🟦 Ingezonden door: E.E
⚜️DE KRACHT VAN WISIE⚜️DEEL 2
----------------------
Die ochtend werd Anne met een opgelucht gevoel wakker. Na al die weken afstand voelde de intieme hereniging met haar man als een sprankje hoop. Eindelijk had er weer iets plaatsgevonden tussen hen. Ze had het zo erg gemist om zich weer begeerd te voelen. Glimlachend stond ze op en liep naar de douche.
Maar onder het warme water ontdekte ze iets verontrustends: twee kleine, rode puistjes bij haar vagina. Ze deden geen pijn, dus ze maakte zich er op dat moment nog niet druk om. Toch bleef het knagen — zoiets had ze nog nooit gehad.
De volgende dag werd het erger. Een branderig gevoel maakte haar onrustig. Bij inspectie zag ze dat de puistjes groter en pijnlijker waren geworden. Haar vagina begon op te zwellen, klieren raakten ontstoken en ze kreeg koorts. De huid zag er misvormd uit: opgezet, rood, pijnlijk. Ze kon zichzelf niet eens meer herkennen daarbeneden. Er was duidelijk iets goed mis.
Ik drong er bij haar op aan om direct naar de huisarts te gaan. Toen de arts haar onderzocht, trok zijn gezicht wit weg van schrik. Hij onderzocht haar zorgvuldig, maar kon geen duidelijke diagnose stellen. Hij stuurde haar naar huis met enkel pijnstillers — verder kon hij niets doen. Ik gaf haar het advies om wat verse lemmetje (limoen) in warm water te leggen en daar voorzichtig haar vagina mee te deppen, maar zelfs de minste aanraking veroorzaakte helse pijnen. Ik had diep medelijden met haar. Alleen al aan haar gezicht kon je zien dat ze nauwelijks nog kon functioneren van de pijn. Wat mij het meest raakte: haar man keek geen moment naar haar om. Alsof ze lucht voor hem was.
Uiteindelijk riep ze hem bij zich. Met trillende stem vertelde ze dat ze sinds hun laatste vrijpartij last had van helse klachten. Angelo keek haar strak aan, alsof het haar eigen schuld was, draaide zich om en verliet zonder een woord de kamer. Geen bezorgdheid, geen troost, niets.
Twee weken gingen voorbij. Anne’s toestand verslechterde verder. Zelfs plassen deed haar hevig pijn. De puisten waren groot, rood en pijnlijk. De geur die ermee gepaard ging, dwong haar tot meerdere keren per dag verschonen. Maar op een dag ging het mis: terwijl ze zichzelf probeerde schoon te maken, sprongen de puisten open. Wat eruit kwam was afschuwelijk — dikke pus, kleine wormachtige sliertjes en bloed. Anne gilde het uit, ze schreeuwde van paniek, haar hart bonkte, haar lichaam beefde.
Haar oudste dochter hoorde het gehuil, kwam toegesneld en schrok zich kapot van wat ze zag. Ze hielp haar moeder met wat ze kon. Anne, inmiddels op haar knieën gezakt van uitputting, begon luid te bidden. Het probleem speelde nu al een maand. Ze huilde, smeekte tot God om hulp, want ze voelde dat haar lichaam het opgaf. Uitgeput viel ze in slaap.
Rond drie uur ’s nachts werd ze wakker om naar het toilet te gaan. Na het plassen liep ze langzaam en wankelend terug naar haar bed. Toen hoorde ze ineens een vreemd ritselend geluid in de woonkamer. Een ijskoude rilling trok door haar lichaam. Toch besloot ze te gaan kijken.
Tot haar verbijstering zag ze een grote, zwarte vogel rondfladderen in de woonkamer. Ze keek snel om zich heen — alle ramen en deuren waren dicht. Het was onmogelijk dat het dier op een normale manier naar binnen was gekomen. De paniek gierde door haar lijf. Ze rende naar de slaapkamer en schudde Angelo wakker.
“Kom! Er vliegt een zwarte vogel in huis!” riep ze.
Angelo werd kwaad omdat hij uit zijn slaap werd gehaald, maar toen hij de angst in haar ogen zag, kwam hij toch uit bed.
“Waar zie je een vogel dan?” snauwde hij. Maar nog voor hij zijn zin kon afmaken, vloog het beest rakelings langs zijn hoofd. Angelo schrok hevig en deed direct het licht aan.
Ze keken de hele woonkamer rond, maar de vogel was spoorloos verdwenen.
“Hoe kan dat?” fluisterde hij. “Ik heb zelf alles afgesloten, er kan niets binnenkomen.”
Ze begrepen er niets van, maar probeerden toch verder te slapen.
De volgende avond werd het nog erger. De kinderen hoorden geheimzinnig gefluit in huis. Bang keken ze uit het raam — en zagen een donkere schaduw voorbij glijden. Gillend stormden ze de slaapkamer van hun ouders binnen.
“Kom maar bij ons liggen,” zei Anne zacht, terwijl ze hen troostte.
Angelo? Die bleef doof voor alles. Hij deed alsof er niets aan de hand was, ondanks de angst van zijn kinderen, die zelfs niet meer alleen naar het toilet durfden. Anne bleef maar herhalen dat er iets niet klopte, dat ze gevaar voelde. Maar haar man bleef hard en kil. Geen enkel begrip.
Zelfs toen ze, ziek en uitgeput, naar de stad ging om boodschappen te doen, weigerde hij haar te helpen. En bij terugkomst ontdekte ze dat Angelo weg was — en dit keer had hij al zijn spullen meegenomen.
Anne stortte in.
Een paar dagen later belde haar broer haar onverwacht op. Hij had een verontrustende droom gehad en zei:
“Er is iets goed mis, Anne. Echt goed mis.”
Anne schrok. Ze had haar familie nooit verteld over wat ze meemaakte. Die avond werd haar toestand opnieuw erger. Haar hele lichaam trok krom, haar rug kon ze nauwelijks nog strekken. Haar stem begon te veranderen. Haar dochter raakte in paniek en rende huilend naar buiten. Buurtbewoners kwamen snel op de hulpgeroep af.
De kinderen belden de rest van de familie, maar vanwege de lockdown kon niemand die nacht nog komen. Ze moesten wachten tot de ochtend.
Toen de zon net opkwam, stond haar familie al voor de deur. Wat ze aantroffen liet hen schrikken. Anne was nauwelijks nog herkenbaar.
“Waarom heb je niets gezegd?!” vroegen ze geschokt.
Anne kon niet eens meer antwoorden.
Ze brachten haar direct naar een dôewrouw — een spirituele genezeres. Onderweg verstijfde Anne compleet. Haar stem klonk alsof iemand anders sprak. Haar broer trapte het gaspedaal diep in. Toen ze aankwamen, stond de dôewrouw al klaar.
“Na Gado nanga ding jeje jepie joe foe die joe doro djaso,” zei ze kalm.
(“God en de engelen hebben je geholpen om hier levend aan te komen.”)
“Je had het anders niet overleefd.”
De dôewrouw gaf Anne een spiritueel bad. Het werk was zwaar en intens. Maar uiteindelijk slaagde ze erin de wisie — de kwaadaardige zwarte magie — van Anne af te halen. Ook in haar huis en op het erf waren er duistere zaken geplaatst, die ze zorgvuldig opruimde.
Het bleek dat Saskia, de andere vrouw, een zeer zware vorm van wisie had gebruikt om Angelo en Anne uit elkaar te drijven. Hoe sterk hun liefde ook was, Angelo bleef onverklaarbaar terugkeren naar zijn vrouw — iets waar Saskia geen controle over had. Dus voerde ze haar magie op. Ze wilde Anne uitschakelen.
Via Angelo had ze yorka’s en bakroe’s (negatieve entiteiten) naar Anne gestuurd. Die geesten veranderden Angelo in een ander mens. Hij begon zijn vrouw als vuil te behandelen. Tijdens hun intieme moment had Saskia via spirituele manipulatie dingen overgebracht naar zijn lichaam, die bij Anne een vernietigend effect hadden op haar vrouwelijke organen.
Uiteindelijk is Angelo bij Saskia gebleven. Anne heeft het losgelaten. Ze wilde niet langer vechten voor een man die haar leven in gevaar bracht. Inmiddels woont ze alleen met haar kinderen. Het was een pijnlijke beslissing, maar wel een wijze.
Na slechts een week herstelde Anne volledig. Haar kracht kwam terug. Ze was klaar om haar leven opnieuw op te bouwen.
Later ontdekte ze hoe het allemaal begonnen was. Angelo had Saskia via social media leren kennen. Ze hadden een affaire. Saskia werd verliefd op hem. Toen ontdekte ze wie zijn vrouw was. Via Facebook vond ze het profiel van Anne. En met slechts een foto begon ze haar werk. Wat velen niet weten: met één foto kan iemand al heel veel kwaad doen. Zelfs zonder persoonlijke gegevens.
Lieve mensen, niet alles wat blinkt is goud. Wees voorzichtig met wie je in je leven toelaat. Sommige mensen hebben een donker hart en sturen demonen op je af, zonder dat je hen ooit iets hebt aangedaan. Gewoon uit jaloezie. Gewoon omdat ze je man willen. Of soms… gewoon omdat ze je niet mogen.
Laat geen derde persoon tussen jou en je relatie komen. Wisie is echt. En het kan je leven verwoesten. Waardeer wat je hebt, want wat echt is, is zeldzaam.
Het gras lijkt altijd groener bij de buren, maar vaak is het kunstgras.
Anne en Angelo hebben geen contact meer. Ik praat nog steeds veel met haar. Ik help haar om deze ervaring te verwerken.
Onderschat niemand. Denk nooit dat dit jou niet kan overkomen. De duivel komt altijd vermomd.
Anne en ik zijn al vriendinnen sinds ons elfde. We zijn nu 44. Ik ben intens dankbaar dat mijn bestie is gered van deze zware, dodelijke wisie die ze niet verdiende.
Ik schrijf dit terwijl ze naast me zit. We hebben samen een traan gelaten. Niet alleen van verdriet, maar ook van dankbaarheid. Saskia zal haar straf krijgen. Want weet dit goed:
Wisie no boeng.
Wat je uitstuurt, komt ooit naar je terug.
⭐️⭐️= het verhaal is herschreven door OST beheerder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties