🟪 Ingezonden door: Rania
⚜️HIJ ZIET MEER DAN ONS⚜️
-----------------------------
Frisse ochtend OST familie, hier een waargebeurde ervaring, die ik graag anoniem wil delen.
Omdat dit mijn persoonlijke ervaring is, en ik onherkenbaar wil blijven vanwege de gevoelige aard van dit alles, zal ik fictieve namen gebruiken.
Ik ben Rania, mijn ouders hadden vier kinderen: twee broers, een broertje en ik. In 2022 is mijn oudste broer Shiva overleden door een aanrijding – vlak voor de inrit van het huis van mijn ouders. Hij was nooit getrouwd. Mijn tweede broer Gavin is dat wel. En dan heb ik nog mijn jongste broertje Rowish, die geestelijk ziek is en niet kan praten.
Mijn vader werd op een bepaald moment in zijn leven bedlegerig, en vijf maanden na het verlies van mijn oudste broer is ook hij overleden. Zowel mijn vader als Shiva waren beiden heel hecht met mijn broertje. Sinds hun dood is mijn broertje sterk veranderd. Hij gedraagt zich vreemd. Hij lacht zomaar in zichzelf, wijst soms naar dingen die wij niet zien, en lijkt contact te hebben met iets wat voor ons onzichtbaar is.
Het huis van mijn ouders ligt aan de rand van een bebost, onbewoond gebied. In december 2024 is mijn broertje ’s avonds weggelopen en het bos ingegaan. Drie dagen lang was hij spoorloos. Iedereen zocht, maar niemand kon hem vinden. Uiteindelijk gingen we naar een lukuman, die zei dat een vrouwelijke geest hem had meegenomen. Hij zei: “Hoe meer jullie zoeken, hoe dieper hij het bos in zal gaan.” Hij verzekerde ons dat mijn broertje binnen drie dagen vanzelf thuis zou komen.
Op de derde dag besloten we tóch te zoeken… en we vonden hem — helemaal achter in het bos. Sindsdien houdt mijn moeder hem binnen. Maar ze zegt dat hij nog steeds heel anders is dan vroeger. Hij lacht in zichzelf, staart urenlang naar buiten, en beweegt soms, of maakt gebaren alsof hij met iemand ‘praat’ — zonder woorden.
Mijn moeder is nooit echt gelovig geweest, maar dit alles heeft haar echt aan het denken gezet. Ze liet een prikkeldraadschutting rond het hele erf plaatsen, zodat hij niet meer weg kon. Maar zeven maanden later is hij opnieuw verdwenen. We vonden hem weer in het bos — in een kamp van de buurman. Hij bleef vrolijk lachen en kijken richting het bos. Twee sterke mannen probeerden hem vast te houden, maar hij was ineens zó sterk… alsof hij een bovennatuurlijke kracht had. Uiteindelijk hebben ze hem met moeite naar huis gekregen.
Sinds die avond slaapt hij nauwelijks. Hij kijkt steeds naar buiten, alsof er daar dingen buiten op hem staan te wachten en met hem communiceren. Hij beweegt onrustig, bijna enthousiast en lacht — ook al zegt of doet niemand iets om hem zo te laten reageren. Het is dus duidelijk dat hij veel meer ziet dan wij kunnen waarnemen.
We begrijpen het niet meer.
Mijn broertje was nooit zo.
Weet iemand wat de oorzaak hiervan kan zijn?
Spiritueel? Medisch? Of iets anders?
Ik deel dit verhaal niet uit sensatie, maar uit bezorgdheid. Misschien is er iemand die dit herkent of ons kan uitleggen wat er aan de hand is?
⭐️= het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is.
Reactie plaatsen
Reacties