STORY 692: MIJN ERVARING BIJ DE OOGPOLI

Gepubliceerd op 16 september 2024 om 16:34

🟦 Ingezonden door: Lovebird

             ⚜️MIJN ERVARING BIJ DE OOGPOLI⚜️
———————————

Goedemorgen OST leden, in December 2010 maakte ik iets vreemd mee en deze ervaring wil ik met jullie delen.

 

Deze ervaring voltrok zich in het A.Z tegenover bij de oogpoli. Ik moest daar wezen voor een afspraak met de anasthesist/narcotiseur omdat ik een oogoperatie zou ondergaan . En hij/zij mocht niet een te zware dosis geven, omdat ik als kind moeilijk bijgekomen was na onder narcose geweest te zijn. Maar goed, ik was dus in de oogpoli en was de enige patiënt in die wachtzaal.


De overige patiënten waren al geholpen,of waren iets te eten of drinken gaan kopen. Ik schat dat het rond half 12 s’morgens geweest moet zijn, toen ik plotseling een man oorverdovend hoorde schreeuwen en brullen van de pijn. Dit ging vergezeld van hard stampen/ schoppen tegen een houten wand. Zo klonk dat op dat moment. En het geluid van de man die zo tekeer ging werd alleen erger en luider, maar het vreemde was dat het gebouw van beton is. Toch klonk het alsof iemand heel hard schopte en trapte tegen een houten wand of vloer.


De manier hoe degene schreeuwde was het alsof iemands been zonder verdoving werd geamputeerd. En vanwege de pijn schopte degene met zijn gezonde been tegen de ‘houten’ muur. Dit was hoe het bij mij overkwam op dat moment.


Ik stond op 't punt op te springen en weg te rennen, aangezien het zo huiveringwekkend klonk. Maar toen kwamen er enkele doktoren binnen, w.o.de aesthesist. Ik was aan de beurt, en toen ik binnen was, vroeg ik 'm nogal ontdaan als hij die herrie van die brullende en schoppende man ook had gehoord. Hij keek me oprecht verbaasd aan. Waarschijnlijk begon hij aan mijn verstand te twijfelen. "Wij hebben hier in dit gebouw geen houten wanden in de behandelkamers" zei hij.

 

‘Dat heb ik ook opgemerkt’ dacht ik bij me zelf. Maar ik zei niets. Ik wilde er niet te lang over doorgaan, dus overhandigde ik hem m'n papieren, en er werd niet meer over dat geval gesproken. Omdat ik op 't noment van het tumult alleen daar zat, zou niemand mij serieus nemen als ik dit vertelde. Het beste was dus gewoon te zwijgen over het gebeuren.

 

Zo zie je hoe er nog dwaalgeesten ronddolen, die misschien door pijn bevangen het leven gelaten hebben.


⭐️= het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is.

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.

Maak jouw eigen website met JouwWeb