🟩 Ingezonden door: A.S.
⚜️MENEER KISHAN⚜️ (DEEL 2)
———————————
Mijn vader had medelijden met Clay en hij wilde anderzijds ook niet dat de hele begrafenis een chaotisch spektakel vol drama zou worden. Dus sprak mijn paps tegen de kist van meneer Kishan, hopende dat de geest van meneer Kishan hem zou horen.
Hij zei “ik weet dat u kwaad bent over zaken, ook al weet ik niet wat er precies voorgevallen is, maar nu is niet de plek om wraak te nemen. Iedereen staat mee te kijken en dit is geen goede nagedachtenis aan u. Breek zijn benen en vingers niet, laat hem nu maar gaan. Wij willen je nu even door jouw woning brengen zodat je afscheid kunt nemen van de plek die je zo geliefd was”.
Welll mensen, u gelooft het of niet.... mijn vader was niet eens uitgesproken of Clay's hand viel van het handvat van de kist. Hij keek geschrokken rondom zich, met een beschaamde en vooral bange blik in zijn ogen. Hij kon zelf ook niet verklaren wat hem net overkomen was. Hij maakte dat hij zich snel uit de voeten maakte en verder stond hij de hele tijd op afstand. Hij kwam niet meer in de buurt van de kist, hij wilde het zekere voor het onzekere nemen. Stiekem moesten mijn ouders hierom lachen, want hij zag er echt bang uit. Verder verliep het hele gebeuren rondom de crematie heel soepel zonder calamiteiten.
De kinderen van meneer Kishan waren niet aanwezig op de begrafenis, maar de reden kenden wij niet. Ons gevoel zei ons dat er misschien een familieruzie geweest was in het verleden en de kinderen sindsdien nooit meer naar Suriname gekomen zijn. Maar de laatste jaren hadden ze wel gewoon heel veel contact met hun vader en alles leek uitstekend te gaan. Ze waren vaak aan de telefoon, en dit wist mijn moeder heel zeker want toen ze nog werkzaam was daar hoorde ze hem vaak vrolijk babbelen met zijn kinderen. Het feit dat ze dus niet gekomen waren voor de crematie was wel vreemd, maar er zal vast wel een grondige reden hiervoor geweest zijn.
Twee dagen na de begrafenis kreeg mijn moeder ineens een telefoontje uit nederland van Nilesh, de oudste zoon van meneer Kishan. “Weet u dat de gehele erfenis van mijn vader achtergebleven is voor Sarah? Alle auto’s, alle hectaren land, de talloze koeien, geiten, de kippen en varkens … gewoon alles is gebleven voor die meid. Ook het huis en andere woningen die mijn vader bezat, alles overgeschreven op Sarah haar naam en wij als kinderen hebben niks geërfd. Wettelijk is zij de nieuwe eigenaresse, hoe is dit toch mogelijk? Ik heb dit ook net vernomen van de notaris, ik ben hier echt behoorlijk van slag. Wij allemaal hier in nederland zijn geschrokken en kan het niet geloven” zei ze zoon.
Mijn moeder schrok ook van het nieuws en ze zei dat ze hier ook niks van wist. ‘Wij zijn daar al maanden niet geweest, omdat we daar niet welkom waren, sinds Clay en Sarah daar ingetrokken waren. Het leek alsof hun daar voor het zeggen hadden en jullie vader was bang ertegenin te gaan. Tenminste zo leek het, want ze schreeuwden tegen die man alsof hij een stuk vuil was” zei mijn mams.
De zoon vertelde dat zijn vader de laatste maanden geen contact meer met hun maakte. Hij kon ook op geen enkele wijze contact leggen met zijn vader, want ineens was de huistelefoon van zijn vader afgesloten. Nilesh hoorde via de buren dat zijn vader de chaffeur ontslag gegeven had, en niemand zag hem meer buiten in de tuin zoals ze gewend van hem waren. Volgens de uitleg van de zoon, had hun vader even lang geen contact met hun als met mijn ons. Sinds Clay zijn vriendin Sarah in huis genomen had, werd contact van meneer Kishan met zijn kinderen, familie en kennissen compleet verbroken.
Dit wist mijn moeder voorheen dus ook niet. Enige wat ze wist was dat meneer Kishan niks meer van zich liet horen. Het vermoeden bestond er wel dat Clay en Sarah er hoogstwaarschijnlijk iets mee te maken hadden.
Nilesh hoorde verder nog van de buren, dat Clay en Sarah in de maanden voor en na de dood van zijn vader, heel vaak gesignaleerd waren met diens auto’s. Soms zagen de buren deze twee ook parmantig zitten in de tuin of op het balkon en af en toe op het terras. Je zou zweren dat zij dit huis gebouwd hadden en de rechtmatige eigenaars waren zoals ze zich voordeden bij een ieder. Ze speelden moni sma’s, en deden arrogant tegen een ieder van de omgeving. Nilesh zei ook dat de arts nooit de doodsoorzaak vast heeft kunnen stellen, zelf na een uitgebreide autopsie.
Mijn mams heeft nog enkele uren aan de telefoon gezeten met de zoon. Hij was echt van slag door dit gebeuren en mijn moeder leefde mee met hem. Een vreemde was gewoon ervandoor met de erfenis.
Enkele maanden verstreken en mijn moeder werd weer zieker. Het leek eventjes alsof het weer beter ging met haar, maar daarna werd het alleen maar erger. Ze werd zieker en zieker, ze viel weer af en was lusteloos. Ze at nauwelijks, en als ze af en toe probeerde te eten gaf ze alles weer over. Dit had als gevolg dat ze zo mager geworden was dat het eng was om te zien. De dokter bleef maar medicijnen voorschrijven, maar niks bleek te helpen en ze werd maar niet beter.
Intussen waren wij 5 maanden verder, en mijn ouders gingen van het ene ziekenhuis naar 't andere. Van de ene specialist naar de andere, en geen van ze kon de oorzaak vinden.
Mijn moeder raakte moedeloos en had geen hoop meer dat zij dit zou overleven. Ze zei tegen ons “mocht ik er niet meer zijn op een dag, zorgen jullie goed voor elkaar en wees lief voor mekaar. Wees gehoorzaam aan jullie vader en stel mij niet teleur door dingen te gaan doen waar ik niet achter zou staan”. We beloofden haar niks fout te doen en haar alleen maar trots te maken, maar verzekerden haar ook dat ze niet dood zou gaan omdat ze een sterke vrouw was. Geen van ons wilde haar kwijt raken en we vroegen haar niet zo negatief te praten.
Ze sprak ook tegen onze vader, dat hij ons niet moest verwaarlozen, want ze voelde aan dat ze het niet lang meer zou maken op aarde. Ze begon zelf te bellen naar al haar vrienden, vriendinnen en familie om afscheid van ze te nemen. Dit vinden wij gewoon eng dat mijn moeder dit deed, het maakte ons gewoon bang omdat we haar niet kwijt wilden raken.
Onze vader vond dit ook niet fijn en hij kreeg ruzie met haar. “Waarom praat je zo dom, waarom? Hou je geen rekening met onze gevoelens? Denk je dat we je kwijt willen? Sta je erbij stil hoe bang je de kinderen maakt? Ze willen hun moeder niet kwijt en jij zit nu te praten alsof je al zeker weet dat je dood gaat. De dokters heeft toch niks hierover gezegd, waarom doe je dan alsof jij het beter weet?!!! Je gaat beter worden en jij blijft lekker leven, god roept je nog lang niet naar het hiernamaals. Je blijft leven tot 90jaar of zelf veel ouder dan dat” Zei hij. Mijn moeder knikte alleen verdrietig.
Het was een vrijdag avond, en niet zo ver van onze woning was er een grote genezings en bevrijdings campagne gaande. Mams vond dat ze erheen wilde, dus hebben we haar gebracht.
De pastoor heeft een poos voor haar gebeden tijdens de campagne. Op een gegeven moment begon ze over te geven, er leek maar geen eind aan het braken te komen. Ik keek op de grond waar ze gebraakt had en zag dat haar braaksel een vreemde donker blauwe kleur had. Het braaksel stonk verschrikkelijk en de geur was niet te harden. Wij zijn allemaal geschrokken hiervan, maar hoopten dat mijn mams nu eindelijk beter zou worden. De volgende ochtend zijn wij naar de arts geweest met moeder, omdat ze zich nog zwakjes voelde. De arts gaf haar een injectie tegen het braken, omdat ze aldoor braak neigingen had en daarnaast ook andere medicijn.
Ze was voor de rest van de dag heel rustig, lag de hele middag in de hangmat te slapen. Mijn hond Witje wilde zijn kop de hele middag in mijn moeder haar schoot leggen. Mijn mams was altijd een dierenvriend geweest en ze verwende Witje altijd. Het leek alsof die hond aanvoelde dat het niet goed met mijn moeder ging, hij wilde aldoor bij haar zijn en kreunde alsof hij verdriet had. Nooit eerder hebben wij Witje zo aan één stuk horen kreunen/ huilen.
We joegen hem steeds weg, maar hij kwam weer, hij bleef maar in mijn moeder buurt met zijn start tussen zijn poten. Vreemd genoeg wilde hij ook niets eten, hij zat maar daar met zijn hoofd op mijn moeders schoot. In de vooravond hebben wij nog samen brood gegeten met mijn moeder, ze sprak bijna niet. En nadien zijn wij gaan slapen. Tegen 4:00AM kwam mijn vader in onze slaapkamer. Hij maakte ons wakker, hij zei “ik weet niet wat er met mama aan de hand is, blijven jullie met haar. Ik ga de doktor halen want probeer al een hele tijd te bellen maar kan hem niet bereiken”.
Mijn moeder kwam in onze kamer binnen lopen in haar slaapjurk. Ze sprak een hele poos waartaal en daarna begon ze ineens in het engels te praten. Zij is van guyanese afkomst en ze deed het wel vaker om ineens over te schakelen naar haar moedertaal. Dus vreemd was dat niet, alleen konden wij in dit geval niks begrijpen van de hele conversatie. Ze sprak de hele tijd over centjes, en ze deed alsof ze muntjes aan het tellen was. Wij zagen geen muntjes in haar handen, maar ze bleef geduldig denkbeeldige muntjes tellen. Tussendoor barstte ze in lachen uit en ze had aldoor een vrolijke glimlach op haar gezicht.
Wij werden bang want ze was overdreven vrolijk. Het gelach van haar door de stille nacht heen was verschrikkelijk eng om te horen. Vooral daar er geen reden daartoe was en tegen wie sprak ze de hele tijd?
Want tegen ons sprak ze niet, ze converseerde met dingen die wij niet konden zien. Gelukkig kwam mijn vader weer thuis na niet al te lange tijd. Hij had de dokter niet thuis aangetroffen en besloot in de ochtend uren weer naar de dokter te rijden. Ondertussen probeerde paps met onze moeder te praten, maar ze weigerde dit. Ze trok zich steeds los van hem en wilde niks van hem weten. Het was alsof ze hem op dat moment niet eens herkende.
Ze pakte mijn broertje die destijds 4 jaar oud was en zei in het engels "let’s go, my Beautiful child... Come! i'm bringing you with me, come lets go right now, now, now, now.. right now!”.
Mijn vader raakte in paniek van haar gedrag die alleen maar extremer leek te worden. Ze sprak steeds met andere stemmetjes, alsof ze steeds overgenomen werd door andere entiteiten. Wat ervoor zorgde dat mijn vader meer in de stress schoot, hij wist niet wat hij moest doen om zijn vrouw te helpen. Na de situatie een poos aangekeken te hebben, besloot hij weer naar de woning van de huisarts rijden, maar deze keer wilde de auto niet starten. Uiterst vreemd, want normaliter had ie nooit problemen met die auto.
Hij besloot op de fiets erheen te rijden. Gezien de afstand zou dit veel langer gaan duren om de woning te bereiken, maar dit hield hem niet tegen. Hij was vastbesloten om hulp te gaan halen voor mijn mams. Daar aangekomen bleek de dokter nog steeds niet thuis te zijn. Paps bleef daar een uur voor de poort wachten, zonder dat dit vruchten afgeworpen heeft. De arts heeft ie daar niet aangetroffen, geen idee als die man elders geslapen had of uitgegaan was. Mijn vader keerde toen teneergeslagen richting huis.
Ondertussen werd mijn moeder steeds erger. Ze herkende ons op den duur niet. Zoals ik zei, herkende ze mijn jongere broer eerst nog wel en later niet meer.
Ze sprak met zichzelf en lachte al door. Toen het dag licht werd is mijn vader opnieuw de doktor gaan halen. De buren werden op de hoogte gesteld, zodat ze op ons konden passen want hij wilde ons niet elke keer alleen laten met mijn moeder die extremer gedrag vertoonde. Mijn moeder lag op de vloer, toen paps de woning verliet. Ze kon ineens niet meer lopen, maar ze was nog bij zinnen en lag met wijd opengesperde ogen te kijken naar het plafond.
De manier hoe ze keek, leek het alsof ze dingen zag die wij niet konden zien want er verscheen een hele bange look op haar gezicht. Zij zag duidelijk allerlei dingen, haar gezicht vertrok op allerlei manieren en ze draaide met haar hoofd alsof ze aangevallen werd …. Alleen zagen wij echt niks, dus we konden haar niet helpen. Het was voor ons als kinderen ook veel te angstwekkend en we waren bang voor onze eigen moeder hoe ze zulk vreemd gedrag vertoonde.
Ze knipperde niet met haar ogen, haar ogen bleven open en ze werden rood doorlopen. Tranen lekten langs haar gezicht naar de koude vloer. Ze wees ineens met haar vinger in de lucht naar iets. Mijn broer en ik keken naar boven, maar we zagen helemaal niets.
Kot’ mi ie neh sjie brudu, dit zal misschien ongeloofwaardig overkomen ..... maar dit hebben wij (mijn broers en zussen) met onze eigen ogen gezien. Plotseling werd ze helemaal stijf en zweefde ongeveer 3cm boven de vloer. Haar ogen draaiden naar achteren en werden helemaal wit, dit bleef een tijdje zo en daarna werden haar ogen weer normaal. Ik begon nu te gillen van angst. De buren die dat moment op ons balkon zaten te wachten op mijn vader, hoorden mijn gegil en kwam rennend naar de kamer. Zij zagen bij het naderen van de slaapkamer ook dat onze moeder ‘zweefde’ vlak boven de vloer.
“Mi gadooooo! Help ons!” Gilde eentje van ze. De andere buurvrouw die van Hindoestaanse afkomst was, begon in het hindustaans te bidden en beefde aan één stuk door. Wij maar huilen en gillen "mama, mama!”. Het duurde echt een poos voordat zaken weer een beetje normaal leken te gaan en mijn moeder weer zakte naar de grond. Ze maakte haar ogen toen even dicht en begon weer normaal te knipperen. Gelukkig leek ze weer even bij zinnen te komen, maar ze bleef rustig liggen op de grond. "water, geef mij wat water, ik heb dorst" zei ze. Mijn broer haastte zich om een glas met water te halen en hij gaf haar water in een lepel.
Ze nam enkele slokjes van het water en daarna werd haar lichaam ineens weer stijf als een hark. Opnieuw draaiden haar ogen naar achteren tot ze helemaal wit waren en ze zweefde weer vlak boven de vloer.
Ze deed vreemd met haar mond alsof ze haar eigen tong af probeerde te bijten. De buurman die erbij was komen staan, zei tegen mijn broer “geef me die lepel hier, anders bijt ze straks nog haar tong af”. Hij duwde de lepel in mijn moeders mond en probeerde daarmee haar mond open te houden. Ik rende de kamer uit en huilde verschrikkelijk. Ik kon dit niet langer meer aanzien om mijn moeder in zo een situatie te moeten zien. Enkele minuutjes verstreken en ik hoorde van de buurvrouw dat mijn moeder intussen weer op de vloer lag. Ze ‘zweefde’ niet meer.
Niet lang daarna arriveerde de ambulance, mijn vader had de dokter eindelijk weten te bereiken.
De dokter stapte samen met de ambulance medewerkers uit de ambulance. Hij checkte haar vliegensvlug pols en hartslag, hij zei "snelllll... zet haar in de ambulance”, dat gebeurde ook in alle spoed. Ik zag dat ze een zuurstofmasker zetten voor mijn mams. Daarna deden ze de deuren dicht en reden met hoge vaart weg. Wij bleven achter met één van de buren. Tegen 7:00PM kwam mijn vader thuis met mijn tantes en ooms. Hij liep voetje voor voetje, hij zag er verslagen en verdrietig uit.
Hij was zwak, hij trilde met zijn vingers. Hij zei tegen ons "mama is er niet meer, op weg naar EHBO is ze overleden. Ze konden niks meer voor haar doen”. Wij begonnen met zijn allen te huilen. Mijn zus schreeuwde het uit en viel op de grond. Ze viel flauw en leek dit niet te kunnen verwerken. Mijn jongere broer begreep niks van dit heel gedoe, en vroeg mijn vader “wanneer komt mama terug? Komt ze straks thuis?”. Hij was toen pas 4 jaar oud.
Pa zei "nee mie boi, mama komt nooit meer, ze woont nu met jezus en de engelen in de hemel”. Hij keek droevig en is op bed gaan liggen. Hoogstwaarschijnlijk begreep hij het nog niet helemaal.
Na 3 dagen hebben wij onze mama begraven.
Op de avond na de begrafenis, hoorde ik mijn vader mijn tante vertellen dat er een man naar hem toe gekomen was op de dag dat mijn moeder kwam te overlijden. Het was een onbekende man, mijn vader kende hem helemaal niet, maar paps stond buiten van het lijkenhuis te huilen toen die man hem benaderde. Hij zei ineens “zij wilde dit niet. Ze wilde niet dood, want haar gezin was alles voor haar en het heeft haar verschrikkelijk gepijnigd om jullie hier achter te laten. Op spiritueel vlak heeft ze keihard gevochten om niet dood te gaan, maar ze heeft de strijd verloren. Ze was niet opgewassen tegen de demonische machten die tegen haar gebruikt zijn. Een slecht persoon, een vrouwelijk persoon met een zwart innerlijk heeft jouw vrouw dit aangedaan. Eigenlijk wilde deze slechte vrouw niet alleen je vrouw dood maken maar ook jullie, jij en je kids. Via bewerkte naalden in varkensvlees die zij met een manspersoon gestuurd had voor jullie, had dit moeten gebeuren. Maar op één of andere manier is dit niet gebeurd. Jullie zijn zo aan de dood ontsnapt”.
Mijn vader keek de man geschrokken aan, hij kon niet begrijpen hoe deze onbekende man dit allemaal kon weten. Het maakte allemaal ‘perfect sense’, want het schoot mijn vader ineens te binnen dat er inderdaad heel veel vlees geleverd werd door een manspersoon, namelijk meneer kishan. Het vlees zat ook vol met naalden, waardoor ze het eten weggegooid hadden. Hoe wist deze man dit? Wat wel duidelijk was, is dat deze naalden niks goed konden betekenen en nu hoorde hij dit van die man. Deze zelfde naalden waren dus de oorzaak van het overlijden van zijn vrouw. Maar hoe? Zijn vrouw had ook niet van het vlees gegeten.
De onbekende man keek met een bezorgde blik naar mijn vader, om hem de ruimte te geven alles te verwerken. Toen vervolgde hij “deze slechte vrouw was ontzettend jaloers op jouw vrouw, omdat zij wist dat zij de erfgename was van heel veel eigendommen. Aangezien het slecht mens haar ogen had laten vallen op deze zelfde eigendommen, wilde zij jullie gezin zo snel mogelijk uit de weg ruimen. Zij zou dan koste wat kost ervoor zorgen dat de aardse bezittingen van haar werden. Ook al moest ze over lijken gaan om dit doel te bereiken, zou ze het gewoon doen zonder er over na te denken. Daarom goed dat jullie niet van het varkensvlees gegeten hebben anders leefden jullie nu ook niet meer. Jouw vrouw is overleden omdat ze tijdens het koken tussendoor aan het proeven was, om te zien als het eten goed smaakte alvorens dit aan jullie voor te schotelen. Dit is haar nekslag geworden, maar maak jij je maar geen zorgen. Ze krijgt haar verdiende straf wel want met de duivel werken, doormiddel van demonische krachten oproepen, eindigt nooit goed hoor”.
Mijn vader wist meteen dat de man Sarah bedoelde. Alles begon langzaam door te drinken tot hem, hij barstte weer in tranen uit nu daar hij met zekerheid wist wie zijn vrouw vermoord had. Hij jammerde “had ik dit maar vooraf geweten, dan kon ik mijn vrouw nog naast mij gehad hebben. Dan had ik hulp gezocht voor haar.... en nu pas hoor ik dit. Maar ik zal Sarah niks aandoen, ik laat haar voor de Here Jezus Christus daarboven en hij zal afrekenen met haar”.
En precies zo gebeurde het, god rekende af met Sarah en Clay. Precies een jaar nadat zij de erfenis onrechtmatig in handen gehad hebben, is Sarah alle eigendommen kwijtgeraakt door te gokken als een bezetene. Ze heeft het zo bont gemaakt met haar gokverslaving, dat ze geen enkele stuiver over had. Ze moest steeds bij mensen waar ze bevriend mee was goedkope kamertjes huren om de nacht door te brengen. Ze had trouwens alle vrienden verloren die ze had toen ze nog als een ‘rijke’ madam leefde. De weinige mensen die haar nog konden luchten vingen haar af en toe op.
Maar ook deze mensen hadden op den duur genoeg van Sarah, want ze begon zich uiterst vreemd te gedragen, dus hebben ze haar uit huis gezet. Ze weigerden haar langer op te vangen.
Ze liep naakt over straat en sprak tegen zichzelf. Had hele lange conversaties met zichzelf, en het leek alsof ze dingen zag die anderen niet konden zien. Het was duidelijk dat ze helemaal doorgedraaid was. Haar leven bracht ze door met zwerven door geheel Paramaribo, bedelend voor wat kleingeld om eten te kopen. Soms bood ze zelf sex aan in ruil voor geld, maar natuurlijk weigerden de mannen want ze zag er vies, verwaarloosd en ongewassen uit. Ze rook op afstand en het enige wat je kon doen bij het zien van zo iemand was medelijden hebben.
Als men eens wist waarom Sarah op straat belandt was zouden ze echt geen medelijden met haar hebben. Want het was vanwege haar gemeen innerlijk en hebzucht dat ze nu in deze situatie beland was. Er waren momenten dat ze gilde en schreeuwde terwijl ze rende over de straat, slaand om zich heen alsof onzichtbare dingen haar aanvielen. Na enkele maanden zo op straat geleefd te hebben, werd ze dood aangetroffen ergens in een steegje.
Clay werd twee maanden daarna vrijwel plotseling gek en leefde net als Sarah een zwervers bestaan, hij was vaak te zien aan de Heiligenweg. Na ongeveer negen maanden op straat geleefd te hebben, werd hij aangereden door een vrachtwagen. Het was een verschrikkelijk ongeluk, waarbij die vrachtwagen op zijn hoofd reed. Als een watermeloen spatte zijn hoofd uit elkaar, het was een vreselijk eng iets om te zien. Dit geval van de aanrijding was ook in de krant verschenen destijds.
Zo zie je maar dat karma bestaat.
Vroeg of laat krijgt een ieder zijn straf.
Ik mis mijn moeder nog elke dag, niemand kan dit gemis wegnemen. Ik troost me zelf met de gedachte dat zij nu op een betere plek is aan god zijn zijde. In mijn dromen kreeg ik vaak te zien dat zij het nu beter heeft, het is maar hopen dat dit echt zo is. Ik hoop dat ze mij opwacht als ik ooit het leven verlies.
En voor geval jullie je nog afvragen wie die onbekende man was die mijn vader aansprak bij het lijkenhuis, kan ik jullie vertellen dat dit geen geest was hoor. Het was één van die lijkenbewassers, die naar buiten ging omdat hij van mijn overleden moeder de boodschap gekregen had om dit te laten weten aan mijn vader. Zoals u weet, hebben de meeste lijkenbewassers een gave om met de overledenen te communiceren. Zo ook in dit geval, mijn moeder verzocht die man om mijn vader alles uit te leggen. Zij wist, ondanks ze overleden was, dat mijn vader bij de ingang voor het lijkenhuis stond te huilen als een kind. Ze kon het niet aanzien en daarom stuurde ze de man om mijn vader aan te spreken.
Dus als jullie denken dat overledenen geen kracht meer hebben, think again!
🌺 Dat was mijn persoonlijke ervaring. Ik heb sommige kleine details veranderd om herkenning te voorkomen. Hopende op uw begrip hiervoor.
⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST Beheerder Yvanna hilton
Reactie plaatsen
Reacties