STORY 748: HET IS MIJN EIGEN SCHULD - DEEL 2

🟦 Ingezonden door: Conchita D

               ⚜️HET IS MIJN EIGEN SCHULD⚜️ DEEL 2

----------------------

Beteuterd keek ik Nico aan. "Boi Nico, ik weet het echt niet," zei ik zacht. "Sinds gister begon hij hierover. Hij stelde me rare vragen en vroeg waarom het zo oneerlijk was dat alleen hij naar school moest, terwijl 'die anderen' thuis moesten blijven." Nico's blik was verward; hij begreep er nog minder van.

Sherton ging vreselijk tekeer, huilend en smekend of de anderen mee mochten. Hij begon te dwingen, huilde aan één stuk door en wierp zichzelf op de grond. Hij gedroeg zich als een onhandelbaar, verwend kind en we wisten echt geen raad met hem. Ik voelde me vreselijk teneergeslagen, en Nico zag dat ook.

Hij belde naar zijn werk en regelde dat hij thuis kon blijven. Dit deed hij eigenlijk nooit, dus ik waardeerde het enorm dat hij uit zichzelf besloot bij me te blijven. Hij wist hoezeer ik me de laatste tijd zorgen maakte om onze zoon.

"Schat, ik merk werkelijk vreemde gedragingen bij hem," zei Nico. "Ik maak me net als jij ook zorgen, ook al laat ik het niet altijd merken. Maar ik leef met je mee. Ik ben zijn vader, en samen zullen we proberen erachter te komen wat er mis met hem is." Ik gaf hem een warme knuffel en voelde me eindelijk niet meer zo alleen. Nico had me vaak het gevoel gegeven dat ik overdreef, dat ik problemen zocht die er niet waren.

Ondertussen bleef Sherton huilen dat hij absoluut niet naar school wilde zonder 'die anderen'. Dus brachten we hem die ochtend niet naar school. Eenmaal weer thuis, zette Nico Sherton voor zich neer. "Jongen, vertel papa eens... over welke anderen heb jij het?" Sherton begon vrolijk te vertellen dat hij drie zussen en zeven broers had, en ook een andere moeder. Ik zag Nico mij bedenkelijk aankijken. "Waar heeft dit kind het over? Welke andere mama? Is hij niet goed bij zijn hoofd? Wat is er mis met mijn zoon?" dacht ik paniekerig.

"Misschien gaat dit na een poos over," zei Nico troostend. "Kinderen hebben best veel fantasie op deze leeftijd. Laten we ons niet zomaar druk maken, schat."
De zorgen vraten aan me en ik barstte in tranen uit. Ik hoopte vurig dat er niets mis was met mijn zoon, maar hij sprak almaar rare dingen en ik begreep er echt niets van. Was hij geestelijk verward? Zag hij waanbeelden? Hoe moest ik hiermee omgaan? Als je kind geestelijk compleet verward is, hoe bied je hem dan de juiste steun? Zou hij hier ooit nog uitkomen?

Terwijl ik in gedachten verzonken huilde, kwam Nico me troosten. Hij zei dat alles goed zou komen en dat hij er voor me zou zijn. Hij hielp me in de keuken met het eten. Ik moet eerlijk toegeven dat hij echt probeerde me te steunen, want het was bijzonder moeilijk voor mij als moeder om te ontdekken dat mijn kind anders is...
Toen de tafel gedekt was en iedereen netjes zat, schepte ik eten op voor ons drieën.

Plotseling keek Sherton me kwaad aan en vroeg: "Hou je niet van ze, mama? Waarom sla je ze altijd over? Ze hebben toch ook honger, ze willen ook genieten van jouw lekkere eten, mama. Nooit geef je ze wat, en ze zijn verdrietig."

Nico sloeg het hele tafereel gade en zag nu zelf welke vreemde dingen ik met onze zoon meemaakte. Hij keek almaar bedenkelijk, alsof hij zich enorm zorgen maakte en zich geen raad wist met deze vervelende situatie. Telkens probeerde hij me gerust te stellen, terwijl aan zijn houding duidelijk te zien was dat hij zelf niet gerustgesteld was. Ik had met hem te doen, want ik wist wat hij voelde, alleen was ik veel te emotioneel en kon ik hem niet veel steun bieden. Ik had zelf hard steun nodig in deze moeilijke tijd. We maakten ons beiden buitengewoon veel zorgen over onze prachtige zoon.

Enkele uren verstreken...

We zaten samen een beetje in de woonkamer. Ik bladerde door een modeboek en Nico keek naar een voetbalwedstrijd op televisie. Sherton speelde ook in de ruime woonkamer, in zijn speelhoekje rechts van de televisie. Het viel ons op dat hij druk aan het praten was, alsof er werkelijk iemand was. Hij zei: "Liever kom ik bij jou wonen, dan kan ik met al mijn broers en zussen spelen, want deze mama houdt niet van ze." Zo bleef mijn zoon een heel gesprek voeren met zichzelf.

Ik begon opnieuw te huilen. We hadden een groot probleem. Wat was er toch aan de hand met mijn kind? Hij zat almaar met zichzelf te praten.

Op advies van mijn schoonmoeder bracht ik Sherton naar een vrouw die veel wist over cultuur, ze was begaafd, helderziend en kon communiceren met entiteiten, geesten en demonen. "Ga naar vrouw Cleota," zei mijn schoonmoeder. "Deze vrouw heeft al verschillende mensen geholpen die ik ken, en ze kan misschien iets voor je betekenen. Ik denk dat je zoon iets cultureels heeft dat mis met hem is." Ik nam haar gegevens aan en bezocht samen met Nico deze oudere vrouw.

Eenmaal bij Mevrouw Cleota aangekomen, legden we haar het probleem uit. Ze knikte en zei dat ze voor ons zou proberen te kijken of ze het probleem kon vinden. Ze rookte een sigaar en begon enkele rituele handelingen te verrichten die wij niet begrepen. We merkten dat ze in trance raakte en begon te praten tegen dingen die wij niet konden zien. Na een hele poos kwam ze weer bij zinnen en draaide zich naar mij toe.

"Jouw zoon is niet gek hoor, hij is allesbehalve gek... er is ook niets mis met hem, alles wat hij zegt is alleen de waarheid. Het zijn werkelijk zijn broers en zussen die hij ziet en hun zijn het waarmee hij conversaties heeft."
Verbaasd keek ik die oudere vrouw aan. "Ik begrijp er helemaal niets van, hoe bedoelt u? Hij is mijn enig kind hoor," zei ik. "Je enig kind? ... De enige die je gehouden hebt, bedoel je!!!" zei ze streng, recht in mijn ogen kijkend.

"Ben je al die kinderen vergeten die jij gedood hebt middels al die abortussen die je gepleegd hebt? Niet één, niet drie... maar gewoon tien kinderen heb jij gedood!" zei Mevrouw Cleota weer minachtend tegen mij.

Toen Nico dit hoorde, keek hij me meteen aan met een blik vol afschuw, alsof hij me een vies mens vond. Ik was zo geschrokken van dit onverwachte nieuws en ook van Nico's koude houding, dat ik spontaan in huilen uitbarstte.

Mevrouw Cleota vervolgde: "Dame, doordat je zoveel keren moord hebt gepleegd door de baby's te laten aborteren, heb je een demon in je leven toegelaten. Want deze handeling was duivels wat je gedaan hebt, en bovendien zo vaak. Je gaf deze demon alleen maar meer macht. Al jouw overleden kinderen zijn naar deze vrouwelijke demoon gegaan, waardoor deze verloren kinderen nu vol wrok tegenover jou zitten, omdat ze geleid worden door deze demoon. En omdat je gewend was al je kinderen te aborteren, wil deze demoon ook deze zoon van je voor zichezelf hebben. Daarom blijven zij en de andere tien kinderen van jou ook almaar je zoon bezoeken; ze zijn eigenlijk constant naast hem... en hij kan ze waarnemen, daarom zien jullie hem ook met ze praten. Ze zijn er werkelijk en proberen hem over te halen met hun mee te gaan naar de andere kant. In dit geval is het de hel waar ze hem naartoe willen brengen, maar omdat hij een onschuldig kind is, kan hij niet zomaar meegenomen worden naar de hel. Zo simpel is het niet, maar ze zullen het blijven proberen en uiteindelijk zal het ze wel lukken. Ze gaan hem misleiden, proberen over te halen iets slechts te doen, zodat hij in de hel kan belanden. Ze proberen hem steeds te overtuigen slechte handelingen te plegen, maar omdat hij nog zo jong is, begrijpt hij niet alles... dat is ook waarom hij nog in leven is, want hij is veel te onschuldig."

Ik was ten einde raad, ik wist even niet wat ik met deze informatie aan moest. Ik smeekte Mevrouw Cleota om mij te helpen uit dit probleem, omdat ik zelf niet wist hoe ik mijn zoon kon beschermen. Mevrouw Cleota keek bedenkelijk en deed haar rituelen opnieuw, ze raakte weer in trance. Ze was blijkbaar met de demoon gaan communiceren om te weten wat eraan gedaan kon worden, maar toen Mevrouw Cleota weer bij zinnen kwam, had ze geen goed nieuws voor ons.

Ze zei tegen Nico en mij: "Met demonen communiceren is geen gemakkelijke opgave, en je moet weten dat ze nooit een eerlijke oplossing zullen geven. Ze zijn altijd tot het slechtste in staat. Met demonische wezens kun je niet onderhandelen, ze zitten vol streken en leugens. Daarom was de enige optie die de demoon gaf, dat zij een leven voor een leven wil.

Mevrouw Cleota keek mij aan en zei: "Dus wil jij je zoontje redden, wil je hem in leven houden... dan zal jij daarvoor in de plaats jouw eigen leven moeten offeren. Die kinderen zeggen dat ze hun moeder aan de andere kant willen, dus overweeg het. Maak gauw een keuze, want veel tijd heb je niet."

Ik huilde onbedaarlijk. "Maar ik wil helemaal niet dood, ik wil mijn man en gezin niet in de steek laten."

Mevrouw Cleota zei: "Als je zo gevoelloos was om tien kinderen te aborteren zonder spijt, hoe kon je dan verwachten dat dit geen gevolgen zou hebben voor je verdere leven? Nu moet je de gevolgen dragen. Ik wil je niet zeggen wat je moet doen en hoe jij je leven moet leiden, maar nu moet je beslissingen nemen over wat je precies wilt. Ga jij je zoon met deze last laten lopen, dat deze demoon hem zit te achtervolgen en ook al die verloren kinderen van je? Of ga jij hem verlossen en de straf accepteren die je jezelf op de hals hebt gehaald?"

Met een zeer verdrietig gevoel verlieten we mevrouw Cleota's woning. Ze had me gezegd goed na te denken over wat ik precies wilde. Nico had de hele rit naar huis niets tegen mij gezegd. Hij was woedend; ik zag aan het trillen van zijn handen op het stuur dat hij kwaad was en ik durfde hem niet aan te spreken. Ik wist gewoon niet wat ik moest zeggen. Hoe moest ik mijn daden en mijn verleden in hemelsnaam goedpraten? Er was niets dat ik kon zeggen om alles beter te maken... dus bleef ik stil, muisstil.

Eenmaal thuis nam ik een koude douche. Toen ik eruit kwam, zag ik Nico in de woonkamer zitten. Ik vroeg hem of hij wat wilde eten, en hij brulde als een briesende leeuw tegen me: "HOU JE SMOEL DICHT!!!! WAT VOOR WALGELIJK MENS BEN JIJ... verdomme, tien kinderen heb jij weggehaald, tien... gewoon verdomme tien! Ongelooflijk dat jij niet één, niet twee, maar gewoon tien kinderen vermoord hebt. Je bent eigenlijk niet eens een mens, je bent echt een stuk stront. Ik heb geen woorden voor je... ik walg van je als ik naar je kijk. Nu kom je doen alsof je niet tot tien kunt tellen. DOOR DEZE SCHIJTERIJ VAN JOU IS ONZE ZOON IN DIT VERDOMDE PROBLEEM BELAND, BEDANK JEZELF MAAR ERVOOR!!!!! DE NAAM MOEDER VERDIEN JE NIET!!! Ik hoop maar dat je gauw je beslissing maakt om te gaan naar die tien kids van je, want mijn zoon blijft hier en gaat nergens heen. Hij blijft bij mij, ik ben zijn vader... ik zal hem beschermen en geen enkele demon komt mijn zoon van me afnemen!"

Ik wist niet wat te doen en zat alleen maar te huilen. Die woorden van Nico sneden door mijn hart en ziel. Ik voelde me lager dan het laagste wezen dat bestond. Ik voelde mij geen mens...hij had gewoon gelijk, ik was een walgelijk smerig wezen dat het respect niet verdiende de naam 'moeder' te dragen. Ik wist niet wat mij al die jaren bezielde om zoveel abortussen te plegen; nu pas besefte ik hoe stom ik geweest was. Maar ik had mijn fouten ingezien, voelde intense spijt en ik wilde niet opgeven, ik wilde nog een kans, ik wilde niet dood... ik wilde een moeder zijn voor mijn zoon, ik wilde Nico niet kwijt. Ik wilde al mijn fouten goedmaken zodat ik bij mijn gezin kon zijn.

Ik heb op mijn knieën gezeten en tot God gebeden en gevraagd voor een laatste kans. Ik wist me geen raad wat ik moest doen, heb de hele dag gehuild en gebeden. Uiteindelijk kreeg ik het idee om maar weer naar Mevrouw Cleota toe te gaan en haar te smeken om een andere oplossing te vinden.

De oude vrouw zei tegen mij: "Ik zal die demoon over drie dagen oproepen. Neem dan je zoon mee naar mijn huis... als die demon verschijnt, zal zij persoonlijk aan je zoontje vragen bij wie hij wil wonen. Hij kan dan kiezen voor haar of voor jou. Mocht hij voor haar kiezen, dan ben jij jouw zoon voor altijd kwijt en dan kan ik niets meer voor je betekenen. Ik denk vrijwel zeker dat hij voor haar zal kiezen, omdat ze zich aan je zoontje laat zien als een hele lieve vrouw. Uw zoon ziet haar niet als het duivelse wezen dat ik zie als ik haar oproep... het is een vreselijk demonisch wezen om te zien en geloof me, ze zal je kind echt van je afnemen. Jouw zoon wil bij zijn broers en zussen zijn en hij wil graag bij ze zijn, dus je hebt nu een zware taak."

Ik was helemaal overstuur toen ik dit hoorde; dit leek me bij voorbaat een verloren strijd... want mijn zoon leek sinds zijn geboorte almaar te kijken naar die 'andere mama' (die demoon) en sinds hij kon praten sprak hij altijd vol lof over die 'andere mama' hoe lief ze was en dat hij met haar wilde wonen zodat hij met zijn broers en zussen kon spelen. Die demoon liet zich aan hem zien alsof ze een lieve mama was, op een geslepen manier was zij mijn kind aan het misleiden en hij zou zeker voor haar kiezen. Want een kind van zijn leeftijd wil alleen maar spelen, en des te meer als er meerdere kindjes bij zijn waarmee hij kan spelen.

Ik was echt ten einde raad, hoe moest dit verder...

Tot slot zei Mevrouw Cleota: "Je hebt drie dagen de tijd om een extra goede band op te bouwen met jouw zoontje, zodat hij beseft hoe belangrijk jij bent voor hem en dat hij uiteindelijk zonder nadenken voor jou kiest. Gebruik deze drie dagen wijs... Zie dit AUB niet als een grap!"

Ik verliet Mevrouw Cleota's woning met een zwaar gevoel. Ik was helemaal kapot van binnen, nog meer dan voorheen. Ik vroeg mezelf af hoe ik dit voor elkaar zou krijgen. Die demon zou zeker alles uit de kast halen om mijn zoon voor zich te winnen. Kinderen zijn onschuldig en hebben niet door als ze misleid worden; ik maakte me verdomd veel zorgen. Toen ik thuis aankwam, voelde ik mij ineens behoorlijk ziek, ik had hoge koorts en kon bijna niet meer lopen. De buurvrouw, met wie ik altijd een goede band gehad heb en die voorganger in een kerk is, belde ik en vroeg haar voor me te komen bidden. Mijn gevoel fluisterde mij in dat het 'werk' was van die demoon om mij zwak te maken en uit te schakelen. Ik wist dat alleen gebed mij zou kunnen helpen uit dit probleem. 

Mijn buurvrouw kwam bidden. 

Het gebed heeft mij ook goed gedaan, het ging stapvoets beter met mij. Maar de stress die ik had over het verliezen van mijn zoon of dat ik dood moest, bleef me zwaar op de maag zitten. Ik huilde er elke dag over, ik kon dit ook niet met een ieder bespreken, want men oordelen, mij vies aankijken en mij de schuld geven. Ik zou daar geen hulp of troost aan hebben.

Ik wist dat ik heel veel fout gedaan had, ik wist dat... ik ontkende het niet, maar het is niet iets dat je aan de grote klok gaat hangen en iedereen erover gaat vertellen. Ik voelde mij helemaal alleen, hulpeloos, machteloos, en zat nu alleen met dit zware geheim op mijn hart.

Terwijl ik zo in bed lag te huilen, kwam Nico de kamer binnen. Hij was net van zijn werk. Hij liep naar me toe en zat op de rand van het bed. "Lieverd, stop maar met huilen," zei hij. "Ik heb heel veel nagedacht... wat je gedaan hebt valt niet goed te praten, maar we kunnen daar niets aan veranderen, en wat telt voor mij is dat jij jouw fouten hebt ingezien, dat je nu niet meer dat domme jonge meisje bent als voorheen. Je bent nu de vrouw, de moeder, een mens die liefdevol is en van haar gezin houdt. Ik zie heus wel hoeveel je van mij en onze zoon houdt. Sinds dag één maakte jij je almaar zorgen over onze zoon, alleen een echte moeder zou dat doen... en dat ben jij zeker! Ik wil je daarom ook niet kwijtraken, al die gemene dingen die ik gezegd had, meende ik niet helemaal... ik was gewoon teleurgesteld in je. Je had me gewoon eerlijk alles moeten vertellen, ik zou ook boos geweest zijn, maar tenminste was je eerlijk en dan had ik je vergeven en kon ik achter je staan door dik en dun. Ik weet dat je je redenen hebt, waarom je gelogen hebt... maar toch, je hebt me veel pijn gedaan."

Ik was blij dat Nico met me kwam praten, want hij had me sinds die eerste ontmoeting met Mevrouw Cleota niet meer gesproken. Hij negeerde me en bleef zoveel mogelijk uit mijn buurt. Dat hij nu ineens met me kwam praten, maakte me enorm blij, want ik wilde mijn mooie gezinnetje niet kwijt. Nico was erg lief voor me en liet weten dat hij me niet kwijt wilde; dit deed me heel veel goed. Hij zei dat we als gezin samen zouden vechten en dat alles goed zou komen. Ik weet niet hoe, maar we zouden ons niet gewonnen geven...

Zoals Mevrouw Cleota adviseerde, probeerden Nico en ik heel hard om een extra goede band met Sherton op te bouwen. We Cijferden onszelf weg voor hem, gaven hem extra aandacht, gingen met hem wandelen in het winkelcentrum, de speeltuin. Als hij iets wilde hebben, kreeg hij dat meteen van ons. Letterlijk echt alles kreeg hij van ons: ijsjes, snoep, uitjes naar de dierentuin, auto's, kleurtjes, enz. We lieten hem ook almaar weten hoeveel we van hem hielden en dat we niet zonder hem konden leven, anders zouden we ons heel eenzaam voelen en elke dag huilen. Dat vertelden we hem ook; hij was maar een kind en op kinderlijke wijze probeerden we hem duidelijk te maken dat we echt niet zonder hem konden leven.

Toen de derde dag aanbrak, vroeg ik: "Sherton, je bent toch van mama?" Hij zei: "Ja mama." Ik probeerde het nog eens: "Zou je naar die andere mama willen om er te wonen of wil je liever bij mij blijven?" Sherton leek even na te denken en zei: "Uhmm... ik wil bij die andere mama gaan, want daar zijn al mijn broertjes en zusjes waarmee ik kan spelen." Ik kreeg tranen in mijn ogen en vroeg: "Ga je me dan echt helemaal alleen laten? Hou je niet van mij, Sherton?" Hij zei: "Ja mama, ik hou van je, maar ik was eerst bij die andere mama, ik ken haar het eerst."

De moed zonk me in de schoenen; ik was alle hoop kwijt... mijn zoon zou echt niet voor mij kiezen. Hij bleef maar herhalen dat hij naar die andere mama wilde; hij had geen idee wat voor keuze hij maakte.

De grote dag was aangebroken. Wij moesten naar Mevrouw Cleota toe met mijn zoon, zodat hij zelf kon kiezen naar welke mama hij toe wilde. De demonen werden opgeroepen middels een reeks van rituelen door Mevrouw Cleota. Ik schrok me letterlijk kapot toen ik deze demoon in vol ornaat voor mij zag verschijnen, en ook mijn verloren kinderen had ze meegenomen. Ik had dit niet verwacht te zien, dit was niet vooraf met mij gecommuniceerd. Maar ineens kon ik de demoon aanschouwen in levende lijve. Ik weet niet als 'zij' dit deed om mij te beangstigen hopende dat ik de ruimte zou verlaten. 

Nico die ook aanwezig was, kon niks waarnemen, enige wat hij voelde was een ijzige koude stroom die plotseling de ruimte binnen trok. Verder zag hij niks vreemd ...maar ik zag ze wel. De tien kinderen, ze waren vreselijk eng om te zien... gewoon tien kinderen met hun hoofd naar achteren gedraaid. Sommige hadden maar één hand of been. Ik kan niet in woorden beschrijven hoe eng dit er allemaal uitzag, gewoon heel demonisch allemaal. Die vrouwelijke demoon stond voor Sherton; ze zag er angstaanjagend uit.

Aan mij liet ze haar ware vorm zien, maar mijn zoon presenteerde zij zich weer als een mooie, lieve vrouw, daarom keek hij haar zo blij aan. Deze walgelijke demon stelde mijn zoon de vraag: "Sherton, bij wie wil je komen wonen, lieverd?"

Ik huilde aan één stuk door, omdat ik al wist wat het antwoord zou zijn en voor wie mijn zoon zou kiezen.

Sherton keerde zich ineens naar Nico en zei: "Ik wil niet naar mama en ook niet bij jou... ik wil naar papa!"

Later begreep ik van mevrouw Cleota dat zij cultureel op mijn zoontje 'gewerkt' had om het ware uiterlijk van de demoon aan hem te tonen. Zij had de sluier van misleiding van de demoon afgetrokken, zodat ze niet meer te zien was als de mooie, lieve, warme, moederlijke persoonlijkheid. Cleota almaar bezig in zichzelf te mompelen, rituelen aan het prevelen, ze wilde er zeker van zijn dat Sherton niet voor de demoon zou kiezen. Daarom opende Cleota mijn zoons ogen voor het ware uiterlijk van de demoon. Omdat Sherton nog een kind was, heeft Mevrouw Cleota haar geestelijke begeleiders gevraagd de demoon aan Sherton te tonen als een 'lelijke, vieze vrouw' die helemaal niet leek op de mooie vrouw die mijn zoon gewend was te zien.

Dit is voornamelijk ook de reden geweest dat Sherton koos voor zijn papa, want de mooie vrouw waarvoor de demon zich altijd uitgaf aan Sherton... zag er ineens uit als een 'oude, vieze vrouw' met vuile kleren die ook nog heel erg stonk. Daar schrok mijn zoon behoorlijk van, en daarom koos hij maar voor zijn vader. Mevrouw Cleota had gehoopt dat hij voor mij zou kiezen als hij die oude, vieze, stinkende vrouw zag... maar hij koos ineens voor zijn vader. Dat hadden we geen van allen zien aankomen, maar belangrijk was dat Sherton niet gekozen had voor de demoon.

Toen de demoon hoorde dat zij niet gekozen was, werd zij woedend. Ze maakte een soort scherpe, gillende geluiden, geen geluiden die een mens zou kunnen maken, tegelijkertijd sissende geluiden, en al de tien kinderen verdwenen ineens. Mijn ribbenkast begon te branden alsof er enorm vuur in mijn lijf aan het woeden was. De demon zei: "Als ik hem niet kan krijgen, ga jij met me mee!" Mevrouw Cleota zei: "Nee, dat gaat niet gebeuren!!!! Wij hebben afspraken gemaakt en dit was geen onderdeel van onze deal!" Zij begon een aantal rituelen te doen ter bescherming van mij en ze mompelde heel wat spreuken en woorden in zichzelf, waar niks van verstonden.

Ze smeerde een soort zwarte, dikke vloeistof die enorm stonk op mijn voorhoofd.

De woeste demon kwam naar mij toe en kneep mijn buik vliegensvlug vast en verdween ineens. Ze leek niet blij te zijn, dat was voelbaar aan de energie in de ruimte, voordat ze ineens uit zicht verdween...


Mevrouw Cleota zei op een serieuze toon: "Jullie zullen geen last meer hebben van deze demon... en je zal ook nooit meer abortussen plegen. NOOIT meer! Deze demon heeft je onvruchtbaar gemaakt, ze is weg met jouw baarmoeder. Dat is jouw offer die ze geeist heeft, sorry maar ik kon er niks aan doen. Je zal er maar mee moeten leven. Je leeft nog en jouw zoon ook, ik heb mijn werk gedaan!"

Ik wilde natuurlijk het zekere voor het onzekere nemen en ging nog de zelfde week naar de dokter voor onderzoeken. Daar zagen ze mijn baarmoeder nog normaal zitten op zijn plek. Ondanks dat het er normaal uitzag, was mijn baarmoeder er eigenlijk niet meer. Want ik ben werkelijk nooit meer zwanger geworden, en had ook nooit meer een menstruatie.

Het deed me ontzettend pijn, want ik had graag nog broertjes of zusjes gehad voor Sherton... maar helaas, dit was mijn eigen schuld, mijn lot dat ik zal moeten dragen.

Ik ben God dankbaar dat ik nog leef en een vrouw en moeder kan zijn voor mijn man en zoon.

⭐️⭐️= het verhaal is 95% herschreven door de OST beheerder Yvanna Hilton