de machete om door te kunnen. Maar juist dát noemen wij avontuur.
Natuurlijk moet je auto in perfecte staat zijn als je zulke ritten maakt, en het allerbelangrijkste: je gaat nooit alleen naar zulke afgelegen plekken. Na Powakka helemaal uitgereden te hebben, bereikten we een brug. Van daaruit reden we verder, passeerden Blakawatra en na enkele kilometers zagen we een pad. Dat pad leidde naar Suikerdam.
Zoals ik al zei, is het daar meestal compleet verlaten. De slechte weg schrikt de meeste mensen af. Terwijl wij het pad inreden, kwamen we al snel de eerste scheur in de zandweg tegen. Gelukkig kon onze 4x4 het zonder problemen aan. Maar het was pas het begin: een enorme boomstronk versperde de weg. Samen met mijn broertje, oom Chris en mijn neef stapten we uit en duwden, trokken en rolden het gevaarte uiteindelijk van het pad af. Net toen we dachten dat het ergste achter de rug was, moesten we ook nog door een ondiep stuk water rijden. Het was niet heel diep, maar de gedachte dat de auto kon vastlopen of afslaan, maakte het toch spannend.
Toen we eindelijk aankwamen, werden we beloond: stromend water, kleine stroomversnellingen die bijna aanvoelden als een mini-soela. Het water glinsterde in het zonlicht, de vogels zongen en de frisse lucht vulde onze longen. We waren intens gelukkig dat we deze plek helemaal voor onszelf hadden gevonden. We besloten hier drie dagen te blijven.
Die eerste dag waren alleen mijn broertje, oom Chris en mijn neef aanwezig. We hadden voldoende spullen meegenomen: eten, tenten, lampen en zelfs een kookstel. Het was rond tien uur in de ochtend toen we neerstreken bij de rivier. Terwijl ik mijn handen in het koele water waste, keek ik naar de overkant. Daar stonden hoge, dichte bomen.
Maar plotseling gebeurde er iets vreemds. Terwijl mijn handen nog in het water lagen, leek het aan de overkant opeens donkerder te worden. Een schaduw viel over de bomen en toen klonk het. Een zware, diepe stem, alsof een binnenlandse bewoner ergens verborgen stond te roepen. Het geluid galmde door de lucht, en door merg en been.
“No was joe patu ien' mi kriki yere!”
(“Was je potten niet in mijn kreek, hoor je?”)
De stem klonk niet één keer, maar driemaal, telkens harder en dringender. Alsof hij niet van buiten kwam, maar van binnen mijn hoofd. Mijn hart bonsde in mijn keel. De bladeren van de bomen bewogen heftig in de wind, maar er was niemand te zien. Ik wist meteen dat dit geen gewone mensenstem kon zijn.
Mijn hele lichaam werd koud, kippenvel trok over mijn armen. Ik stond aan de grond genageld, verlamd door de angst. Uiteindelijk liep ik langzaam weg van het water en vertelde mijn oom en neef wat ik gehoord had. Hun gezichten vertrokken ernstig. Ze zeiden niets meer, maar gehoorzaamden aan de waarschuwing van deze mysterieuze entiteit.
De rest van de dag deden we alsof er niets aan de hand was. We zwommen en genoten van het water, lachten en kookten, maar diep vanbinnen bleef ik dat gevoel van onrust meedragen.
Toen de avond viel, werd de sfeer anders. Mijn broertje en ik sliepen in de auto, terwijl mijn oom en neef in een tent sliepen. Ze hadden een brandende lamp buiten neergezet, die met fel licht op de ingang van het terrein scheen. Mijn oom plaatste een stoel midden op de weg bij de ingang en bleef daar zitten, half wakend, half rustend.
Rond negen uur ’s avonds, vlak voordat hij in slaap zou vallen, gebeurde het opnieuw. Een zware, luide stem klonk ineens vlak naast hem, grof en agressief:
“No sribi dja!”
(“Slaap hier niet!”)
De stem was ruw, doordrenkt met haat en woede. Mijn oom schrok hevig, alsof iemand hem in zijn gezicht had geroepen. Zijn hart bonsde, maar hij bleef vastberaden. Hij stond op, liep naar voren tot waar het licht scheen en sprak luid en duidelijk terug:
“Wij zijn hier alleen om te ontspannen. We willen niemand kwaad doen. Laat ons alsjeblieft met rust, zodat we hier een goede tijd kunnen doorbrengen.”
Zijn woorden verdwenen in de nacht, opgeslokt door de stilte van het bos. Maar de spanning in de lucht was om te snijden…
Mijn oom keerde na dat angstaanjagende moment terug en zette zijn stoel dichter bij ons. Iedereen sliep al, maar hijzelf kon de slaap niet vatten. De woorden van die onzichtbare stem echoden nog steeds door in zijn hoofd. Terwijl wij rustig doorsliepen, hield hij de wacht, al was het met een zwaar gemoed.
We werden de volgende ochtend vroeg wakker. Het bos was stil, enkel het zachte geruis van het stromende water vulde de lucht. Een uur later gebeurde er iets dat ons opnieuw in verwarring bracht. In de verte, in de soela, zagen we plots drie bakra’s baden: twee vrouwen en een man. Ze leken te genieten, plonsend en lachend in het water, alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
Wat ons echter bevreemdde, was dat we hen niet hoorden. Geen gelach, geen gespetter, geen enkel geluid – alleen hun bewegingen zagen we duidelijk vanaf onze plek. We keken elkaar aan en vroegen ons af: hoe waren ze hier gekomen? Er was immers maar één toegangsweg, en wij hadden geen enkel voertuig gezien. Hoe konden drie mensen zomaar op deze afgelegen plek verschijnen, midden in de wildernis?
Na een tijdje stapten de drie vreemdelingen uit het water. Zonder ook maar één blik naar ons te werpen, liepen ze richting de ingang van Suikerdam, alsof ze doorzichtig waren.
Een kwartier later arriveerde mijn andere oom met zijn auto. We vroegen hem direct of hij de drie bakra’s op de weg had gezien. Maar hij keek ons verbaasd aan en zei:
“Welke bakra’s? Ik was helemaal alleen onderweg. Er was niemand te zien.”
Zijn stellige antwoord bezorgde ons kippenvel. Hoe kon het dat wij ze zo duidelijk hadden gezien, terwijl hij – die nota bene via dezelfde weg kwam – niemand had ontmoet? Ik had in mijn leven al vreemde dingen meegemaakt, maar dit… dit tartte elke logica.
Later die dag zou mijn nicht ons komen vergezellen. Ze belde ons echter in paniek op: ze kon de weg niet vinden. Haar stem klonk nerveus door de telefoon.
“Dolly, ik zie alleen maar bomen. De weg is weg! Het pad stopt gewoon. Waar moet ik naartoe rijden?”
Verbijsterd luisterden we naar haar beschrijving. Ze reed exact dezelfde route, maar voor haar leek de toegang verdwenen. Mijn oom, die nog steeds de gebeurtenissen van de dag ervoor in zijn hoofd meedroeg, sloot zijn ogen en begon zacht te bidden:
“Als we fouten hebben gemaakt, vergeef ons. Open de weg voor mijn nicht. Ze is slechts hier om met ons te genieten van deze plaats. Doe haar geen kwaad.”
En alsof er naar hem geluisterd werd, veranderde de situatie onmiddellijk. Niet lang daarna belde mijn nicht opnieuw, opgelucht dit keer.
“Plotseling verdwenen de bomen,” zei ze. “En toen lag de weg er gewoon weer! Alsof hij altijd al zichtbaar was.”
Even later stond ze bij ons, stralend en opgelucht. Ze genoot met volle teugen van het water, alsof er niets vreemds was gebeurd.
Ik daarentegen bleef op mijn hoede. Deze plek voelde mooi, maar tegelijk onheilspellend. Ik durfde zelfs geen alcohol aan te raken. Als ik mijn bewustzijn zou verliezen, hoe kon ik dan nog onderscheiden wat echt was en wat niet? Hier, zo ver weg van de stad, moest je altijd scherp blijven.
We hadden ook te maken met de eeuwige overlast van kowrufrey – die vervelende steekvliegen. Zodra je uit het water stapte, volgden ze ons in zwermen, zoemend om ons heen. Hun gezoem maakte ons allemaal nerveus, alsof zelfs de insecten geen rust wilden geven.
Op de laatste dag, vlak voor ons vertrek, liep mijn broertje wat rond – hij kon nooit lang stilzitten. Na een tijdje kwam hij terug, met grote ogen en kippenvel. Hij had iets gevonden.
“Dolly,” zei hij zacht, “ik heb een boom gezien… met een groot hol. En daarin lag een berkat… een blad met eten.”
Mijn hart sloeg over. Hoe kon dat? Er was hier niemand. Niemand behalve wij. Toch lag daar een blad met voedsel, alsof het voor iemand bedoeld was – of misschien als offer. De gedachte alleen al maakte ons ongemakkelijk.
We besloten niet te blijven treuzelen. Samen bedankten we de plek op onze manier en vertrokken met alle liefde en respect. Gelukkig gebeurde er verder niets meer, maar het gevoel dat we niet alleen waren geweest, bleef aan ons kleven.
Een jaar later, in 2019, besloot ik samen met mijn neef en broertje nogmaals terug te keren. Ditmaal zonder de rest van de familie. We dachten er een korte dagtrip van te maken, gewoon om herinneringen op te halen. Maar al vanaf het begin voelde het anders. De weg leek langer dan voorheen, alsof Suikerdam zich verder had teruggetrokken in de diepte van het bos.
We reden voorbij Blakawatra, verder de ingang door, totdat we besloten even te stoppen. Toen we uitstapten, stokte onze adem. Daar, midden op de weg, lag een skelet van een dier. Het leek bewust neergelegd, alsof iemand – of iets – ons wilde waarschuwen.
We keken elkaar aan, zonder woorden, maar de boodschap was duidelijk. De angst greep ons zo sterk dat we niet verder durfden. We draaiden om en reden terug.
En dat, beste mensen, was mijn verhaal.
Bedankt voor het willen gelezen.
⭐️⭐️= het verhaal is herschreven door de OST beheerder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties