STORY 675: IK VERGEEF MIJN WISIE TANTE NOOIT - DEEL 4

🟧 Ingezonden door: J.J 

    ⚜️IK VERGEEF MIJN WISIE TANTE NOOIT⚜️ DEEL 4
————————————

Mijn nichtje kwam oppassen op mijn mams. En terwijl zij aan het slapen was ging ik even naar de kerk. Ik nam flessen met water mee.

Wel mensen, eenmaal daar aangekome mi begie jereh mi begie (* ik heb echt gebeden) dat ik zelf op mijn knieën viel en god smeekte mijn moeder te besparen en haar weer gezond te maken. Ik wilde mijn moeder niet kwijt die alles voor mij was, zij verdiende dit gewoon niet. Wij was een goed mens die altijd respectvol was naar haar medemens. Zo een goed mens mocht echt niet dood gaan, want het zag er alles behalve goed uit voor mijn moeder. Ze leek nu al alsof ze half dood was in de staat waarin ze verkeerde. Dus ik smeekte god alle demonische banden te verbreken en over mijn moeder te waken.

De broeder had het water die ik gebracht had ingezegend voor mij. Toen ik thuis aankwam gaf ik mijn moeder meteen te drinken van het water. Maar er kwam geen verandering, zelf geen piepkleine verandering of vooruitgang. Ze zag er nog even slecht uit en was erg heet. Ze had hoge koorts alsof ze in brand stond. Ik had echt met haar te doen en stond haar met tranen in de ogen aan te kijken.

Ik belde mijn broers en zussen, ook die van mijn moeder. Die kwamen in de avond uren langs om een beetje te zitten met onze moeder. Een ieder was er, alleen mijn oudste zus niet want ze moest dringend iets op saramacca gaan regelen. Mijn moeder riep een ieder aan haar bed en ze zei “if ooit mi doe ung wan hat sanie meh begi unu ung vergeef mi kring fu mi atie. Ano bing deh mi bedoeling”.
(*als ik één van jullie ooit een pijnlijk iets aangedaan heb, vraag ik jullie vergiffenis ervoor. Dat meen ik vanuit mijn hart, het was nooit mijn bedoeling geweest).

Een ieder begon te huilen want de manier hoe mijn moeder sprak was het alsof ze al afscheid aan het nemen was van alle aanwezigen. De meesten van ons die er waren deden ook een zegje en vroegen mijn moeder vergiffenis “if unu doe joe ooktoe wan hat’ san weh aksi primisie ung bigie sa”
(* als wij jou ook iets pijnlijks aangedaan hebben grote zus, vergeef jij ons aub ook?”).
Mijn moeder knikte, veel te vermoeid om te praten.

Mijn moeder zag dat er een tante van haar aanwezig was in het gezelschap, dus ze wendde zich tot deze tante en ze vroeg haar “ik lust een lekkere bojo en een cola, kan je die voor mij halen?”. Ik mag niet liegen, die tante deed er alles aan mijn moeder op kort termijn van deze twee gevraagde spullen te voorzien. Toen de bojo en cola gearriveerd waren, keerde mijn moeder zich rustig om en at smakelijk van haar bojo, daarna dronk ze haar Cola rustig op. Wij waren blij dat ze eindelijk weer wat gegeten had en het leek alsof ze het binnen hield, dat was dus een vooruitgang.

Toen zei mama tegen haar tante “ju moes bai wan mooi dik deken giem” (*je moet een mooi dik deken voor me kopen).
Haar tante keek haar aan en zei “na sa joe wani jereh” (* als dat is wat je wil, dan krijg je dat).

Mijn moeders kinderen gingen naast haar bed staan om een beetje met haar te praten. Het was 8:09PM en mijn moeder moest douchen maar ze weigerde dit. Normaliter tegen deze tijd was haar douche tijd, dat wist ze ook. Alleen deze keer wilde ze dat helemaal niet. Mijn moeder haar zusjes waren elkaar nog een beetje aan het plagen en haar zusjes zeiden “if inho wasi a poeni poeni ow smerii”
(*als jij je vagina niet wil wassen gaat die stinken).

Mijn moeder lachte nog hartelijk om de grappen van haar zussen. Haar zussen wilden haar helpen te gaan douchen en ze stemde ermee in. Maar omdat mijn mams zo zwak was en niet zelf meer kon lopen, besloten de 3 zussen haar te ondersteunen en begeleiden naar de badkamer.

Ik kwam op het idee om haar op een veldbed te zetten .....ik tilde me moeder op, zette haar handen op mijn schouder, terwijl haar zusjes dat veldbed vast hielden. Ik hield mijn moeder vast en onbewust poepte mijn moeder. Het was een groenachtige diarree, ik keek haar aan en zei “mama u heeft gepoept en ook beetje op bed”. Ze keek mij geschrokken aan en zei dat ze niet heeft gedrukt dus zij er wist van begreep. Ik keek haar zusjes aan en die kregen meteen tranen in hun ogen. Eén van de zussen hielp me om haar op dat bed te leggen. Zij hebben haar mooi gebaad, echt met hun tijd.

Ik moest ondertussen haar poep opruimen .....mi kreeeej ai jere mii kreeejjjjj (*ik huilde verschrikkelijk).

Ik dacht “wat krijgen we nu, hoe heeft ze dan niet gevoeld dat ze heeft gepoept? Is dit nu weer een teken dat het slechter met mijn mams gaat?”. Met tranen in mijn ogen maakte ik daar schoon en zette schone lakens op mijn moeders bed, die haar zusje speciaal voor haar meegenomen had. Onder begeleiding van mijn moeder haar zusjes brachten we haar vanuit de badkamer naar bed toe die in de woonkamer stond. Sinds zij zo ziek was hadden wij een eenpersoonsbed gezet voor haar in de woonkamer zodat ze makkelijker haar bed kon bereiken.

Het was intussen over 10:00PM en mijn mams haar twee andere zusjes moesten naar huis. Mijn moeder maakte nog grapjes met één van haar zusjes toen ze weggingen. Tante Louisa bleef slapen bij ons want haar man moest enkele zaken gaan regelen en hij zou pas de volgende dag weer huiswaarts keren. Zij had dus besloten bij ons te logeren. Ik zei tegen haar “tante Louisa, ga een beetje met je zus tijd doorbrengen, ik ga dan even wat andere huishoudelijke taken afmaken hier thuis“. Precies dat deed ze en ze sliep in de woonkamer met mijn moeder. Dan konden ze lekker torie praten de hele avond en zelf in de nachtelijke uurtjes als ze dat wilden.

Ik gaf de kids gauw wat te eten, daarna viel de baby in slaap. Mijn oudste zat een beetje tv te kijken en deed tussendoor dwingerig. Ik gaf hem een mep want hij zat te huilen en gaf niet aan wat hij precies wilde. Ik was vermoeid en zat vol emoties, dus gaf hem een mep om zich nu eindelijk te gedragen en normaal te doen. Mijn moeder was daar een beetje kwaad over, want mijn oudste zoon is haar oogappel. Ik ging daarna nog een beetje zitten in de woonkamer om te babbelen over ditjes en datjes met mijn tante en mijn mams.

Daarna riep mijn moeder me “ kiarra, mijn kind... kom een beetje naast me liggen me gudu”.

Ik ben naast mijn moeder gaan liggen en daar begon ze mij allerlei persoonlijke dingen te vertellen, die haar op al lang op ‘t hart zaten. En ineens middenin ons gesprek vroeg ze mijn tante naar kauwgum. Nog voordat mijn tante iets kon antwoorden, zei mijn moeder “je hoeft niet te weigeren hoor, ik weet dat je altijd kauwgom in je tas hebt” zei ze grappend. Tante Louisa gaf haar zus lachend een stuk kauwgom en mijn moeder propte het gauw in haar mond. Ze lachtte voldaan.....

Ineens keek mijn moeder naar mij en zei “kiarra, kijk er zit een man daar op mijn bankstel met een hoed op”. Natuurlijk zagen wij niemand daar zitten, we waren alleen thuis met mijn moeder. Mijn tante en ik keken elkaar geschrokken aan. “Ach mama, er is niemand daar hoor, maak je maar geen zorgen” zei ik geruststellend tegen haar. Maar mijn moeder leek juist in paniek te raken van mijn woorden. “Mijn hemel toch, .. wat is er aan het gebeuren met mij. Waarom zie ik die man dan en jullie niet?! Ik zie dingen die jullie niet kunnen zien, dit is niet goed. Ga ik dood? Vertel me dat ik niet dood ga, want ik kan jou niet in de steek laten met de kinderen” zei ze terwijl ze mijn handen stevig vast hield. Ik begon te huilen en de tranen rolden als een waterval af van mijn gezicht.

Mijn moeder zei “jullie moeten goed op mekaar letten, let vooral op die twee jongens van me, mijn twee schatjes”. Daarmee bedoelde ze mijn zoontjes. Ze was nog niet eens uitgesproken of we hoorden een luid gefluit buiten ons huis. Het leek alsof het vanuit ons erf kwam, het klonk heel dichtbij. Vervolgens hoorden wij een drukte buiten, alsof er een heel gezelschap van mensen rondom ons huis liep. Het was heel eng om te horen want wij wisten dat er niemand daar behoorde te zijn.

Tante Louisa stond op en ze begon door de hele woning te lopen en te bidden. Alle ruimtes kregen een beurt, vanaf de achterdeur tot aan de woonkamer, van achter naar voren ..... aii mi tante begie (*ze heeft echt gebeden).

Ineens hoorden wij niets meer op het erf. Mijn tante zei “inom fredeh kiarra .... wees niet bang, blijf even met jouw moeder, ik ga even snel douchen”. Tante Louisa ging richting de badkamer. Ik was alleen in de voorzaal met mijn mama, lag naast haar want ze wilde helemaal niet dat ik op moest staan. “Blijf hier liggen mijn kind, laat me niet alleen” fluisterde ze mij toe. Ik deed zoals ze mij gevraagd had en bleef stil liggen.

Plotseling hoorde ik na vijf minuutjes een dringend getik op de shutters en opnieuw het gefluit buiten op ons erf. Mijn moeder keek mij geschrokken aan en ik kreeg bijna een hartstilstand van de schrik. Ook die drukte was opnieuw te horen buiten alsof heel veel mensen aan het lopen waren op ons erf. Ik gleed heel voorzichtig uit mijn bed en haastte mij richting de badkamer om tante Louisa te roepen.

Mijn tante kwam net uit bad en ik vroeg haar meteen “hoorde u dat tante? Het is weer begonnen buiten”. Ze knikte en zei “hou je rustig, ik heb het allemaal gehoord”.

Tante Louisa begon te bidden en zo ging het een poosje door, ineens zei mijn moeder tegen ons “ung opo a doro deh mang kong tek mi kbA” (*maken jullie die deur open, men is me al komen afhalen). Natuurlijk maakten wij geen enkele deur open, en na een tijdje was de drukte die we buiten hoorden weer weg. Alsof er niks gebeurd was.

De tijd verstreek .....

Het was ongeveer 12:30 am en mijn tante en ik merkten dat mijn moeder zich een beetje vreemd begon te gedragen. Zij trok haar deken steeds over haar gezicht heen, ze gedroeg zich als een klein kind die verstoppertje aan het spelen was. Ze keek ons speels aan en zodra we haar aankeken, verschool ze opnieuw onder het deken. Hiermee ging ze een hele poos door tot ze in slaap viel van vermoeidheid.

Uiteindelijk ging ik ook naar bed op advies van mijn tante. “Schat, je hebt jonge kinderen dus je hebt ook wat rust nodig, ga een beetje slapen want je ziet er verschrikkelijk afgemat uit” zei ze tegen me. Ik ging naar de slaapkamer en liet mijn tante en moeder alleen in de woonkamer. Tante Louisa wilde nog even gaan bidden zoals ze altijd deed, dus gaf ik haar daar alle ruimte toe. Ik liet de deur open van mijn slaapkamer voor geval mijn moeder mij nodig zou hebben, dan kon ik haar makkelijker horen.

Mijn 2 zonen sliepen gelukkig normaal door, zelf de baby die elke 3 uren gevoed moest worden sliep lekker door. Ik was vermoeid en viel als een blok in slaap. Ik weet niet hoe lang ik geslapen heb, maar ik werd met ruk wakker .... iemand had me heel hard geslagen aan mijn enkel. Ik stond geschrokken op en keek rondom me. Niemand was er te bespeuren, de slaapkamer was stil en niks vreemd aan de hand. En toch wist ik heel zeker dat iemand mij geslagen had. Het waren mijn zonen zeker niet, zo een kracht hadden ze niet. De ene was een baby en de andere veel te klein, bovendien sliepen ze beiden nog.

Ik stond op en ging even in de woonkamer kijken als alles goed was met een ieder. Mijn tante en mama sliepen beiden rustig. Ik begon nu te twijfelen aan me zelf, was ik me nu dingen aan het verbeelden? Of was ik te vermoeid? Tegelijkertijd wist ik dat dit niet zo was, maar ik probeerde het gebeuren te rationaliseren.

Ik ging weer in bed liggen en niet lang daarna kwam Tante Louisa mij ineens paniekerig roepen, ze zei “meisje, kom ... kom voelen, jouw moeder haar voeten zijn aan de onderkant helemaal koud”. Mensen, ik sprong uit mijn bed zoals ik nog nooit eerder gedaan heb in mijn leven en rende naar de woonkamer. Mijn moeder was in een soort van lichte coma, ze lag daar met haar ogen wijd opengesperd. Ze keek ons aan maar kon niet meer praten. Het was zo zielig en eng tegelijkertijd om iemand waar je zoveel om geeft zo te zien liggen. Je voelt dat degene je zoveel willen zeggen maar dit niet meer kan, alleen maar pijn voelde ik dit ik niet uit kon drukken in woorden.

Van onmacht begon ik te huilen en tante Louisa ook.

Mijn tante en ik namen beiden onze telefoons om de familie te bellen, maar het was al 3:30AM en geen van ons had op dat moment beltegoed. We hadden wel internet maar een ieder lag tegen deze tijd al te slapen. We probeerden wel via internet te bellen maar niemand nam op. Tante Louisa belde haar dochters in nederland op. Gelukkig waren die wel bereikbaar vanwege het tijdverschil. Ik kreeg de dochters ook even te spreken en ook die barsten meteen in huilen uit toen ik ze de stand van zaken voorhield.

Ik vroeg als ze naar suriname konden bellen en dat deden ze meteen maar het lukte ze ook niet de rest van de familie te bereiken in Suriname. Ieder was in diepe slaap gedompeld.

Pas tegen 5:15AM was één van mijn moeder haar zussen bereikbaar. Zij was even opgestaan om te gaan plassen en zag de gemiste oproep op haar mobieltje. Ze maakte meteen contact met mij en ik vertelde haar waarvoor wij gebeld hadden. Ook zij barstte meteen in tranen uit en was niet te troosten. Ze zou haar best doen meteen naar ons te komen. Ondertussen belde ik mijn schoonmoeder en mijn vriend in nederland, die zagen mijn mams via beeldbellen en ze schrokken ervan hoe ze eruit zag. Het maakte hun erg verdrietig omdat ze haar ook niet zo gekend hebben.

Toen de ochtend viel en de straten vol waren met schoolkinderen die richting school gingen, liep ik snel naar de winkel om een belkaart te kopen. Een buurvrouw zag mij zo verloren en verdrietig lopen, ze had meteen door dat er iets goed mis was. Ze vroeg mij wat er aan de hand was, ik vertelde het haar en ze wilde meteen met mij mee naar huis. Ik heb niet eens meer mijn beltegoed kunnen kopen. Ik keerde terug met de buurvrouw aan mijn zijde.

Toen ze mijn mams zag gilde ze meteen naar haar familie over de schutting heen “nee, dit is echt niet goed, we moeten de dokter meteen bellen. Bel ook gelijk EHBO, de buurvrouw moet geholpen worden!!”.

Ik mag niet jokken voor deze buurvrouw, ze heeft ons echt geholpen in een tijd dat wij allemaal in shock waren. Als zombie liep ik rond vanwege deze situatie, niet wetende hoe ik met zoveel prikkels om moest gaan. Ik liep opnieuw naar de winkel om beltegoed te kopen. Intussen was mijn moeder’s zusje onderweg, want die woont behoorlijk ver. Sinds ons telefoontje was ze vertrokken en ze was onderweg naar ons.

Ik kocht beltegoed, belde mijn broers en zussen...een ieder kwam bij elkaar, om mijn moeder te komen zien. Er werden broeders van de kerk erbij gehaald om voor mijn moeder te bidden. Tijdens het bidden keek mijn moeder ons aan en ze huilde aldoor, maar praten kon ze niet. Er kwam iets wit uit haar mond tijdens het bidden, een soort van wit spul. Na een uur kwam de dokter en die vertelde ons dat zij in coma was.

Een ambulance werd gebeld om zo spoedig mogelijk te komen. Wij als familie gingen door met bidden. Ineens ging tante Louisa in een trans en ze viel op haar knieën. Een broeder die daar vlakbij haar stond vroeg “wie ben je? Wat ben je hier komen zoeken?”, want hij had meteen door dat het niet tante Louisa was en dat iets bezit genomen had van haar lichaam. Zij sprak met een totaal andere enge stem en ze keek vreemd uit haar ogen. Haar ogen rolden helemaal naar achteren, tot het wit eruit zag.

De entiteit die in Tante Louisa was zei “wij zijn haar komen halen, zij behoort nu tot ons broeder”. De broeder die duidelijk verstand van zaken had, vroeg op zijn beurt “met hoeveel zijn jullie hier?”. Als antwoord kreeg hij “met 21 mannen zijn wij er om haar mee te nemen”. Ineens werd tante Louisa zichzelf weer, en kon zich niks herinneren van hetgeen net gebeurd was. De broeder liet ons weten dat hij dit vaker meegemaakt had dat men de ‘overledene’ kwam halen vanuit ‘de andere kant’. Deze heer werkt in het ziekenhuis, wij konden ons voorstellen dat hij de meest vreemde dingen daar mee maakte want dagelijks overlijden er daar mensen.

Maar goed, wij gingen gewoon door met bidden tot de ambulance er was om mijn moeder mee te nemen naar het hospitaal. Mijn moeder lag in intensive care afdeling, ze had twee dagen niet gepoept en ook niet geplast. De laatste keer dat ze gepoept had was toen haar zussen op bezoek waren.

De derde dag riep de arts de familie bijeen en liet ons weten dat mijn moeder alleen nog in leven gehouden werd met behulp van machines en medicatie. Hij zei “het spijt mij dit mede te moeten delen. Maar jullie geliefde kan nu niet meer uit zichzelf ademhalen en verder haar leven voortzetten, dus het beste is om de rest van de familie erbij te halen zodat ze nog hun laatste bezoek kunnen brengen. Het heeft geen zin haar nog pijn te laten lijden, jullie moeten haar laten gaan en haar de kans geven uit dit lijden verlost te worden. De machines aan laten zou niemand helpen, ze zal anders een muurplantje worden en dit willen jullie niet voor jullie geliefde”.

Mijn zussen begonnen in tranen uit te barsten en ook mijn moeder haar zussen. Mijn broers die gingen tekeer want ze wilden niet dat de apparaten uitgemaakt moesten worden. De dokter vroeg toen “waarom willen jullie haar nog zo laten lijden? Want nu is ze heel erg aan het lijden.... dat willen jullie haar toch niet aandoen? Ze heeft al twee dagen niet geplast en niet gepoept, dat is niet goed en het zal alleen maar erger worden. Willen jullie dit echt voor jullie moeder? Denk er even rustig over na. Ik begrijp jullie pijn, maar denk aan wat jullie moeder gewild zou hebben op dit moment?!”.

Mijn broers wisten dat dit het beste was voor mijn moeder, want niemand wil zijn moeder zo zien lijden en ze zeiden verder niks meer. Ik was thuis op dat moment want deed de oppas voor mijn kids en de kids van mijn zussen en broers, zodat een ieder naar het ziekenhuis kon. Later werd ik toch thuis opgehaald om naar het ziekenhuis te gaan. Ik zag iedereen huilen toen ik daar aankwam. Zelf mijn vader was intussen daar gearriveerd. Ik was de enige die mijn moeder nog moest gaan zien.

Ik kwam bij haar bed en het was alsof mijn hart gerukt werd uit mijn lijf. Het deed mij zo een pijn nu definitief te weten dat mijn moeder dood aan het gaan was. Ik zou straks geen mama meer hebben. Eigenlijk had ik al geen mama meer, ik begon te gillen en te smeken “mama, ik smeek je..... mama, laat me niet alleen hier, mama je kan me niet hier laten, maak je ogen aub open mama... maak je ogen voor me open zodat we naar huis kunnen. Mama aub doe het voor mij, hier is jouw huis niet ....je hebt het mij beloofd niet weg te gaan. Je zou miet wijken van mijn zijde, je zou mij nooit in de steek laten. Mama kom terug, laten we hier weg gaan”.

Ik kreeg geen antwoord......
Heb nooit meer de stem van mijn mama gehoord.

Ik heb echt gesmeekt en huilde aan één stuk door. Mijn broer kwam mij halen en begeleide mij naar buiten. Hij liet mij weten dat het verplegend personeel nu de apparatuur uit zou maken, om te zien als onze moeder zelf zou kunnen ademen. Dit was veel te zwaar voor mij om te kunnen verwerken, ik was half bij en half niet, alsof ik mijn bewustzijn elk moment kon verliezen. Wij stonden allemaal in spanning buiten te wachten. Een arts kwam even later buiten met een droevige blik in zijn ogen. Ik hoor de woorden als mokerslagen in mijn hersenen, die hij vervolgens uitsprak “het spijt mij, helaas moet ik jullie droevig nieuws mededelen, jullie moeder/ zus is er niet meer, zij kon niet meer leven zonder de machines. Mijn condoleances aan jullie allen toegewenst”.

Ik heb dit moment nauwelijks meegemaakt, want ik hoorde achteraf van mijn familie dat ik 3 keren flauw gevallen ben. Ik wist niks meer, ik was als een lappen pop daar aanwezig. Dit was gewoon het meest pijnlijke moment van mijn leven. Ik heb me nog nooit zo kapot, leeg en verdrietig gevoeld. Om je moeder kwijt te raken is alsof het leven uit je lichaam gerukt is. Hoe moest ik nu verder zonder mijn moeder?

Mijn moeder was nu dood!
Tante Sandra was hiervoor de schuldige, ze maakte er geen geheim van mijn moeder dood gemaakt te hebben. Ze vertelde het aan een ieder die het maar wilde horen. Zo trots was ze erop. Wij als familie hebben besloten, niks met dit harteloze duivelse mens te doen. We maken onze handen er niet aan vuil, en laten haar aan God over. Hij zal met haar afrekenen na alles wat ze mijn moeder gedaan heeft. Ze heeft ervoor gezorgd dat mijn moeder een hele lange pijnlijke lijdensweg heeft moeten doorstaan met de dood als kers op de taart.

Dit was Sandra precies wat tante Sandra wilde voor mijn moeder. Bij die haitiaan heeft ze aangegeven dat mijn moeder moest lijden, ze moest rotten en een wrede dood sterven.

Persoonlijk heb ik nooit meer tegen Tante Sandra gesproken, ik zal haar nooit vergeven wat ze mijn moeder aangedaan heeft. Ze heeft geen idee wat ze ons als familie heeft aangedaan en vooral mij, ik als jongste dochter .... het is extra moeilijk voor mij. Voor domme redenen iemand dood maken, het is allemaal zo zinloos. Als je iemand niet mag, blijf bij degene uit de buurt en je hebt geen last van elkaar. Om het makkelijker te maken voor mijn tante, aangezien zij mijn mams niet mocht, zijn wij ook verhuisd ver uit Sandra’s buurt. En toch vond ze het nodig mijn moeder te vermoorden. Waarom?!

Ik ben zeer kwaad en verbitterd door dit gebeuren en iedereen zegt maar tegen mij “het komt goed..... het komt goed”. Nee helemaal niks komt goed! Ik ben mijn moeder kwijt en ik krijg haar nooit meer terug.

Aan deze duivelin die zichzelf me tante noemt, wil ik tot slot alleen nog zeggen “God slaapt niet, hij zal ervoor zorgen dat jij jou dag nog tegenkomt en het zal niet mooi voor je zijn”.

Tante Sandra, als je dit leest … ook al gebruik ik niet jouw werkelijke naam, je weet dat ik tegen jou spreek. Het is je gelukt, je hebt jouw doel bereikt zonder rekening te houden met de vele mensen die je daarmee gepijnigd hebt. Ik hoop dat je tevreden bent met je zelf. Blijkbaar wel want je zit het overal trots te bazuinen hoe je haar vermoord hebt en waar je geweest bent om dit te regelen.

Ik ben gebroken tot in de laatste splinter van mijn botten.
Mijn moeder, mijn alles is van mij afgenomen.

🌺 Bedankt voor het lezen, dit was mijn persoonlijke ervaring.

——
Mensen in het verhaal :
Tante Sandra ——> De zus van mijn vader
Tante Marlien ——> Jongere zus van mijn moeder
Tante Louisa ——> Kerkelijke zus van mijn moeder
Simone —————> Mijn oudste zus
Rayen ——————> Één van mijn broers
Deborah —————> Nicht van mijn moeder
——

⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton.